บทที่ 98 พระเดชพระคุณควบคู่ ซื้อใจคน

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เทียนหมิงค่อยๆ เลือนหายไป

เขามองอู่เจิ้งอัน แล้วเอ่ยเตือนความจำ

"เสี่ยวอู่ ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อสองสามปีก่อน นายยังเป็นแค่ลูกกระจ๊อกเดินตามหลังฉันต้อยๆ เพื่อขอข้าวเกาะกินอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของอู่เจิ้งอันยิ่งดูขมขื่นกว่าเดิม เขาพยายามหัวเราะกลบเกลื่อนพลางโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"พี่หมิง เวลานั้นกับเวลานี้มันต่างกันนะครับ!"

เขาถอนหายใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"ตอนนี้พี่เป็นถึงคนสนิทของเถ้าแก่ใหญ่ในเมือง หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ พี่จะมาสนใจอะไรกับเศษเงินแค่นี้ล่ะครับ แต่น้องอย่างผมมันไม่เหมือนกันนี่นา ผมก็มีแค่อำเภอชิงสุ่ยเล็กๆ นี่แหละเป็นแหล่งทำกิน ต้องพึ่งพาดอกเบี้ยพวกนี้เลี้ยงปากเลี้ยงท้องครอบครัวนะครับ!"

หลี่เทียนหมิงไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก

เขาบี้ก้นบุหรี่ทิ้ง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องมองเข้าไปในดวงตาของอู่เจิ้งอัน

"วันนี้ นายไม่ได้กำลังไว้หน้าฉัน หลี่เทียนหมิง หรอกนะ"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลง

"แต่เป็นการไว้หน้าพี่ฮวนต่างหาก"

หลี่เทียนหมิงถามคำถามที่ทำให้บรรยากาศทั้งห้องเย็นยะเยือกจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทีละคำ ทีละคำ

"ตอนนี้นายลองบอกฉันมาสิ"

"หน้าของพี่ฮวน สำหรับนายแล้ว... มันมีค่าสักเท่าไหร่กัน?"

"น้องจางคนนี้" หลี่เทียนหมิงพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค "เป็นพี่น้องคนสนิทของพี่ฮวน"

คำพูดประโยคนี้ ราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้ง ที่ทุบลงบนกลางใจของอู่เจิ้งอันอย่างจัง!

ในหัวของเขาดัง วิ้ง ขึ้นมาทันที!

ความทรงจำฝังใจที่เขาไม่มีวันลืมเลือน ผุดขึ้นมาในสมองในชั่วพริบตา

นั่นคือเหตุการณ์เมื่อปีที่แล้ว เขาต้องวิ่งเต้นใช้เส้นสายมากมายจนแทบจะพลิกแผ่นดิน กว่าจะได้รู้จักมักคุ้นกับเถ้าแก่ซ่ง เจ้าของเหมืองแร่คนหนึ่งในอำเภอ

เถ้าแก่ซ่งคนนั้น ในสายตาของเขา คือผู้มีอิทธิพลกว้างขวาง มีทรัพย์สินหลายล้าน เป็นบุคคลระดับอภิมหาเศรษฐีที่เขาไม่อาจเอื้อมถึง เพื่อเป็นการฉลองที่เพิ่งได้รับอนุมัติสัมปทานเหมืองแร่แห่งใหม่ เถ้าแก่ซ่งได้พาเขาเข้าเมืองไปมอบของขวัญให้กับ "ผู้ยิ่งใหญ่" ท่านหนึ่งโดยเฉพาะ

ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้น ก็คือ เฉินอวี้ฮวน

จนถึงตอนนี้ เขายังจำภาพเหตุการณ์ในวันนั้นได้ติดตา

บุคคลระดับเถ้าแก่ซ่ง ในงานเลี้ยงวันนั้น ยังทำได้แค่พาเขาไปนั่งที่โต๊ะริมสุดติดกับประตู ซึ่งเป็นโต๊ะสำหรับแขกชั้นนอกสุดเท่านั้น

ส่วนแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน แต่ละคนล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลและฐานะร่ำรวย ทั้งในวงการธุรกิจและโลกมืด

เขาเป็นเหมือนแค่กุ้งหอยปูปลาตัวเล็กๆ ที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นเขาถึงได้รู้ว่า สัมปทานเหมืองแร่ที่สามารถทำให้เถ้าแก่ซ่งทำกำไรได้อย่างมหาศาลนั้น ก็เป็นเพราะไปขอร้องเฉินอวี้ฮวน ถึงได้อนุมัติลงมา

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อู่เจิ้งอันก็เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างถ่องแท้

อำนาจบารมีอันน้อยนิดที่เขาใช้ข่มเหงผู้คนอยู่ในอำเภอชิงสุ่ย เมื่ออยู่ต่อหน้าพญาจระเข้ตัวจริงอย่างเฉินอวี้ฮวนแล้ว มันไม่มีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อย

หากเขาสามารถเกาะติดสายสัมพันธ์กับเฉินอวี้ฮวนได้ ต่อให้เป็นแค่การได้มีโอกาสพูดคุยกับอีกฝ่ายสักสองสามประโยค...

ในอนาคต ขอแค่พี่ฮวนปล่อยเศษเนื้อหลุดรอดลอดนิ้วมือมาให้สักนิด ก็คงมากพอที่จะทำให้เขา อู่เจิ้งอัน มีกินมีใช้ไปได้ทั้งชาติแล้ว!

แต่ตอนนี้...

เด็กหนุ่มที่ชื่อ จางหมิงหย่วน คนนี้ กลับเป็นถึงพี่น้องคนสนิทของคุณชายเฉินเชียวหรือ?!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เลือดในกายของอู่เจิ้งอันก็สูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว!

ความเจ้าเล่ห์และการวางมาดข่มขู่แบบนักเลงหัวไม้บนใบหน้าของเขามลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา แทนที่ด้วยความกระตือรือร้นและประจบสอพลอ!

เขาสปริงตัวลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันที แย่งป้านชามาจากมือลูกน้องที่อยู่ข้างๆ แล้วจัดการรินน้ำชาเติมลงในถ้วยที่ว่างเปล่าตรงหน้าจางหมิงหย่วนด้วยตัวเอง

"โธ่เอ๊ย! น้องจาง!"

น้ำเสียงของเขากระตือรือร้นเสียจนเฉินอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับขนลุกซู่

"ดูสมองฉันสิ! น้ำท่วมศาลเจ้ามังกรแท้ๆ! คนกันเองกลับจำคนกันเองไม่ได้ซะนี่!"

ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของเขา ทำเอาเฉินอวี่ถึงกับมองจนตาค้าง

เขาถึงกับอดไม่ได้ที่จะแอบค่อนขอดในใจ ว่าไอ้หมอนี่ สงสัยจะเคยไปเรียนวิชาเปลี่ยนหน้ากากมาจากมณฑลซื่อชวนแน่ๆ!

จางหมิงหย่วนมองดูท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือของอู่เจิ้งอัน ก็พอจะรู้แล้วว่า อำนาจบารมีของเฉินอวี้ฮวนนั้น ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

เขายิ้มตอบอย่างสงวนท่าที และเอ่ยปากยกยออีกฝ่ายกลับไปบ้าง

"พี่อู่ก็เกรงใจเกินไปแล้วครับ วันข้างหน้าในอำเภอชิงสุ่ย คงต้องพึ่งพาให้พี่อู่ช่วยดูแลแล้วล่ะครับ"

พูดจบ เขาก็ดึงเรื่องกลับเข้าสู่ประเด็นหลัก

"งั้น... หนี้ของหวังต้าจวินก้อนนั้น..."

"โธ่! น้องจาง นายว่ามาเลย!" ครั้งนี้อู่เจิ้งอันถึงกับผลักสมุดบัญชีออกไปด้านข้าง แล้วโบกมืออย่างใจป้ำสุดๆ "นายเสนอตัวเลขมาเลย! นายบอกเท่าไหร่ ก็เอาเท่านั้น!"

จางหมิงหย่วนยิ้มกริ่ม ชูนิ้วขึ้นมา

"เงินต้นแสนห้าหมื่น ดอกเบี้ยสามหมื่น"

"รวมเป็น หนึ่งแสนแปดหมื่น"

ประโยคนี้ ราวกับน้ำเย็นจัดถังใหญ่ ที่สาดรดลงมาดับความกระตือรือร้นบนใบหน้าของอู่เจิ้งอันจนมอดดับไปในพริบตา

ใบหน้าที่เพิ่งจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเขา แข็งค้างไปในทันที

แม้แต่หลี่เทียนหมิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ยังรู้สึกว่าจางหมิงหย่วนต่อราคาโหดเกินไปหน่อย จนอดไม่ได้ที่จะกระแอมไอเบาๆ ออกมา เพื่อเป็นการเตือน

แต่จางหมิงหย่วนกลับทำราวกับไม่ได้ยิน

เขามองอู่เจิ้งอัน แล้วเริ่มวิเคราะห์ให้ฟัง

"พี่อู่ หน้าของพี่ฮวนมีค่าเท่าไหร่ พี่รู้อยู่แก่ใจดี ถ้าให้น้อยไป จะเอาหน้าพี่ฮวนไปไว้ที่ไหน"

"ข้อสอง ตอนนี้หวังต้าจวินก็ไม่ต่างอะไรกับซากศพเดินได้ ขืนพี่ไปบีบคั้นเขาอีก เขาก็ไม่มีน้ำมันให้รีดออกมาสักหยดแล้วล่ะ ถ้าเกิดบีบเขาจนตรอกจริงๆ เขาหลับตาปี๋กระโดดลงแม่น้ำชิงสุ่ยไปเลย หรือไม่ก็หนีเตลิดไปเลย เงินต้นแสนห้าหมื่นของพี่ ก็คงสูญเปล่าไม่ได้คืนสักแดง"

"ข้อสาม..." จางหมิงหย่วนยิ้ม แกล้งพูดขึ้นมาลอยๆ "ผมยังมีเพื่อนอีกคน แซ่หลี่ ชื่อหลี่เหว่ย น้าชายของเขา เป็นถึงผู้กำกับหลิวแห่งสถานีตำรวจภูธรอำเภอเราเลยนะ เมื่อสองวันก่อนตอนกินข้าวด้วยกัน เขายังบ่นให้ผมฟังอยู่เลย ว่าช่วงนี้ความสงบเรียบร้อยในอำเภอไม่ค่อยดี มีพวกปล่อยเงินกู้บางคน ทำให้ชาวบ้านต้องบ้านแตกสาแหรกขาด ส่งผลกระทบที่ไม่ดีเอาซะเลย"

สีหน้าของอู่เจิ้งอัน เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาจ้องมองชายหนุ่มหน้าตายิ้มแย้มตรงหน้าเขม็ง ในใจปั่นป่วนว้าวุ่นไปหมด

ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ ผลประโยชน์ ความเสี่ยง และการข่มขู่...

ทางหนีทีไล่ทั้งหมดของเขา ถูกไอ้เด็กนี่ดักทางไว้จนหมดสิ้นแล้ว!

ในที่สุด อู่เจิ้งอันก็ค่อยๆ ปรบมือเบาๆ

แปะ แปะ

เขามองจางหมิงหย่วนด้วยสายตาลึกซึ้ง แววตาปราศจากความดูแคลนเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป เหลือเพียงความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้

ไอ้หมอนี่มันใช่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ที่ไหนกัน นี่มันจิ้งจอกเฒ่าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนชัดๆ

"ตกลง"

เขาลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปทางจางหมิงหย่วน

"เอาตามที่น้องจางว่าเลยก็แล้วกัน"

"ต่อไปนี้ ฉัน อู่เจิ้งอัน ขอคบหน้านายเป็นเพื่อนเลย!"

พออู่เจิ้งอันตัดสินใจเด็ดขาด เขาก็หันไปตะโกนสั่งอาเซิ่งที่อยู่ข้างๆ ทันที

"ไป! ไปเอาสัญญากู้ยืมของหวังต้าจวินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

เขาหันกลับมาส่งยิ้มอย่างกระตือรือร้นให้จางหมิงหย่วนอีกครั้ง "น้องจาง ขอแค่เงินมาถึงมือ ฉันจะฉีกสัญญากู้ยืมสามแสนห้าหมื่นใบนั้นทิ้งต่อหน้านายเลย! หนี้ก้อนนี้ถือว่าเจ๊ากันไปตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!"

อู่เจิ้งอันกอดคอจางหมิงหย่วน ท่าทางสนิทสนมยิ่งกว่าเดิม

"ไปๆๆ! วันนี้ยังไงก็ห้ามกลับ! เดี๋ยวฉันจัดการเอง คืนนี้พวกเราต้องไปฉลองกันให้เต็มที่!"

แต่จางหมิงหย่วนกลับยิ้ม แล้วค่อยๆ ดันมือของเขาออกเบาๆ

"พี่อู่ เรื่องกินเหล้าน่ะ เดี๋ยวผมขอเป็นเจ้ามือเอง"

"แต่วันนี้ที่ผมมา ผมยังไม่ได้จะมาจ่ายหนี้แทนเขาหรอกนะ"

คำพูดนี้ ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของอู่เจิ้งอันแข็งค้างไปอีกรอบ

จางหมิงหย่วนมองเขา แล้วพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน

"รอให้ผมคุยธุรกิจกับทางหวังต้าจวินลงตัวก่อน แล้วผมจะมาเคลียร์หนี้ก้อนนี้ให้เขาเอง"

"บางที..."

เขามองอู่เจิ้งอัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

"ถึงตอนนั้น อาจจะต้องรบกวนพี่อู่ ช่วยอะไรผมนิดหน่อย"

"แน่นอนว่า ผมไม่ให้พี่ช่วยฟรีๆ หรอกนะ"

จางหมิงหย่วนชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ผมจะให้ค่าน้ำชาพี่เพิ่มอีกหนึ่งหมื่น"