บทที่ 100 จัดการจ้าวลี่เปิ่นจนอยู่หมัด

ตอนเช้า จางหมิงหย่วนล้างหน้าบ้วนปาก กินข้าวต้มกับผักดองที่แม่เหลือทิ้งไว้ให้ในหม้อจนหมด แล้วล้างชามกับตะเกียบจนสะอาดเอี่ยม ถึงได้เดินลงบันไดไป

เมื่อคืนได้ยินพ่อบอกว่า แม่ไปรู้มาจากไหนก็ไม่รู้ ว่าสถาบันกวดวิชาในอำเภอเพิ่งจะเปิดคอร์สอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับการบริหารธุรกิจและการประยุกต์ใช้คอมพิวเตอร์ เธอถึงกับวิ่งไปสมัครเรียนด้วยตัวเองเลย

ในเมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือที่ห่างไกลความเจริญปี 2003 คอร์สอบรมแบบนี้ยังถือว่าเป็นของแปลกใหม่มาก

จางหมิงหย่วนยิ้มบางๆ

ดูเหมือนว่า แม่จะเอาจริงเอาจังกับเรื่องเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตมากจริงๆ

ตอนที่เขามาถึงร้านบิลเลียด เฉินอวี่กำลังสั่งให้วัยรุ่นสองสามคน ยกโต๊ะบิลเลียดเก่าๆ ตัวหนึ่งออกไปข้างนอก

"พี่หย่วน มาแล้วเหรอครับ!"

เฉินอวี่เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก รีบเดินเข้ามาหา แล้วเริ่มรายงานความคืบหน้า

"เรื่องร้านอินเทอร์เน็ต วันนี้ทีมช่างเข้าไปเริ่มงานตกแต่งแล้ว ผมให้หัวทองคอยเฝ้าจับตาดูอยู่ที่นั่นไม่ให้คลาดสายตาเลยครับ"

"แล้วก็โรงหนังเก่าที่พี่ให้ผมไปเช่า" สีหน้าของเฉินอวี่ดูตื่นเต้นมาก "ตกลงกันได้แล้วครับ! ปีละหนึ่งหมื่นหยวน รอแค่พี่ไปจ่ายค่าเช่า แล้วก็เซ็นสัญญาครับ พี่หย่วน!"

สุดท้าย เขาก็ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูจางหมิงหย่วน

"เมื่อเช้าตรู่ จ้าวเฉินฮุยโทรมาหาผม เขาบอกว่า... พ่อเขา อยากจะนัดพวกเรากินข้าวเที่ยงด้วยกันครับ"

จางหมิงหย่วนมีแผนการในใจทันที

"โอเค ฉันรู้แล้ว" เขาบอกกับเฉินอวี่ "นายรอฉันอยู่ข้างล่างนี่แหละ ฉันจะกลับไปเอาเงินที่บ้าน แล้วจะไปเซ็นสัญญาตอนนี้เลย"

"ตอนเที่ยง ค่อยไปเจอสองพ่อลูกคู่นั้นกัน"

เขาบอกเฉินอวี่เสร็จ ก็หันหลังเดินกลับบ้านไปก่อน

จางหมิงหย่วนเปิดแผ่นไม้ปูเตียงขึ้นมาอีกครั้ง นับเงินสดออกมาจากข้างในยี่สิบสองปึก แล้วเก็บใส่กระเป๋าเดินทางสีดำ

หนึ่งแสนห้าหมื่น เตรียมไว้สำหรับจ้าวลี่เปิ่น

อีกเจ็ดหมื่น เป็นค่าเช่าโรงหนังเก่าล่วงหน้าเจ็ดปี

สาเหตุที่เขาเลือกสถานที่ซอมซ่อตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเฉินเจียกัวบนถนนเป่ยซิน แทนที่จะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตในตึกเขตใหม่หนานอ้านของตัวเอง ย่อมมีเหตุผลที่ผ่านการไตร่ตรองมาแล้ว

ร้านอินเทอร์เน็ตต้องการความทันสมัย สามารถไปเป็นผู้นำเทรนด์ที่เขตใหม่ เพื่อดึงดูดกลุ่มวัยรุ่นได้

แต่ซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นต่างออกไป

ทำเลตรงนั้น หากมองไปทางทิศตะวันออก ก็ครอบคลุมถึงหมู่บ้านในเมืองหกแห่ง และเขตบ้านพักสวัสดิการของหน่วยงานขนาดใหญ่อีกกว่าสิบแห่ง หากมองไปทางทิศตะวันตก ก็อยู่ติดกับหมู่บ้านจัดสรรเกิดใหม่อย่างหมู่บ้านหมิงจูอีกสี่ห้าแห่ง

มันคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างความคึกคักแบบบ้านๆ ของเขตเมืองเก่า กับกำลังซื้อของเขตเมืองใหม่พอดิบพอดี

ซูเปอร์มาร์เก็ต สิ่งที่ต้องการก็คือบรรยากาศแบบวิถีชาวบ้านที่ฝังรากลึกอยู่ในชีวิตประจำวันของผู้คน ขาดข้าวสารอาหารแห้งไม่ได้ แบบนี้ถึงจะมีลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

ทำเลของโรงหนังเก่าดีกว่าที่คิดไว้มาก

มันตั้งอยู่ตรงหัวมุมสี่แยกตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเฉินเจียกัว ถึงผนังจะลอกหลุดร่อน แต่โครงสร้างหลักยังดูโอ่อ่ามาก หน้าประตูยังมีโปสเตอร์หนังวาดมือเรื่องวัดเส้าหลินเมื่อสิบกว่าปีก่อนหลงเหลืออยู่ แม้สีจะซีดจางจนมองหน้าคนไม่ชัดแล้วก็ตาม

เจ้าของที่ดินเป็นชายชรารูปร่างผอมบางอายุห้าสิบกว่า พอเห็นเฉินอวี่พาคนมา แถมยังหอบเงินสดมาด้วย ก็ยิ้มกว้างจนรอยตีนกาบนใบหน้ายับย่น

จางหมิงหย่วนไม่พูดพร่ำทำเพลง หลังจากตรวจสอบกรรมสิทธิ์และพื้นที่เรียบร้อย ก็ตกลงเช่าทันที

หลังจากเซ็นสัญญา เงินสดเจ็ดหมื่นหยวนก็ถูกนับมอบให้ต่อหน้า

หลังจากส่งเจ้าของที่ดินที่พร่ำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลับไป ในโรงหนังที่กว้างขวาง ก็เหลือเพียงจางหมิงหย่วนและเฉินอวี่แค่สองคน

เฉินอวี่มองดูพื้นที่อันกว้างใหญ่และว่างเปล่าตรงหน้า ที่แถมยังมีกลิ่นอับชื้นโชยมา ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว

"พี่หย่วน ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี" เขาเกาหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "เรายอมจ่ายเจ็ดหมื่น เช่าที่ที่ทั้งใหญ่ทั้งโทรมขนาดนี้ สรุปแล้วจะเอาไปทำอะไรครับ? คงไม่ได้... จะเปิดร้านเน็ตอีกร้านหรอกนะ?"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

เขาไปยืนอยู่ตรงจุดที่น่าจะเป็นกลางเวที กางแขนออก หันหน้าไปทางเฉินอวี่ ราวกับกำลังวาดฝันถึงแผนการอันยิ่งใหญ่

"อาอวี่ สิ่งที่นายเห็นอยู่ตอนนี้ คือโรงหนังร้าง"

"แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ ที่นี่ จะเป็นสถานที่ที่ใหญ่ที่สุด และเป็นเพียงแห่งเดียวในอำเภอชิงสุ่ย ที่สามารถซื้อทุกสิ่งทุกอย่างได้ครบจบในที่เดียว"

"ฉันเรียกมันว่า ซูเปอร์มาร์เก็ต"

เขาชี้ไปที่พื้นที่กว้างใหญ่ตรงหน้า

"รื้อเก้าอี้พังๆ พวกนี้ออก พื้นที่ขายของชั้นหนึ่งทั้งหมด ก็เกินแปดร้อยตารางเมตรแล้ว ยังมีห้องใต้ดินอีกสามร้อยตารางเมตรข้างล่าง เอาไว้ทำเป็นโกดังได้พอดีเลย"

เฉินอวี่ฟังแล้วก็ยังมึนๆ งงๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันต้องสุดยอดมากแน่ๆ

จางหมิงหย่วนถามขึ้นอีกประโยค "แล้วทีมช่างตกแต่งที่หามาทำร้านเน็ต เป็นยังไงบ้าง?"

"วางใจได้เลยครับพี่หย่วน!" เฉินอวี่ตบหน้าอกรับประกัน "ผมไปจ้างทีมช่างสกุลหลี่ที่ฝีมือดีที่สุดในอำเภอเรามาเลย งานออกมาเนี้ยบแน่นอนครับ!"

"ดี" จางหมิงหย่วนพยักหน้า "นายไปบอกเถ้าแก่ของพวกเขา ว่าถ้าทำงานออกมาดี งานตกแต่งซูเปอร์มาร์เก็ตทางนี้ ฉันก็จะมอบให้พวกเขาทำ บอกให้เขารีบส่งทีมช่างมาที่นี่อีกทีมโดยเร็วที่สุดเลย"

เขามองดูพื้นที่อันกว้างขวางและทรุดโทรมตรงหน้า ในใจเริ่มคำนวณ

ดูจากขนาดแล้ว การตกแต่งให้เสร็จเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาเดือนกว่า

เหมาะเจาะพอดี

รอให้เขาไปสอบสัมภาษณ์ที่เมืองเอกมณฑลก่อน ถือโอกาสไปจัดการเรื่องช่องทางการหาสินค้ามาลงให้เรียบร้อยไปด้วยเลย

ตอนเที่ยง ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารเสฉวนเต้าเหอ

ทันทีที่จางหมิงหย่วนก้าวเข้ามา จ้าวเฉินฮุยก็รีบลุกจากเก้าอี้ เดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที

"พี่หย่วน! พี่อวี่! เชิญนั่งเลยครับ!"

ข้างๆ เขายังมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มรูปร่างดีคนหนึ่งยืนอยู่ เธอสวมชุดเดรสทันสมัย แต่งหน้าอ่อนๆ แม่ของจ้าวเฉินฮุยที่ชื่อหลี่ชุนเสียก็ยืนยิ้มแย้มอยู่ข้างๆ เช่นกัน

จางหมิงหย่วนมองดูหลี่ชุนเสียและหญิงสาวที่ชื่อหลิวจวน มองดูสายตาที่ดูประหม่าแต่ก็แฝงไปด้วยความคาดหวังของพวกเธอ ในใจก็รู้คำตอบแล้ว

เรื่องนี้ ถือว่าสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว

จ้าวลี่เปิ่นก็ลุกขึ้นยืนทักทายด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ไม่นาน อาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ

จางหมิงหย่วนไม่ได้เป็นฝ่ายพูดเรื่องถอนหุ้นขึ้นมาก่อน เขาเพียงแค่เชิญชวนให้ทุกคนทานอาหารอย่างกระตือรือร้น

"มาๆๆ ไม่ต้องเกรงใจครับ ทานกันเยอะๆ เลย"

แต่หลี่ชุนเสียกับจ้าวเฉินฮุยกลับเริ่มนั่งไม่ติด ส่งสายตาให้จ้าวลี่เปิ่นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างต่อเนื่อง

จ้าวลี่เปิ่นลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็วางตะเกียบลง แล้วเอ่ยปาก

"เสี่ยวจาง... ข้อเสนอที่เธอพูดเมื่อวานน่ะ มันก็ดีอยู่นะ" เขาถูมือไปมา ใบหน้ามีความลำบากใจแฝงอยู่ "เพียงแต่... เธอพอจะ... เพิ่มเงินให้อีกสักนิดได้ไหม?"

"ตอนแรกที่ฉันลงทุนไป รวมๆ แล้วก็เกือบหกแสนเลยนะ เงินเก็บทั้งชีวิตจมอยู่ในนั้นหมดเลย แถมยังไปหยิบยืมคนอื่นมาอีกไม่น้อย..."

จางหมิงหย่วนก็วางตะเกียบลงเช่นกัน

เขาไม่ได้ตอบกลับทันที แต่เงยหน้าขึ้น มองจ้าวเฉินฮุยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนแวบหนึ่ง

จากนั้นถึงได้หันกลับมามองจ้าวลี่เปิ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ

"คุณลุงครับ ผมเห็นอาอวี่เป็นเหมือนน้องชายแท้ๆ ของผม เขาเองก็สนิทกับเฉินฮุยมากขนาดนั้น พวกเราก็ถือเป็นคนกันเองทั้งนั้น ผมจะไม่พูดอ้อมค้อมให้มากความเลยนะครับ"

"เอาแบบนี้" จางหมิงหย่วนชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "จากข้อเสนอเดิม ผมเพิ่มให้ลุงอีกสามหมื่น"

"นี่เป็นการยอมถอยให้ครั้งสุดท้ายของผมแล้ว ขาดไม่ได้แม้แต่แดงเดียวครับ"

คำพูดของเขาดูจริงใจมาก แต่ท่าทีกลับแน่วแน่อย่างเห็นได้ชัด

จ้าวลี่เปิ่นที่เดิมทีตั้งใจจะขอเพิ่มอีกสักห้าหมื่น พอโดนพูดดักคอแบบนี้ ก็ไม่รู้จะอ้าปากพูดยังไงต่อดี

"ได้ๆๆ! พี่หย่วน! เอาตามที่พี่บอกเลยครับ!"

จ้าวเฉินฮุยที่กลัวว่าจางหมิงหย่วนจะเปลี่ยนใจ รีบตอบตกลงแทนด้วยความตื่นเต้นทันที!

หลิวจวนว่าที่คู่หมั้นที่อยู่ข้างๆ ก็รีบกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามไปด้วย

"ขอบคุณมากนะคะพี่หย่วน! ขอบคุณพี่มากๆ เลยค่ะ!"

เมื่อมองดูลูกชายสมองทึบของตัวเองที่อยู่ข้างๆ จ้าวลี่เปิ่นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ