บทที่ 53 สำนึกบุญคุณ

บทที่ 53 สำนึกบุญคุณ

ก่อนจะก้าวเข้าสู่เรือนปีกตะวันตก ชวีเจียวหลงก็ปรับสีหน้าเรียบร้อยแล้ว นางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความกังวล

"แม่นางลั่ว? แม่นางลั่ว? ข้าได้ยินว่าเจ้าฟื้นแล้ว โธ่เอ๋ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่"

ลั่วอวี่โหรวได้ยินเสียงของชวีเจียวหลง สองมือก็กำแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ

นางได้ยินเรื่องที่วันนี้ชวีเจียวหลงมีความดีความชอบในการคุ้มกันขบวนเสด็จ และเฉิดฉายโดดเด่นในลานล่าสัตว์แล้ว

อีกเพียงแค่นิดเดียวแท้ๆ อีกแค่นิดเดียวความชอบนี้ก็จะเป็นของนางแล้ว!

พร้อมกับเสียงผลักประตูเปิดออก ลั่วอวี่โหรวก็เก็บซ่อนความเกลียดชังในแววตาไปจนหมดสิ้น ใบหน้าซีดเซียวแลดูหวาดหวั่นเหลือบมองชวีเจียวหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะกัดริมฝีปากล่างก้มหน้าลง

ชวีเจียวหลงกุมมือนางไว้ด้วยสีหน้าเวทนาสงสาร

"โธ่เอ๋ย วันนี้ทำเอาข้าตกใจแทบสิ้นสติ กระบี่ของมือสังหารนั่นหวุดหวิดจะแทงถูกเจ้าอยู่รอมร่อ เคราะห์ดีที่ข้าไหวตัวทัน ถึงได้ช่วยเจ้าไว้ได้ เพียงแต่ว่า..."

นางกล่าวพลางทำสีหน้าสำนึกผิด "เพียงแต่ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ข้าจึงไม่อาจคำนึงถึงวิธีได้ แม่นางลั่วคงไม่โทษข้ากระมัง"

ลั่วอวี่โหรวแทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ

ตนเองถูกถีบไปหนึ่งที ซ้ำยังศีรษะกระแทกพื้น ยามนี้ฟังจากความหมายของอีกฝ่าย ตนยังต้องขอบคุณนางอย่างนั้นหรือ?!

ทว่าเมื่อมองจากความเป็นจริงแล้ว ตนกลับต้องขอบคุณนางจริงๆ

มีชั่วขณะหนึ่งที่ลั่วอวี่โหรวถึงกับสงสัยว่าชวีเจียวหลงจงใจ

แต่เมื่อมองแววตาที่เปี่ยมด้วยความกังวลอย่างจริงใจของอีกฝ่าย ผนวกกับความเข้าใจที่ตนมีต่อชวีเจียวหลงจากการอยู่ร่วมกันมาหลายวันนี้ ก็รู้สึกว่านางไม่น่าจะใช่คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกล้ำถึงเพียงนั้น

นางจึงฝืนยกมุมปากขึ้น "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ หากมิได้ฮูหยินช่วยไว้ วันนี้ผู้น้อยคงต้องสิ้นใจตายอยู่ตรงนั้นแล้ว"

ชวีเจียวหลงตบมือนางเบาๆ อย่างอ่อนโยน "ยังจะเกรงใจอะไรกับข้าอีก คนปลอดภัยก็ดีแล้ว"

นางชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูคล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็ยั้งปากไว้

หนังตาของลั่วอวี่โหรวกระตุก นางฝืนยิ้มถาม "มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ"

"อ้อ" ชวีเจียวหลงทำท่าลำบากใจเช่นกัน "แม่นางลั่ว ความจริงข้ามีข้อสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง ข้าพูดออกไปแล้วเจ้าอย่าได้โกรธเลยนะ..."

แววตาของลั่วอวี่โหรวหม่นแสงลงเล็กน้อย คาดเดาได้รางๆ ว่าชวีเจียวหลงต้องการจะถามสิ่งใด

นางลูบปอยผมข้างขมับ "จะโกรธได้อย่างไรกันเจ้าคะ ฮูหยินมีสิ่งใดโปรดเอ่ยมาเถิด ผู้น้อยจะตอบทุกคำถามเจ้าค่ะ"

"ก็คือ... เหตุใดเจ้าจึงไปปรากฏตัวอยู่บนพลับพลาสูงที่ฮองเฮาประทับอยู่ได้เล่า เอ่อ ข้ามิได้สงสัยเจ้านะ..."

นางทำท่าทางราวกับกลัวว่าลั่วอวี่โหรวจะเข้าใจผิด รีบอธิบายต่อว่า

"ข้าไม่ได้มีเจตนาอื่นใด เพียงแต่วันนี้มีมือสังหารปรากฏตัวในลานล่าสัตว์ ทำให้ฝ่าบาทกริ้วยิ่งนัก ฝ่าบาทจึงมีรับสั่งให้ตรวจสอบทุกคนอย่างเข้มงวด ก่อนหน้านี้เจ้าหมดสติไปจึงมิได้ถูกสอบปากคำ แต่ทางศาลต้าหลี่ก็กำชับข้ามาว่า หากเจ้าฟื้นแล้วให้ข้าถามไถ่ให้กระจ่าง พวกเขาจะได้มีคำตอบไปรายงาน มิเช่นนั้นคงต้องมาไต่สวนถึงที่นี่ด้วยตนเองแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลั่วอวี่โหรวกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมาก

หากชวีเจียวหลงไม่เอ่ยถึงเรื่องที่นางไปปรากฏตัวบนพลับพลาสูงเลยแม้แต่ครึ่งคำ นางคงจะคิดว่าชวีเจียวหลงเป็นคนลึกล้ำเสียมากกว่า

เพราะหากย้อนนึกดูในภายหลัง ไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธ ชวีเจียวหลงต่อให้ทึ่มทื่อเพียงใดก็ไม่อาจไม่รู้สึกเอะใจเลยสักนิด

ทว่าหากสังเกตเห็นแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ ซ้ำยังมาเยี่ยมเยียนด้วยท่าทีห่วงใยเช่นนี้ เช่นนั้นชวีเจียวหลงผู้นี้นับว่าน่ากลัวเกินไปแล้ว ลั่วอวี่โหรวคงต้องระมัดระวังตัวเกินร้อยส่วนเพื่อรับมือกับนาง ป้องกันมิให้ตนเองต้องตายไปโดยไม่รู้ตัว

ทว่ายามนี้ชวีเจียวหลงไม่เพียงถามออกมา แต่ยังถามอย่างตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้

—ในใต้หล้านี้มีผู้ใดที่สงสัยคนอื่นแล้วมาซักถามต่อหน้าอย่างไม่ปิดบังเช่นนี้บ้างเล่า

ฮูหยินติ้งหยางโหวเป็นเพียงคนโง่เขลาที่มีแต่พละกำลัง ทว่าไร้สมองจริงๆ

เมื่อมั่นใจในเรื่องนี้แล้ว ลั่วอวี่โหรวจึงกัดริมฝีปากล่าง กล่าวอย่างตัดพ้อและน้อยใจเล็กน้อยว่า

"ตอนนั้นเหตุการณ์วุ่นวายเหลือเกินเจ้าค่ะ มือสังหารมีมากมายถึงเพียงนั้น ผู้น้อยรู้เพียงแต่ต้องหลบหนี วิ่งพล่านอย่างตื่นตระหนกจนไม่รู้ว่าตนเองวิ่งไปทางใด มารู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ใต้พลับพลาสูงเสียแล้ว..."

นางกล่าวถึงตรงนี้ ขอบตาก็แดงระเรื่อขึ้นมาอีก คล้ายกำลังนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นและยังขวัญหนีดีฝ่อไม่หาย "จากนั้นพอผู้น้อยเงยหน้าขึ้น เห็นพวกองครักษ์อยู่ข้างบนกันหมด ผู้น้อย...ผู้น้อยจึงคิดว่าหากขึ้นไปข้างบนอาจจะปลอดภัยกว่า..."

เหตุผลนี้ฟังเผินๆ ดูสมเหตุสมผล ทว่าขอเพียงใช้สมองตรึกตรองดูสักนิด ก็รู้แล้วว่าฟังไม่ขึ้น

บนพลับพลาสูงมีองครักษ์อยู่มากจริง ทว่ามือสังหารก็ออกันอยู่ที่นั่นมากเช่นกัน!

คนที่หนีเอาชีวิตรอดที่ไหนจะวิ่งโร่ไปยังจุดที่มือสังหารออกันอยู่เป็นกลุ่มก้อนกันเล่า

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลงอย่างเงียบเชียบโดยไม่เผยพิรุธ

ชาติก่อนนางก็รู้สึกว่าเรื่องที่ลั่วอวี่โหรวช่วยฮองเฮาไว้นั้นมีเงื่อนงำพิรุธ เพียงแต่ตนเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ มิได้เห็นกับตา อีกทั้งไม่มีหลักฐานยืนยัน พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ

นี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่นางต้องพาลั่วอวี่โหรวไปลานล่าสัตว์ให้ได้ในครานี้

นอกจากจะเพื่อบดขยี้ความหวังของอีกฝ่ายด้วยมือตนเองแล้ว ยังต้องการดูให้ชัดว่าลั่วอวี่โหรวมีบทบาทเช่นไรในการลอบสังหารครั้งนี้กันแน่

แม้ว่าสถานการณ์ตอนนั้นจะโกลาหล และลั่วอวี่โหรวจะแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกจนวิ่งสะเปะสะปะ ทว่าเป้าหมายของนางกลับชัดเจนยิ่งนัก

แม้แต่ลู่จิ่นจูยังดูออกว่านางมุ่งตรงไปหาฮองเฮา แล้วชวีเจียวหลงจะไม่รู้ได้อย่างไร

บัดนี้พอได้ฟังคำแก้ตัวที่เตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างเห็นได้ชัดของลั่วอวี่โหรว นางก็ยิ่งมั่นใจว่าลั่วอวี่โหรวต้องมีความเกี่ยวข้องอย่างแยกไม่ออกกับผู้วางแผนการลอบสังหารครั้งนี้แน่นอน

ลั่วอวี่โหรวไม่ได้เรียบง่ายเป็นแค่หญิงกำพร้าธรรมดาจริงๆ

ทว่าในชาติก่อนนางซ่อนตัวได้แนบเนียนถึงเพียงใดกัน ถึงทำให้ตนกระทั่งตายก็ยังไม่ทันเฉลียวใจเลยว่ามีคนหนุนหลังนางอยู่

เรื่องนี้ลู่หมิงยวนรู้เรื่องด้วยหรือไม่

ชวีเจียวหลงใจจมดิ่งลงเล็กน้อย ตระหนักได้ว่าการจะจัดการกับลั่วอวี่โหรว นางยังต้องวางแผนอย่างรอบคอบยาวไกลกว่านี้

นางต้องหาวิธีขุดคุ้ยคนที่อยู่เบื้องหลังลั่วอวี่โหรวออกมา มิฉะนั้นนางมักสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องเสียการใหญ่

กระดานหมากของนางปูทางไว้เรียบร้อยแล้ว ย่อมไม่ยอมให้มีเรื่องผิดพลาดใดเกิดขึ้นเด็ดขาด

สีหน้าของชวีเจียวหลงแปรเปลี่ยนเป็นเข้าใจแจ่มแจ้ง "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง! องครักษ์บนพลับพลาสูงมีมากกว่าจริงๆ นั่นแหละ ด้วยฝ่าบาทและฮองเฮาประทับอยู่ที่นั่น ย่อมไม่อาจแบ่งกำลังคนมาดูแลพวกเราได้..."

นางแย้มยิ้ม "ภูผาไม่มาหาเรา เราก็ไปหาภูผา เจ้าช่างฉลาดเอาตัวรอดนัก"

พอได้ยินเช่นนั้น ลั่วอวี่โหรวก็รู้ว่าชวีเจียวหลงหลงเชื่อแล้ว ในใจแค่นยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม ทว่าสีหน้ากลับแสร้งทำเป็นกระอักกระอ่วนเขินอาย

"ฮูหยินกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ผู้น้อยเพียงคิดเอาเองทั้งสิ้น แท้จริงแล้วไม่มีที่ใดปลอดภัยเลย หากมิใช่ท่านยื่นมือเข้าช่วย ผู้น้อยเกรงว่าคง..."

"โธ่ อย่าได้กล่าววาจาอัปมงคลเช่นนี้เลย" ชวีเจียวหลงเอ่ยขัด ก่อนจะกุมมือนางไว้ใหม่อย่างสนิทสนม "แม่นางลั่วผ่านเคราะห์ใหญ่ไม่ตาย ย่อมมีวาสนารออยู่ภายหน้า"

ปลอบประโลมลั่วอวี่โหรวอีกสองสามประโยค ชวีเจียวหลงจึงค่อยก้าวออกจากเรือนปีกตะวันตก

นางยกมือขึ้นเล็กน้อย บ่าวรับใช้ท่าทางไม่สะดุดตาคนหนึ่งก็สาวเท้าเข้ามารายงาน "ฮูหยิน"

"จับตาดูระวังลั่วอวี่โหรวไว้ให้ดี หากมีความผิดปกติอันใด ให้รีบมารายงานข้าทันที"

"ขอรับ"

ชิงซิ่งขมวดคิ้ว "ฮูหยินคิดว่าหญิงกำพร้าผู้นี้ไม่ธรรมดาหรือเจ้าคะ"

"พูดยาก แต่ระวังตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย"

ชวีเจียวหลงย้อนนึกความทรงจำ ในชาติก่อนหลังจากฮ่องเต้เฒ่าได้รับบาดเจ็บ ผู้ที่รับหน้าที่สืบสวนคดีลอบสังหารมิใช่ศาลต้าหลี่ แต่เป็นองค์รัชทายาท

ภายหลังนางเคยได้ยินลู่หมิงยวนเอ่ยถึงผ่านๆ ว่าผลการสืบสวนชี้ว่าผู้บงการเบื้องหลังคือชางหวัง นางจำได้ว่าชางหวังต้องรับโทษเพราะเรื่องนี้ ถูกเนรเทศไปยังที่ดินศักดินาและห้ามเหยียบเข้านครหลวงอีกเลย

ตอนนี้พอนึกดูแล้ว ชางหวังอาจมิใช่คนร้ายตัวจริง แต่ดูเหมือนแผนการกำจัดปรปักษ์ขององค์รัชทายาทเสียมากกว่า

ช้าก่อน...

ชวีเจียวหลงหรี่ตาลง

หากมองจากมุมนี้ ผู้บงการเบื้องหลังตัวจริง จะเป็นตัวองค์รัชทายาทเองหรือไม่

เพราะหากย้อนดูจากผลลัพธ์ หลังจากฮ่องเต้เฒ่าบาดเจ็บสาหัส องค์รัชทายาทก็ได้ว่าราชการแทน ไม่กี่ปีต่อมาองค์รัชทายาทก็ได้เสด็จขึ้นครองราชย์โดยตรง พระองค์คือผู้ที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด

ทว่านี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น

บัดนี้ฮ่องเต้เฒ่าไม่เป็นอะไร และมอบหมายเรื่องนี้ให้กรมอาญาและศาลต้าหลี่ร่วมกันสืบสวน ไต่สวนดูแล้วก็ไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นผลเช่นไร

นางยังต้องรอดูสถานการณ์ต่อไป

หลังจากชวีเจียวหลงออกจากเรือนปีกตะวันตกได้ไม่นาน เป็นไปตามที่นางคาดไว้ ลู่หมิงยวนก็ไปยังเรือนปีกตะวันตกเช่นกัน

ถึงขั้นรั้งอยู่ข้างในเป็นเวลานานไม่น้อย

เพียงแต่ไม่ได้ค้างแรมเหมือนอย่างแต่ก่อน

คืนนั้น ลู่หมิงยวนค้างแรมที่ห้องหนังสือ

เดิมทีคิดจะสั่งสอนภรรยาเสียบ้าง รอให้นางยอมอ่อนข้อให้

ทว่าวันรุ่งขึ้น ฎีกาฉบับหนึ่งของพี่ใหญ่ลู่หมิงเซิงที่ยื่นถวายเพื่อถอดถอนเขาในข้อหาพาสาวกำพร้าที่เก็บมาไปลานล่าสัตว์โดยพลการ ก็ผลักเขาขึ้นสู่ใจกลางมรสุมทันที