บทที่ 97 บารมีไม่พอ!

ชายฉกรรจ์พวกนั้นพอเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเสียเปรียบ ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที!

"บัดซบ! ยังกล้าลงมืออีกเหรอ!"

"ฆ่ามันเลย!"

ชายหลายคนสบถด่าพลางทำท่าจะกรูกันเข้ามา

ทว่าในตอนนั้นเอง หลี่เทียนหมิงกลับก้าวออกไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน และบังอยู่ตรงหน้าของจางหมิงหย่วน

"ไม่เจอกันตั้งหลายปี" เขาเอ่ยปากช้าๆ เสียงไม่ดังนัก แต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ "ลูกน้องของเสี่ยวอู่ กำแหงกันขนาดนี้แล้วเหรอ"

เขาถอดแว่นกันแดดออก

ชายฉกรรจ์ฝั่งตรงข้ามที่เพิ่งถูกทุ่มล้มลงไปและกำลังจะลุกขึ้นมา ทันทีที่มองเห็นใบหน้าของหลี่เทียนหมิงชัดเจน สีหน้าก็แข็งค้างไปในพริบตา!

ความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของเขามลายหายไปทันที แทนที่ด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อ

"พี่... พี่หมิง!" เขาร้องเรียกเสียงตะกุกตะกัก

ลูกน้องที่เหลืออีกไม่กี่คนแม้จะไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่ก็ตอบสนองได้ในทันที

คนที่ทำให้ฝั่งตัวเองเสียเปรียบ แล้วยังทำให้พี่น้องฝั่งตัวเองหันไปเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ได้ นั่นต้องเป็นตัวอันตรายที่พวกเขาล่วงเกินไม่ได้อย่างแน่นอน!

ชายหัวโล้นที่เป็นหัวหน้า ฝืนยิ้มบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยออกมา ซึ่งดูน่าเกลียดเสียยิ่งกว่าตอนร้องไห้ เขารีบก้มหัวประจบประแจงและเดินเข้าไปหา

"โธ่เอ๊ย! เข้าใจผิด! เข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว! น้ำท่วมศาลเจ้ามังกร คนกันเองแท้ๆ ไม่รู้จักกันซะได้!"

เขาเชิญทั้งสามคนเข้าไปในบริษัทอย่างสุภาพนอบน้อม

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งและกลิ่นเหม็นเหงื่อก็ลอยมาปะทะจมูก ในห้องโถงมีโซฟาหนังเก่าๆ ขาดๆ วางอยู่สองสามตัว บนผนังแขวนภาพวาดของกวนอูขนาดใหญ่เอาไว้

ตรงมุมห้อง ยังมีท่อเหล็กเงาวับเจ็ดแปดท่อนและมีดหัวตัดที่ลับคมแล้วอีกหลายเล่มพิงอยู่

วัยรุ่นสองสามคนที่กำลังเตรียมจะคว้าอาวุธออกไปช่วย พอเห็นเหตุการณ์ที่พลิกผันนี้ ต่างก็ยืนอึ้งอยู่กับที่

หนึ่งในนั้นมีผ้าก๊อซพันอยู่ที่แขน ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อย พอเห็นหลี่เทียนหมิง ก็ถึงกับสะดุ้งไปทั้งตัวเช่นกัน

"พี่... พี่หมิง พี่มาได้ยังไงครับ"

หลี่เทียนหมิงไม่ได้สนใจเขา เดินตรงไปที่โซฟาหนังตัวที่ใหญ่ที่สุดอย่างวางมาด แล้วทิ้งตัวลงนั่ง

"ไปตามอู่เจิ้งอันมาพบฉัน"

"ได้ครับ ได้ครับ" วัยรุ่นที่ถูกเรียกว่าพี่เซิ่งรีบเดินเข้าไปหา ทั้งก้มหัวประจบประแจง ทั้งยื่นบุหรี่ให้ "ผมจะรีบโทรหาพี่อู่เดี๋ยวนี้เลยครับ"

เมื่อมองดูเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อตรงหน้า เฉินอวี่ก็ขยับเข้าไปใกล้หูของจางหมิงหย่วน แล้วลดเสียงลง

"พี่หย่วน พี่หลี่เทียนหมิงคนนี้ เส้นสายไม่ธรรมดาเลยนะครับ"

"คราวหน้าเวลาทำงาน อย่าใจร้อนขนาดนี้อีกล่ะ" จางหมิงหย่วนตอบกลับเสียงเบาเช่นกัน "ถ้าวันนี้ไม่มีหลี่เทียนหมิงอยู่ด้วย พวกเราสองคนคงจะเอาตัวรอดออกไปไม่ได้ง่ายๆ แน่"

เฉินอวี่เกาหัวอย่างเขินอาย

"เข้าใจแล้วครับ พี่หย่วน"

สิบห้านาทีต่อมา รถเก๋งรุ่นเก่าสีดำคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าประตูบริษัท

ชายหนุ่มสวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงินและเสื้อแขนสั้นสีขาวล้วนคนหนึ่ง พาลูกน้องสองสามคนเดินก้าวยาวๆ เข้ามา

ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ตัดผมทรงสั้นเกรียน ผิวสีทองแดงจากการตากแดดเป็นประจำ รูปร่างไม่สูงใหญ่นัก แต่เวลาเดิน ท่าทางกร่างๆ แบบไม่เกรงกลัวใครนั้น มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ง่ายๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่จางหมิงหย่วนได้เห็นอู่เจิ้งอัน

ทันทีที่อู่เจิ้งอันเดินเข้ามา เขาก็มองเห็นหลี่เทียนหมิงที่นั่งวางมาดอยู่บนโซฟา ความเย็นชาบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกระตือรือร้นในพริบตา

"โอ้โห พี่หมิง ลมอะไรหอบพี่มาถึงนี่ได้ครับเนี่ย"

เขาก้าวเท้ายาวๆ ยังไม่ทันจะถึงตัว ก็ยกเท้าเตะเข้าที่ก้นของลูกน้องหัวโล้นที่อยู่ข้างๆ ก่อน ปากก็สบถด่า

"ไอ้พวกไม่มีตา พี่หมิงนี่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของกูเลยนะ พวกมึงยังกล้าลงมืออีกเหรอ"

หลี่เทียนหมิงหัวเราะ แล้วลุกขึ้นยืน

"เอาล่ะ เสี่ยวอู่ เลิกแสดงละครได้แล้ว" เขาตบไหล่อู่เจิ้งอันเบาๆ "วันนี้ที่มาหา ก็เพราะมีธุระนิดหน่อย ให้พี่น้องของฉันคนนี้คุยกับนายก็แล้วกัน"

อู่เจิ้งอันถึงได้เบนสายตาไปมองจางหมิงหย่วนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาอยู่ข้างๆ มาตลอด

ในความทรงจำของเขา ในเขตอำเภอชิงสุ่ย ไม่เคยเห็นคนหน้าตาแบบนี้มาก่อน

แต่เขาก็ยังตบหน้าอกตัวเอง พูดอย่างใจป้ำว่า "พี่น้องของพี่หมิง ก็เหมือนพี่น้องของผม อู่เจิ้งอันคนนี้แหละ เห็นแก่หน้าพี่หมิง มีเรื่องอะไร ขอแค่ผมจัดการให้ได้ จะไม่ปฏิเสธเลยครับ"

"พี่อู่ใจป้ำจริงๆ" จางหมิงหย่วนกล่าวชมตามมารยาท ก่อนจะเข้าประเด็นทันที "พี่อู่ ผมขอถามถึงคนๆ นึงหน่อย พี่รู้จักหวังต้าจวินไหม"

อู่เจิ้งอันขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยคุ้นกับชื่อนี้นัก

หัวหน้ากลุ่มย่อยที่ชื่อพี่เซิ่งซึ่งอยู่ด้านหลังเขารีบขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบเตือนความจำที่ข้างหู

"พี่อู่ ก็ผู้รับเหมาตกแต่งต่อเติมรายย่อย ที่ติดหนี้เราอยู่แสนเจ็ดหมื่นไงครับ"

"อ้อ" อู่เจิ้งอันถึงบางอ้อ เขาชี้ไปที่โซฟาฝั่งตรงข้าม เชื้อเชิญให้ทุกคนนั่งลง ส่วนตัวเองก็เดินไปที่โต๊ะชงชาด้านข้าง เริ่มต้มน้ำชงชา

"นึกออกแล้ว ทำไมเหรอ น้องจาง นายกับเขา มีความสัมพันธ์อะไรกันงั้นเหรอ"

จางหมิงหย่วนยิ้ม

"ผมกับหวังต้าจวินคนนี้ ไม่ได้มีความสัมพันธ์ส่วนตัวอะไรกันหรอกครับ"

เขามองอู่เจิ้งอันแล้วพูดต่อ "แต่ช่วงนี้ผมกำลังจะคุยธุรกิจกับเขาสักหน่อย พอเขาติดหนี้พี่อู่อยู่ ธุรกิจมันก็เลยคุยกันลำบาก เพราะงั้น ผมเลยจะมาเคลียร์หนี้ก้อนนี้แทนเขาก่อนน่ะครับ"

มือที่ถือป้านชาของอู่เจิ้งอันชะงักไปเล็กน้อย เขามองจางหมิงหย่วนแวบหนึ่ง แล้วหันไปสบตากับหลี่เทียนหมิงที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะส่งสายตาให้หัวหน้ากลุ่มย่อยที่ชื่อพี่เซิ่ง

อาเซิ่งเข้าใจความหมายทันที ค้นเอาสมุดบัญชีปกแข็งเล่มหนาออกมาจากเคาน์เตอร์ แล้วรีบเดินเข้ามา

อู่เจิ้งอันรับสมุดบัญชีมา เปิดไปที่หน้าหนึ่ง แจกบุหรี่ให้ทุกคนไปพลาง เอ่ยปากพูดไปพลาง

"หวังต้าจวินคนนี้ เมื่อครึ่งปีก่อนมายืมเงินก้อนไปจากฉันแสนห้าหมื่น บอกว่าจะเอาไปหมุนเวียนธุรกิจ"

เขาใช้ปลายนิ้วเคาะตัวเลขบนสมุดบัญชี

"ตามกฎของที่นี่ กู้เก้าคืนสิบสาม ดอกทบต้น นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว เงินต้นยังไม่ได้คืนสักแดงเดียว ช่วงหลังนี้แม้แต่ดอกเบี้ย ฉันยังต้องส่งคนไปทวงถึงที่เลย"

เขาเงยหน้าขึ้น มองจางหมิงหย่วน

"เงินต้นแสนห้าหมื่น รวมทั้งต้นทั้งดอกทบมาจนถึงวันนี้ ไม่ขาดไม่เกิน สามแสนห้าหมื่นพอดี"

เขาปิดสมุดบัญชี มองจางหมิงหย่วน แล้วฉีกยิ้ม

"แต่วันนี้ ในเมื่อเพื่อนของพี่หมิงเป็นคนเอ่ยปาก"

เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"เศษที่เหลือฉันปัดทิ้งให้ นายจ่ายมาสามแสน หนี้ก้อนนี้ ก็ถือว่าจบกัน"

จางหมิงหย่วนแค่นหัวเราะในใจ

เงินต้นแสนห้าหมื่น เวลาแค่ครึ่งปีก็เพิ่มเป็นสามแสนห้าหมื่นได้ จิตใจของพวกเจ้าถิ่นพวกนี้ ช่างดำมืดจนน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

ในชาติก่อน วิธีการทวงหนี้ของตระกูลอู่มีสารพัดรูปแบบ ทั้งไปปิดประตูหน้าบ้าน สาดสี คุกคามคนในครอบครัว ทำทุกวิถีทาง คนธรรมดาทั่วไป ไม่มีทางทนรับการกลั่นแกล้งแบบนี้ของพวกมันได้หรอก

ทว่า คนที่น่าสงสารก็ย่อมมีส่วนที่น่ารังเกียจเสมอ

หวังต้าจวินเป็นพวกผีพนันเข้าสิง การที่ตกต่ำมาจนถึงจุดนี้ ก็ถือว่าสมควรแล้ว

จางหมิงหย่วนรู้ดีว่า การจะรับมือกับพวกนักเลงหัวไม้ที่ไม่เกรงกลัวอะไรอย่างหวังต้าจวิน จำเป็นต้องมีเงินสดก้อนหนึ่งไปฟาดหัว ถึงจะจัดการให้พ้นทางได้อย่างเด็ดขาด เพราะฉะนั้น สำหรับอู่เจิ้งอัน เขาจะจ่ายเงินให้มากเกินไปไม่ได้เด็ดขาด

เขาเหลือบมองหลี่เทียนหมิงที่อยู่ข้างๆ

หลี่เทียนหมิงเข้าใจความหมาย เขาวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วหัวเราะ

"เสี่ยวอู่ แบบนี้นายไม่ไว้หน้าฉันเลยนี่นา"

เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับทำให้อากาศทั้งห้องตึงเครียดขึ้นมาทันที

"ฉันอุตส่าห์ลงแรงมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง นายลดเศษให้แค่ห้าหมื่นเนี่ยนะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของอู่เจิ้งอันแข็งค้าง เขารีบหยิบบุหรี่บนโต๊ะ ยื่นให้หลี่เทียนหมิงหนึ่งมวน และก้มตัวลงจุดไฟแช็กให้ด้วยตัวเอง

"พี่หมิง พี่ก็พูดเกินไปครับ"

เขายืดตัวขึ้น ใบหน้ากลับมาประดับด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง แต่กลับบ่นโอดครวญอย่างทีเล่นทีจริง

"ลูกน้องใต้บังคับบัญชาของผมกลุ่มนี้ ล้วนแต่ต้องพึ่งผมกินข้าวนะครับ ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ อย่าว่าแต่สามแสนเลย ขาดไปแดงเดียวก็ไม่ได้หรอก!"

นี่ถือเป็นการส่งสัญญาณบอกเป็นนัยของอู่เจิ้งอันว่า บารมีของหลี่เทียนหมิง มีผลแค่ตรงนี้เท่านั้น