บทที่ 99 ศิลปะการใช้ชีวิตในสังคม

การดื่มเหล้าครั้งนี้ จบลงด้วยความเบิกบานใจของทั้งเจ้าภาพและแขก

เมื่องานเลี้ยงเลิกรา หลี่เทียนหมิงก็ลุกขึ้นยืน ประสานมือคำนับจางหมิงหย่วน

"พี่หย่วน ผมต้องรีบกลับเข้าเมืองคืนนี้เลย ทางพี่ฮวนยังมีธุระให้จัดการอีก"

"ผมจะจัดการหารถไปส่งพี่หมิงเอง!" อู่เจิ้งอันรีบลุกขึ้นยืนเช่นกัน ไม่ยอมให้ปฏิเสธ เขารีบเรียกคนขับรถของตัวเองมาทันที

เขากอดคอหลี่เทียนหมิงด้วยอาการมึนเมา และยังจับมือจางหมิงหย่วนไว้ เรียกพี่เรียกน้องอย่างสนิทสนม คำพูดคำจาไร้ช่องโหว่ ทั้งยกยอปอปั้นหลี่เทียนหมิงจนตัวลอย และก็ไม่ได้ทำให้จางหมิงหย่วนกับเฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ รู้สึกว่าถูกเมิน

จางหมิงหย่วนมองเขา รู้อยู่แก่ใจว่าคนๆ นี้ ไม่ได้ดูทึ่มทื่อและบุ่มบ่ามเหมือนภาพลักษณ์ภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ถึงจะดูเหมือนเมาจนคุยไม่รู้เรื่อง แต่ความจริงแล้วทุกประโยคที่พูดออกมา ล้วนจังหวะพอดีเป๊ะ ทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ และรู้สึกว่าเขาจริงใจมาก

รอจนทุกคนกลับไปหมดแล้ว ในโถงรับรองของบริษัทสินเชื่อก็เหลือเพียงอู่เจิ้งอันกับลูกน้องคนสนิทที่ชื่อพี่เซิ่งเท่านั้น

"พี่อู่" อาเซิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป เขามองดูเศษซากบนโต๊ะ แล้วลดเสียงลง "นี่มันต่างกันเกินไปแล้วนะ! หักลบกลบหนี้แล้ว พวกเราได้เงินน้อยลงไปตั้งเกือบแสนเจ็ดหมื่น! เพียงเพื่อเห็นแก่หน้าของคุณชายเฉินคนนั้นน่ะเหรอ? นี่... นี่มันขาดทุนย่อยยับเลยนะ! นั่นมันเงินสดๆ เลยนะเว้ย!"

แต่อู่เจิ้งอันกลับเดินไปที่ตู้กดน้ำ รินน้ำใส่แก้วอย่างไม่รีบร้อน แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

พอหันกลับมาอีกครั้ง ในแววตาของเขากลับไม่มีความเมาหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันสว่างใสจนน่ากลัว

"ขาดทุนเหรอ?"

เขาหัวเราะ จุดบุหรี่ขึ้นสูบ

"อาเซิ่ง ฉันบอกแกไปกี่รอบแล้ว"

"การเป็นนักเลง ไม่ใช่แค่การชกต่อยฆ่าฟัน"

"มันคือศิลปะการใช้ชีวิตในสังคมต่างหาก"

เขามองลูกน้องคนสนิทที่ยังไม่ค่อยจะเปิดโลกทัศน์คนนี้ แล้วพูดช้าๆ

"กับไอ้พวกสวะที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า พวกเราจะทำตัวกร่าง จะโหดร้าย จะสูบเลือดสูบเนื้อยังไงก็ได้"

"แต่กับคนอย่างจางหมิงหย่วน ทำแบบนั้นไม่ได้"

"ข้างหลังเขามีใครหนุนหลังอยู่? เฉินอวี้ฮวนไง การยอมเสียผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ เพื่อแลกกับเส้นสายที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงพี่ฮวนได้ แกบอกฉันสิ" เขามองอาเซิ่ง "ธุรกิจนี้ สรุปแล้วใครกันแน่ที่ได้กำไร?"

"อีกอย่าง จางหมิงหย่วนคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ทุกคำที่พูดออกมามีเหตุมีผล รู้จักใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง วันข้างหน้าต้องกลายเป็นบุคคลสำคัญแน่ๆ เอาล่ะ เก็บกวาดซะแล้วก็เลิกงาน พรุ่งนี้ไปตามเก็บหนี้ของเฉินเหลาสื่อให้ฉันด้วย"

ระหว่างทางกลับ เฉินอวี่ขับรถไปพลาง เปิดหน้าต่างรับลมกลางคืนไปพลาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"พี่หย่วน! เรื่องวันนี้ที่จัดการไป! โคตรจะสะใจเลยเว้ย!"

เขาพูดจ้อไม่หยุด ยังคงดื่มด่ำกับบรรยากาศในวงเหล้าเมื่อครู่นี้

"พี่ไม่ได้เห็นสายตาของพวกลูกน้องอู่จอมโหดที่มองผมหรอก! โคตรจะเกรงใจเลย! แม่เอ๊ย การได้ร่วมโต๊ะกินเหล้ากับอู่จอมโหด ได้เรียกพี่เรียกน้องเนี่ย เอาไปคุยโม้ได้เป็นปีเลยนะเว้ย!"

จางหมิงหย่วนมองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง กลับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"หน้าตาของคนอื่น ยังไงก็เป็นของคนอื่น"

"พึ่งภูเขา ภูเขาก็ถล่ม พึ่งคนอื่น คนอื่นก็หนี อาอวี่ คนเราสุดท้ายก็ต้องพึ่งตัวเอง"

เขาหันไปมองเฉินอวี่

"แล้วก็ ฉันไม่ได้คิดจะมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคนอย่างอู่เจิ้งอันอีกแล้วล่ะ"

"อ้าว?" เฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย "ทำไมล่ะครับ? ผมว่าไอ้หมอนั่นก็รู้ธรรมเนียมดีนี่นา วันหลังจะทำอะไรฝั่งตะวันตกก็สะดวกดีด้วย"

"เส้นทางที่ฉันจะเดิน คือเส้นทางข้าราชการ" น้ำเสียงของจางหมิงหย่วนสงบนิ่งมาก "คนและเรื่องราวที่ไม่สะอาด ทางที่ดีอย่าไปยุ่งเกี่ยวด้วยจะดีที่สุด"

เฉินอวี่พยักหน้าอย่างครึ่งผีครึ่งคน

รถอัลโตแล่นผ่านสะพานแม่น้ำชิงสุ่ย แสงจันทร์นอกหน้าต่างสว่างไสว สาดส่องแสงสีเงินเย็นยะเยือกอาบไล้ผืนน้ำ

จางหมิงหย่วนมองพระจันทร์สว่างดวงนั้น แล้วจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดเป็นครั้งแรก

การที่ตัวเองได้เกิดใหม่ แล้วเลือกเส้นทางสอบข้าราชการ

เป็นเพียงเพื่อจะพิสูจน์อะไรบางอย่างให้ครอบครัวจางเผิงเฉิงเห็น เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีเท่านั้นหรือ?

เป็นเพียงเพื่อให้พ่อแม่ได้มีชีวิตที่ดี ไม่ต้องถูกใครรังแกอีกต่อไปเท่านั้นหรือ?

ก็คงไม่ใช่ทั้งหมดเสียทีเดียว

บางที ลึกๆ ในใจที่ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น อาจจะยังมีบางสิ่งบางอย่างซ่อนอยู่

การได้เป็นข้าราชการ ปกป้องผืนแผ่นดินและประชาชน

สร้างผลงานที่เป็นของตัวเองอย่างแท้จริง

นี่อาจจะเป็นเป้าหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าในการได้มีชีวิตเป็นครั้งที่สองของเขา

รถแล่นเข้าสู่ถนนสายเก่า จอดสนิทที่ใต้ตึกบ้านของจางหมิงหย่วน

ทั้งสองคนไม่ได้ลงจากรถทันที เพียงแค่ลดกระจกลง แล้วนั่งสูบบุหรี่กันเงียบๆ ในรถ

"พี่หย่วน" เฉินอวี่พ่นควันบุหรี่ออกมา ในที่สุดก็ถามสิ่งที่สงสัยในใจออกมา "ผมยังคิดไม่ตกอยู่เรื่องนึง"

"ในเมื่อพวกเรามีวิธีจัดการกับจ้าวลี่เปิ่นและหวังต้าจวินได้ แล้วทำไมยังต้องทำเรื่องซ้ำซ้อน ไปคุยกับฟางกังคนนั้นอีก? แถมยังต้องเสียเงินสดให้เขาฟรีๆ ไปอีกตั้งสี่แสน"

"ไปกว้านซื้อหุ้นจากสองคนนั้นในราคาถูกโดยตรงเลย ไม่ใช่ว่าจะประหยัดเงินไปได้ตั้งเยอะเหรอ?"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

"อาอวี่ สิ่งที่นายมองคือบัญชีเล่มนึง แต่สิ่งที่ฉันมองคือบัญชีอีกเล่ม"

เขามองเฉินอวี่ แล้วเริ่มอธิบาย

"ข้อแรก ตึกหลังนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่สามารถตัดสินใจ และมีสิทธิ์ขาดอย่างแท้จริง มีแค่ฟางกังคนเดียว เขาถึงจะเป็นคนที่มองเห็นมูลค่าของตึกหลังนี้จริงๆ และพร้อมจะทุ่มเทเวลาไปกับมัน ถ้าข้ามหัวเขาไป ปัญหาที่จะตามมาในภายหลัง มันจะเยอะกว่าที่นายคิดไว้มาก"

"ข้อสอง ต่อให้เราข้ามหัวเขาไป เซ็นสัญญากับจ้าวลี่เปิ่นและหวังต้าจวินโดยตรง นายเชื่อไหมว่า ฟางกังมีวิธีเป็นร้อยเป็นพัน ที่จะทำให้สัญญาฉบับนั้นกลายเป็นเศษกระดาษ? ทั้งเรื่องฟ้องศาล ยื้อกระบวนการ เขามีเวลาและแรงเหลือเฟือที่จะเล่นเกมยืดเยื้อกับเรา"

"ตอนนี้พวกเรายอมเสียเงินเพิ่มสี่แสน" จางหมิงหย่วนมองเขา "แต่นายลองคิดดูสิ เราใช้เงินสี่แสนนี้ ซื้ออะไรมาบ้าง?"

"ซื้อฟางกัง 'กัปตันเรือ' ผู้รู้จริง และสามารถทำให้ตึกหลังนี้กลับมามีชีวิตได้ ซื้อกรรมสิทธิ์ที่ขาวสะอาด เพื่อหลีกเลี่ยงข้อพิพาทที่ไม่รู้จบในอนาคต และที่สำคัญที่สุด เราใช้เงินซื้อ 'เวลา' มาต่างหาก"

แน่นอนว่า เหตุผลที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาไม่ได้บอกเฉินอวี่

ในความทรงจำของเขา ฟางกังในชาติก่อนสุดท้ายก็สามารถหาเงินจากที่ไหนก็ไม่รู้ มาจัดการกับหุ้นส่วนสองคนนี้ได้ และทนแบกรับภาระทั้งหมดไว้เพียงคนเดียว จนกระทั่งถึงวันที่เขตใหม่หนานอ้านได้รับการพัฒนา

ยิ่งช้าก็ยิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ง่าย

การเข้าซื้อกิจการในตอนนี้ คือช่วงเวลาที่ดีที่สุด และเป็นช่วงเวลาเดียวเท่านั้น

"เอาล่ะ กลับไปพักผ่อนได้แล้ว"

จางหมิงหย่วนบอกลาเฉินอวี่ที่ใต้ตึก

"พรุ่งนี้ไปหาหวังต้าจวิน จัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไป"

เขากลับถึงบ้าน พอเปิดประตูเหล็กที่ทะลุไปดาดฟ้า ก็เห็นแสงไฟสีเหลืองนวลสว่างอยู่ที่ระเบียง

แม่ติงซูหลานสวมแว่นสายตายาว กำลังถือหนังสือ 'แนวคิดและการบริหารจัดการซูเปอร์มาร์เก็ต' เล่มใหม่เอี่ยม อ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่คิ้วกลับขมวดมุ่น เห็นได้ชัดว่ากำลังเจอกับปัญหาไม่น้อย

ข้างๆ กัน พ่อจางเจี้ยนหัวกำลังจิบชา ขมวดคิ้ว บ่นกับภรรยา

"คุณว่าไอ้ลูกตัวแสบนี่ มันคิดอะไรของมันอยู่? จะสอบข้าราชการด้วย แล้วก็จะทำธุรกิจอะไรของมันด้วย วันๆ ไม่ยอมกลับบ้าน ทำตัวลึกลับซับซ้อน ตกลงแล้วมัน... จะพึ่งได้ไหมเนี่ย?"

ติงซูหลานวางหนังสือลง แล้วยิ้ม

"ลูกโตแล้ว ลูกผู้ชายอกสามศอกก็ต้องมีความทะเยอทะยาน เขาอยากทำอะไร ก็ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ เราเป็นพ่อแม่ ก็แค่คอยสนับสนุนเขาอยู่ข้างหลังก็พอแล้ว"

จางหมิงหย่วนยิ้ม

เขาไม่ส่งเสียง ค่อยๆ ย่องเข้าไปสวมกอดไหล่แม่จากด้านหลัง เอาคางเกยไว้บนหัวของเธอ ทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กไม่รู้จักโต

"แม่ ดูพ่อสิ แอบนินทาผมลับหลังอีกแล้ว!"

ติงซูหลานตกใจสะดุ้ง ก่อนจะตีมือเขาด้วยความหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู

"โตป่านนี้แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้"

จางหมิงหย่วนหัวเราะแฮะๆ แล้ววิ่งไปหาพ่อ ทิ้งตัวลงบนม้านั่งตัวเล็กอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ เอาหัวพิงเข่าพ่อ

"พ่อ วันนี้ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว พรุ่งนี้ทำหมูสามชั้นน้ำแดงให้ผมกินหน่อยนะ"

บนระเบียงแห่งนี้ ที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของครอบครัวพวกเขาเท่านั้น

เขาไม่ใช่นักวางแผนที่คาดเดาจิตใจคน และก้าวเดินอย่างรัดกุมเหมือนคนที่ได้กลับมาเกิดใหม่

แต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่ปลดเปลื้องเกราะป้องกันทั้งหมดออกไป สามารถออดอ้อน และบ่นว่าเหนื่อยได้เหมือนเด็กทั่วไป