บทที่ 96 พบอู่เจิ้งอัน

ดึกดื่นค่ำคืน รถอัลโตสีขาวแล่นไปตามท้องถนนที่ไร้ผู้คน

"อาอวี่" จู่ๆ จางหมิงหย่วนก็เอ่ยขึ้น "โรงหนังเก่าที่ถูกทิ้งร้างตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเฉินเจียกัว ถนนเป่ยซิน นายยังพอจำได้ไหม?"

"โรงหนังเหรอ?" เฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย "จำได้สิ ปิดไปตั้งหลายปีแล้ว มีอะไรเหรอพี่หย่วน?"

"พรุ่งนี้นายหาคนที่ไว้ใจได้ไปคุยกับเถ้าแก่หน่อยนะ" จางหมิงหย่วนมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูด "กดราคาให้ต่ำที่สุด แล้วเช่ามันมา ฉันจำได้ว่าที่นั่นมีห้องใต้ดินขนาดไม่เล็กอยู่ด้วย"

"เช่าที่นั่นไปทำไมครับ?" เฉินอวี่ยิ่งงงหนักกว่าเดิม "ตึกนั่นทั้งเก่าทั้งโทรม นอกจากพื้นที่ใหญ่หน่อยก็ไม่มีอะไรดีเลย อีกอย่าง ตึกของเรา ชั้นหนึ่งก็ยังว่างอยู่ จะเอาไปทำอะไรก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ?"

"ทำตามที่ฉันบอกก็พอ" จางหมิงหย่วนไม่ได้อธิบาย "จะหาธุรกิจให้พ่อกับแม่ทำน่ะ"

เฉินอวี่ไม่ได้ถามอะไรต่อ พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

...

หลังจากแยกย้ายกับเฉินอวี่ จางหมิงหย่วนก็กลับมาที่บ้าน

พ่อกับแม่ยังไม่นอน กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่ระเบียง

จางหมิงหย่วนนั่งลง แล้วคุยกับพวกเขาเรื่องเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตอีกครั้ง

"ลูก แม่... แม่ยังรู้สึกกลัวอยู่นิดหน่อย" ติงซูหลานผู้เป็นแม่ถูมือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ทั้งชีวิตแม่ก็เป็นแค่พนักงานบัญชี ไม่เคยทำธุรกิจอะไรเลย ถ้าเกิด... ถ้าเกิดว่าทำแล้วขาดทุนขึ้นมา..."

"คุณจะกลัวอะไร!"

จางเจี้ยนหัวผู้เป็นพ่อที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นมา เขามองจางหมิงหย่วนแล้วเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"พ่อจะบอกอะไรให้นะเจ้าลูกตัวแสบ อยากทำธุรกิจน่ะทำได้"

"แต่ต้องลงทุนน้อยๆ ก้าวเดินอย่างมั่นคง!"

"ค่อยเป็นค่อยไป อย่าเพิ่งคิดจะวิ่งทั้งๆ ที่เพิ่งหัดเดิน!"

เช้าวันรุ่งขึ้น จางหมิงหย่วนเพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จ โทรศัพท์มือถือโนเกียบนโต๊ะก็ดังขึ้น

เป็นสายจากเฉินอวี่

"พี่หย่วน! หลี่เทียนหมิงมาแล้ว รอพี่อยู่ที่ร้านบิลเลียดนะครับ!"

"เข้าใจแล้ว"

จางหมิงหย่วนวางสาย แล้วร้องบอกแม่ที่อยู่ในครัว

"แม่ครับ ผมออกไปข้างนอกแป๊บเดียวนะ!"

ติงซูหลานชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว มองโทรศัพท์มือถือจอสีเครื่องเล็กกะทัดรัดในมือลูกชายด้วยความแปลกใจ ปากก็ตะโกนตามหลังไป

"รู้แล้ว! ตอนเที่ยงอย่าลืมกลับมากินข้าวล่ะ อย่าเอาแต่ตะลอนๆ อยู่นอกบ้านทั้งวัน!"

เธอมองแผ่นหลังของลูกชายที่หายลับไปตรงบันได หรี่ตาลงแล้วบ่นพึมพำเบาๆ

"แหม ไอ้ลูกคนนี้พอถือโทรศัพท์มือถือแล้ว ก็ดูเข้าทีเหมือนกันนะเนี่ย"

...

ตอนที่จางหมิงหย่วนมาถึงร้านบิลเลียด หลี่เทียนหมิงกำลังแทงบิลเลียดอยู่คนเดียวเงียบๆ ฝีมือแม่นยำมาก

"พี่หย่วน" เขาวางไม้คิวลง

"ช่วงบ่ายผมต้องกลับเข้าตัวเมืองแล้ว ไปกันเถอะ จะได้ช่วยพี่จัดการปัญหาจุกจิกนี่ให้จบๆ ไป"

ทั้งสามคนขึ้นรถอัลโตคันเก่าของเฉินอวี่ มุ่งหน้าไปทางฝั่งตะวันตกของเมือง

ระหว่างทาง เฉินอวี่ขับรถไปพลาง พร่ำอธิบายภูมิหลังของอู่เจิ้งอันไปพลาง

"พี่หย่วน พี่หลี่ ผมจะบอกให้นะ อู่เจิ้งอันคนนี้ มีฉายาว่าอู่จอมโหด ไม่ธรรมดาเลยนะ"

"บ้านมันน่ะ ตั้งแต่รุ่นปู่ ก็เป็นพวกอันธพาลที่ไม่เกรงกลัวใครที่มีชื่อเสียงในอำเภอชิงสุ่ยของเราแล้ว พอมาถึงรุ่นมัน ยิ่งร้ายกาจกว่ารุ่นก่อนๆ ซะอีก"

เฉินอวี่ลดเสียงลง

"ตอนนี้บ่อทรายกับร้านรับซื้อของเก่าฝั่งตะวันตก ครึ่งหนึ่งเป็นของบ้านมันหมดเลย ได้ยินมาว่าที่ดินแถวหมู่บ้านตระกูลอู่ส่วนใหญ่ ก็อยู่ในมือบ้านมันเหมือนกัน ไอ้เวรนี่มันเป็นเจ้าถิ่น เป็นฮ่องเต้น้อยของฝั่งตะวันตกเลยล่ะ!"

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฉินอวี่ จางหมิงหย่วนก็แอบคิดในใจ

ในชาติก่อน ตระกูลอู่นี้ในอำเภอชิงสุ่ย ก็เป็นเจ้าถิ่นที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ไปปิดหน้าประตูหมู่บ้านสร้างใหม่เพื่อบังคับขายทรายกับปูนซีเมนต์ เดินเก็บค่าคุ้มครองตามร้านค้าฝั่งตะวันตกแทบทุกบ้าน ปล่อยเงินกู้นอกระบบ... เรียกได้ว่าเลวทรามครบสูตร

ในช่วงต้นยุคปีสองพัน ที่กฎหมายยังไม่เข้มแข็งเท่าไหร่นัก ในสถานที่เล็กๆ อย่างอำเภอชิงสุ่ย เรื่องราวและคนประเภทนี้มีให้เห็นนับไม่ถ้วน

ตามความทรงจำในชาติก่อน ต้องรอจนถึงช่วงประมาณปีสองพันสิบหก เมื่อมีการกวาดล้างมาเฟียและผู้มีอิทธิพลครั้งใหญ่ทั่วประเทศ เนื้อร้ายที่ฝังรากลึกมาหลายปีอย่างตระกูลอู่ถึงได้ถูกถอนรากถอนโคน ในตอนนั้น ยังมีข้าราชการที่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พวกมันหลายคนถูกร่างแหโดนปลดกระเด็นไปด้วย

แต่ในช่วงเวลานี้ คือช่วงที่อู่เจิ้งอันกำลังรุ่งโรจน์และหยิ่งผยองที่สุด

เลี้ยงลูกน้องนักเลงไว้หลายสิบคน ในอาณาเขตฝั่งตะวันตกนี้ มันไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยสักคน

แต่ว่า...

จางหมิงหย่วนเหลือบมองไปที่เบาะข้างคนขับ

หลี่เทียนหมิงกำลังเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพักผ่อน ราวกับว่าทิวทัศน์นอกหน้าต่างและเรื่องอู่จอมโหดที่ออกจากปากเฉินอวี่ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

เห็นได้ชัดว่า ในสายตาของเขา เจ้าถิ่นแห่งอำเภอชิงสุ่ยคนนี้ ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

รถอัลโตแล่นไปตามสะพานข้ามแม่น้ำประจำอำเภอ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก

แม่น้ำชิงสุ่ยที่ไหลย้อนกลับไปทางตะวันตกเป็นระยะทางยี่สิบลี้ ซึ่งถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของอำเภอ ได้หักเลี้ยวโค้งใหญ่ตรงจุดนี้ แล้วไหลเชี่ยวกรากมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้

ฝั่งนี้ของแม่น้ำ ก็คือเขตตะวันตกของเมือง

ตอนนี้ที่นี่ยังถือเป็นพื้นที่รกร้าง แต่จางหมิงหย่วนรู้ดีว่า ตามแผนการขยายเมืองไปทางตะวันออกและบุกเบิกทางตะวันตกของอำเภอ อีกไม่กี่ปี ที่นี่ก็จะค่อยๆ คึกคักขึ้นมา

รถแล่นต่อไปตามถนนปูนซีเมนต์ที่เป็นหลุมเป็นบ่อ สองข้างทางเริ่มมีห้องแถวเตี้ยๆ ปรากฏให้เห็น มีทั้งร้านซ่อมจักรยาน ร้านปะยางมอเตอร์ไซค์ ร้านปั๊มกุญแจ... ร้านรวงเล็กๆ สารพัดชนิดตั้งเบียดเสียดกัน ดูวุ่นวายไม่เป็นระเบียบ

แต่ไกลออกไป ป้ายสีแดงที่ดูโดดเด่นสะดุดตาก็ปรากฏขึ้นในสายตา

บริษัทสินเชื่อผิงอัน

บนบันไดหน้าประตู มีชายฉกรรจ์ถอดเสื้อโชว์รอยสักเต็มตัวสี่ห้าคน กำลังนั่งยองๆ สูบบุหรี่ คุยโม้โอ้อวดกันอยู่

เฉินอวี่ค่อยๆ จอดรถที่หน้าบริษัท

ชายฉกรรจ์หัวโล้นคนหนึ่งลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้ารำคาญ ยกเท้าเตะเข้าที่ฝากระโปรงรถอัลโตอย่างแรง

"รถห่วยแตกอะไรวะเนี่ย!"

เขาชี้หน้าด่าเฉินอวี่ผ่านกระจกรถ

"แหกตาดูให้ดีสิวะว่าที่นี่มันที่ไหน แกถึงกล้ามาจอดตรงนี้น่ะฮะ?!"

หน้าของเฉินอวี่ แดงก่ำขึ้นมาในพริบตา!

รถอัลโตเก่าๆ คันนี้เป็นสมบัติที่เขาประหยัดอดออมซื้อมา ปกติแค่มีรอยขีดข่วนนิดหน่อยก็ปวดใจไปตั้งครึ่งค่อนวัน แต่นี่กลับถูกคนเตะต่อหน้าต่อตา!

เขาปรี๊ดแตกทันที ผลักประตูรถแล้วพุ่งตัวลงไป!

"แม่มึงสิ! มึงมาเตะรถกูทำไม!"

หลี่เทียนหมิงสวมแว่นกันแดด ค่อยๆ ก้าวลงมาจากเบาะข้างคนขับอย่างไม่รีบร้อน จางหมิงหย่วนเองก็ก้าวลงมาจากเบาะหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เตะแล้วจะทำไมล่ะวะ?!" ชายหัวโล้นเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย "วันนี้กูไม่แค่เตะรถมึงหรอกนะ กูจะเตะคนด้วย!"

พวกชายฉกรรจ์ที่นั่งว่างอยู่หน้าประตู พอเห็นว่ามีเรื่องสนุกให้ดู ต่างก็กรูกันเข้ามา ปากก็พ่นคำหยาบคาย เริ่มผลักอกเฉินอวี่

มีคนหนึ่งที่หน้าตาถมึงทึง ยิ่งไปกว่านั้นคือยกเท้าขึ้นหมายจะเตะเข้าที่ท้องน้อยของเฉินอวี่!

หลี่เทียนหมิงขมวดคิ้ว กำลังจะก้าวออกไป

แต่กลับมีเงาร่างหนึ่งพุ่งตัวออกไปเร็วกว่าเขา

คือจางหมิงหย่วน!

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เข้าไปขวางหน้าเฉินอวี่ไว้พอดิบพอดี

พูดช้าแต่ทำเร็ว เขายื่นมือออกไป คว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าที่กำลังเตะเข้ามาพอดี!

ชายฉกรรจ์คนนั้นรู้สึกเพียงว่า ขาของตัวเองราวกับถูกคีมเหล็กหนีบเอาไว้ ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย!

จางหมิงหย่วนสะบัดข้อมือ อาศัยแรงส่งที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาผลักกลับไปตามน้ำ!

"โอ๊ย!"

ชายหน้าตาถมึงทึงเสียการทรงตัวในพริบตา ร้องเสียงหลง ก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นอย่างแรง!

จางหมิงหย่วนดึงเฉินอวี่ที่กำลังเลือดขึ้นหน้าไปไว้ด้านหลังตัวเอง พลางยิ้มให้กับพวกชายฉกรรจ์ที่ยืนอึ้งอยู่

"พี่ๆ ครับ พวกเรามาทำธุระ แล้วก็กะจะมาคุยธุระกับพี่อู่ของพวกพี่ด้วย"

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งมาก

"ไม่ได้มาหาเรื่อง มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันเถอะครับ"

หลี่เทียนหมิงที่อยู่ข้างๆ หันมามองจางหมิงหย่วนด้วยความประหลาดใจ

ท่วงท่าเมื่อครู่ถึงจะดูเรียบง่าย แต่การกะจังหวะและการกะแรงได้พอดีขนาดนั้น ต้องเป็นคนที่มีฝีมือเรื่องการต่อสู้แน่ๆ