บทที่ 52 ระแวดระวัง

บทที่ 52 ระแวดระวัง

ไป๋ซื่อกับลู่หมิงเซิงยังหารู้ไม่ว่า ความคิดของพวกตนล้วนตกอยู่ในแผนการของผู้อื่นทั้งสิ้น

ส่วนชวีเจียวหลงผู้เป็นผู้วางแผนเรื่องราวทั้งหมด ยามนี้กำลังถูกลู่หมิงยวนดึงตัวกลับมาที่เรือน

ลู่หมิงยวนเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง "เจียวหลง เจ้าเองก็อย่าได้เถรตรงเกินไปนัก นิสัยของพี่ใหญ่เจ้าก็รู้ดี หากปล่อยให้เขารู้ความจริงแล้วป่าวประกาศออกไป ถึงตอนนั้นอิงเอ๋อร์คงไม่ใช่แค่โดนโบยสิบไม้เป็นแน่ เจ้าเองก็คงไม่อยากให้นางต้องทนทุกข์ใช่หรือไม่"

พูดจาเสียดิบดี แท้จริงแล้วก็แค่กลัวว่าจะลามมาถึงตัวเองมิใช่หรือ

ชวีเจียวหลงแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ "มะ...ไม่กระมัง อย่างไรเสียอิงเอ๋อร์ก็เป็นหลานสาวของเขานะ..."

ลู่หมิงยวนยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ "อย่าว่าแต่หลานสาวเลย หากเขาเกิดดื้อดึงขึ้นมา แม้แต่ข้าเขาก็ยังจะยื่นฎีกาถอดถอนด้วยซ้ำ"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

ชวีเจียวหลงทำท่าตะลึงงันไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างระมัดระวัง "ข้าเข้าใจแล้ว"

เงียบไปครู่หนึ่ง ลู่หมิงยวนก็ยื่นมือเข้ามากอดนางไว้ "เจียวหลง ทางด้านองค์รัชทายาท เจ้า..."

ชวีเจียวหลงไม่รอให้เขาพูดจบก็ขมวดคิ้วแน่น แล้วยื่นมือผลักเขาออกไปทันที

"ท่านพี่หมายความว่าอย่างไร หรือกำลังสงสัยว่าข้าไม่รักนวลสงวนตัว"

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น!"

ลู่หมิงยวนรีบปฏิเสธอย่างร้อนรน ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ข้าย่อมรู้ใจที่เจ้ามีต่อข้า ข้าจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไร เพียงแต่ว่าองค์รัชทายาททรงมีอำนาจบารมีล้นพ้น ข้ากลัวว่าเจ้าจะเสียเปรียบ วันหน้าหากฮองเฮาทรงเรียกเจ้าเข้าวังอีก เจ้าเลี่ยงได้ก็จงเลี่ยงเสียเถิด"

ชวีเจียวหลงได้ยินเช่นนั้นก็แค่นยิ้มเยาะในใจ

นางรู้อยู่แล้วว่าลู่หมิงยวนไม่มีทางปล่อยให้นางเป็นครูฝึกขี่ม้ายิงธนูอย่างสงบสุขแน่

ลู่หมิงยวนอาจคาดเดาแผนการของนางไม่ออก ทว่าการที่นางได้เป็นขุนนางสตรี ย่อมทำให้เขาเริ่มเกิดความระแวงขึ้นมา

ยามนี้นางคือขุนนางสตรีเพียงหนึ่งเดียวในต้าเยว่ แม้จะเป็นเพียงตำแหน่งลอย ๆ แต่สายตาทุกคู่ย่อมจับจ้องมาที่นาง

สำนักศึกษาหลวงสตรีย่อมไม่เหมือนที่อื่น ที่นั่นล้วนเต็มไปด้วยบุตรสาวผู้สูงศักดิ์ของเชื้อพระวงศ์ ทว่าบัดนี้กลับให้หญิงดุดันป่าเถื่อนจากไซ่เป่ยมาเป็นอาจารย์ของพวกนาง คิดดูก็รู้ว่าการสอนของนางไม่มีทางราบรื่นอย่างแน่นอน

ทว่าชวีเจียวหลงยังมีอีกสถานะหนึ่ง นั่นคือฮองเฮาสนิทสนมกับนาง และยามปกติยังคอยดูแลเอาใจใส่นางเป็นพิเศษ

ดังนั้นแม้เหล่าคุณหนูสูงศักดิ์จะก่อเรื่องวุ่นวาย แต่เมื่อต้องเกรงใจฮองเฮา ก็ย่อมไม่กล้าทำอะไรเกินเลยนัก

แต่หากชวีเจียวหลงกลับเว้นระยะห่างจากฮองเฮาขึ้นมาในยามนี้ คงไม่มีผู้ใดสนใจหรอกว่าฝ่ายใดเป็นคนเริ่ม คนนอกจะคิดเพียงว่า เรื่องที่นางเสนอตัวเป็นขุนนางสตรีย่อมมิใช่สิ่งที่ฮองเฮาทรงเห็นพ้องด้วยในพระทัย เพียงแต่ติดที่ฝ่าบาททรงตอบรับไปแล้วจึงไม่อาจตรัสสิ่งใดได้ จึงทรงตีตัวออกห่างเป็นการส่วนตัวเพื่อแสดงท่าที

ฮองเฮาทรงเป็นแบบอย่างของสตรีใต้หล้า หากแม้แต่ฮองเฮายังไม่เห็นค่าขุนนางสตรีผู้นี้ เหล่าคุณหนูสูงศักดิ์ก็ย่อมไร้ซึ่งความเกรงกลัวใด ๆ ยิ่งไปกว่านั้นอาจใช้ข้ออ้างเรื่องการแบ่งเบาภาระของฮองเฮามาคอยขัดแข้งขัดขานาง ทำให้ตำแหน่งที่เรียกว่าขุนนางสตรีนี้กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ผลิบานชั่วประเดี๋ยวประด๋าว

ถึงเวลานั้น ต่อให้ฮองเฮาจะทรงสงสารชวีเจียวหลงก็คงไม่อาจกอบกู้สถานการณ์ได้แล้ว ส่วนชวีเจียวหลงก็คงได้แต่คิดว่าตนเองไร้ความสามารถ ไม่อาจแบกรับหน้าที่สำคัญได้ ยามผิดหวังหมดรูปก็ทำได้เพียงซมซานกลับมาเป็นฮูหยินติ้งหยางโหวต่อไป แล้วจะไปนึกได้อย่างไรว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ เกิดจากการที่ลู่หมิงยวนบอกให้นางบ่ายเบี่ยงการเข้าเฝ้าฮองเฮา

ต่อให้นึกขึ้นมาได้ ลู่หมิงยวนก็ยังสามารถแก้ตัวได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าตนไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้ เขาเพียงแต่กลัวว่าองค์รัชทายาทจะมาพัวพันกับนาง และกลัวว่านางจะถูกข่าวลือทำร้ายก็เท่านั้น

ลู่หมิงยวนผู้นี้ ความสามารถในการไต่เต้าไม่มี ทว่าเล่ห์เหลี่ยมในการลอบทำลายขวัญกำลังใจนางกลับมีเหลือล้น

ถึงครานั้นนางจะโทษก็คงโทษได้แค่องค์รัชทายาท หาได้เกี่ยวข้องอันใดกับบุรุษแสนดีผู้รักใคร่ภรรยาอย่างเขาไม่

เขาหวังจะทำลายที่พึ่งพิงของนางอย่างแนบเนียน หากเป็นชวีเจียวหลงในชาติก่อนคงติดกับไปแล้ว น่าเสียดายที่ชวีเจียวหลงผู้เคยผ่านการเป็นฮูหยินผู้เฒ่ามาชาติหนึ่ง ย่อมมองทะลุอุบายตื้นเขินของเขาได้ในแวบเดียว

ชวีเจียวหลงพลันตวัดสายตาดุดันทันควัน "พูดจาอะไรเช่นนี้ องค์รัชทายาทก็ส่วนองค์รัชทายาท เสด็จป้าก็ส่วนเสด็จป้า ข้าจะเอาความหลงผิดชั่วครู่ขององค์รัชทายาทมาเป็นเหตุให้เหินห่างกับเสด็จป้าได้อย่างไร มิเป็นการทำร้ายน้ำใจของเสด็จป้าหรอกหรือ อีกอย่างองค์รัชทายาททรงเชื่อฟังเสด็จป้าที่สุด มีเสด็จป้าอยู่ ข้าไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน"

"เจียวหลง!" น้ำเสียงของลู่หมิงยวนเจือความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ทั้งยังขึ้นเสียงดังขึ้นอีก "เจ้าไม่เข้าใจความหวังดีของสามีบ้างเลยหรือ ปากคนยาวกว่าปากกา ต่อให้ข้าเชื่อใจเจ้าเพียงใด แต่หากองค์รัชทายาททรงทำอะไรเหลวไหลจนมีข่าวลือไร้สาระแพร่สะพัดออกไป วันหน้าเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเยว่จิง"

"ข้าไม่กลัวหรอก! ตัวตรงย่อมไม่กลัวเงาเอียง ข้ากับองค์รัชทายาทบริสุทธิ์ผุดผ่อง ใครกล้าพูดจาเหลวไหล ข้าจะฉีกปากมันเสีย!"

ชวีเจียวหลงกลับคืนสู่คราบคุณหนูใหญ่ตระกูลชวีผู้เอาแต่ใจและก้าวร้าวตามความทรงจำของลู่หมิงยวน ทำเอาลู่หมิงยวนโมโหจนแทบกระอัก

"จะพูดเช่นนั้นไม่ได้นะ เจียวหลง เจ้าฟังข้า..."

ชวีเจียวหลงยกมืออุดหูตัวเอง "ท่านไม่ต้องพูดแล้ว! เดิมทีในเมืองหลวงข้าก็แทบไม่มีใครให้พูดคุยด้วยอยู่แล้ว เสด็จป้าดีต่อข้าถึงเพียงนั้น ข้าจะทำให้พระนางผิดหวังได้อย่างไร! องค์รัชทายาทไม่ได้ทรงไร้สติปัญญาถึงเพียงนั้นเสียหน่อย หากพระองค์กล้าทำอะไรไม่เข้าเรื่องจริง อย่างมากข้าก็แค่ไปทูลขอให้ฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมแก่ข้า!"

สีหน้าของลู่หมิงยวนย่ำแย่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภายในใจเขารู้สึกราง ๆ ว่าหากไม่สามารถบีบให้ภรรยาลาออกจากตำแหน่งครูฝึกขี่ม้ายิงธนูเพื่อกลับมาดูแลเรือนอย่างสงบเสงี่ยม เรื่องบางเรื่องคงเกินจะควบคุมเสียแล้ว

เขาอ้าปากคิดจะเอ่ยสิ่งใดอีก ทว่าชวีเจียวหลงกลับตั้งท่าตัดบทไม่อยากสนทนากับเขาแม้แต่คำเดียว

"อิงเอ๋อร์ยังทนลำบากอยู่ในศาลบรรพชน นางเพิ่งถูกโบย ไม่รู้ว่าจะทนรับไหวหรือไม่ ข้าจะไปดูเสียหน่อย ท่านโหวตามสบายเถิด"

นางหมุนตัวกึ่งวิ่งกึ่งเดินจากไปไกล จนกระทั่งแน่ใจว่าพ้นจากสายตาของลู่หมิงยวนอย่างสิ้นเชิงแล้ว มุมปากจึงค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้น

หากนางเดาไม่ผิด การมีปากเสียงครานี้แตะโดนเส้นตายของลู่หมิงยวนเข้าแล้ว เพื่อสั่งสอนให้นางรู้สำนึกเสียบ้าง ช่วงเวลาหลังจากนี้ ลู่หมิงยวนคงเริ่มทำตัวเย็นชาห่างเหินใส่นาง ไม่ไปนอนค้างที่ห้องหนังสือจนไม่ยอมกลับเรือนหลัก ก็คงแวะไปคุยเล่นกับลั่วอวี่โหรว หญิงสาวผู้โดดเดี่ยวที่รู้ใจคนผู้นั้น เพื่อยั่วยุประสาทนาง

ชวีเจียวหลงหาได้ใส่ใจไม่

ความเย็นชาห่างเหินนี้ช่างมาได้ถูกจังหวะพอดิบพอดี นางกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหาข้ออ้างอันใดมาปฏิเสธการร่วมหลับนอนกับเขา

นางแสร้งทำทีให้ชิงซิ่งส่งคนไปสืบดูอาการของลู่ฝูอิง ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับไว้แล้วมิใช่หรือว่าห้ามผู้ใดแอบไปเยี่ยมเด็ดขาด มิฉะนั้นจะต้องรับโทษร่วมกับลู่ฝูอิง

นางไม่ได้คิดจะไปเยี่ยมสักนิด เพียงแค่อยากรู้ว่าบุตรสาวสุดที่รักของนางใช้ชีวิตอยู่ในศาลบรรพชนสุขสบายดีหรือไม่เท่านั้นเอง

ไม่นานนักชิงซิ่งก็กลับมารายงานว่าใส่ยาให้คุณหนูเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่คุณหนูเสียใจมาก เวลานี้กำลังอาละวาดเอาแต่ใจอยู่ในศาลบรรพชน

ชวีเจียวหลงส่งเสียงรับคำส่งเดชว่ารับรู้แล้ว ทว่ามือกลับลูบไล้ชุดกิเลนพระราชทานเบื้องหน้า ในดวงตาพลันรื้นไปด้วยม่านหมอก

ในแคว้นต้าเยว่ ชุดกิเลนคือสัญลักษณ์ของขุนนางฝ่ายบู๊

นางได้ก้าวผ่านก้าวสำคัญแห่งประวัติศาสตร์มาแล้ว

คอยดูเถิด วันนี้นางสวมใส่ชุดกิเลนได้ วันข้างหน้านางย่อมสวมเกราะออกศึกได้เช่นกัน

นางยกมือขึ้นซับหยดน้ำตาที่หางตา แล้วเอ่ยถามชิงซิ่ง "ลั่วอวี่โหรวเป็นอย่างไรบ้าง"

ลูกถีบของชวีเจียวหลงนั้นไม่เบาเลย ทั้งยังกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอีก ลั่วอวี่โหรวรอดชีวิตมาได้ก็นับว่าดวงแข็งมากแล้ว

"หมอประจำจวนตรวจดูแล้ว บอกว่ากระทบกระเทือนถึงกระดูกสันหลังช่วงเอว เกรงว่าตลอดครึ่งเดือนนี้คงต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง ตรงหางคิ้วมีแผลแตกยาว เกือบจะโดนดวงตาไปแล้ว แต่ก็แค่ดูน่ากลัว แท้จริงไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแต่ในศีรษะอาจมีเลือดคั่ง ช่วงนี้จึงจะมีอาการคลื่นไส้เวียนหัว รอให้เลือดคั่งสลายไปก็หายดีแล้วเจ้าค่ะ"

ชวีเจียวหลงแค่นหัวเราะ "นางฟื้นหรือยัง"

"ได้ยินว่าเพิ่งฟื้นเจ้าค่ะ"

"ไป ไปดูเสียหน่อย"