บทที่ 95 ตัดพ่อตัดลูก!

จ้าวเฉินฮุยกระแทกประตูเดินออกไป เสียงดังกึกก้องจนนาฬิกาแขวนแบบเก่าบนผนังสั่นไหว

ในห้องเงียบสงัดราวกับป่าช้าในพริบตา

จ้าวลี่เปิ่นยืนอยู่คนเดียวกลางห้องรับแขกที่เละเทะ มองดูโต๊ะรับแขกที่ถูกลูกชายเตะจนเอียง และไส้กระติกน้ำร้อนที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น น้ำร้อนยังคงส่งเสียงซู่ซ่าและมีควันลอยขึ้นมา สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ถุงตาข่ายใส่ผักกาดเขียวที่เพิ่งซื้อมาตรงประตูซึ่งยังไม่ได้เก็บ ในนั้นมีขึ้นฉ่ายของโปรดของลูกชายอยู่ด้วย

ภาพตรงหน้าราวกับเข็มเล่มหนึ่ง ที่ทิ่มแทงเส้นประสาทอันตึงเครียดของเขาจนแตกกระจายอย่างสิ้นเชิง

"อ๊าก——!!!"

เสียงคำรามอย่างอัดอั้นถึงขีดสุดระเบิดออกมาจากลำคอของเขา!

เขายกเท้าขึ้น กระทืบโต๊ะรับแขกไม้ที่ไม่ค่อยแข็งแรงนั้นอย่างบ้าคลั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับสิงโตที่บ้าคลั่ง ฉีกทึ้งหมอนอิงบนโซฟา หนังสือพิมพ์บนโต๊ะ และทุกสิ่งที่คว้าได้จนขาดวิ่น!

"ฉันไปทำอะไรให้ใครนักหนา!"

"ชาตินี้ฉันดิ้นรนไปเพื่ออะไรวะเนี่ย!"

หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ ความเหนื่อยล้าอย่างหาที่สุดไม่ได้ก็ถาโถมเข้ามา เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเก่าๆ ที่ปูด้วยผ้าคลุมลายดอกไม้นั้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง แต่ในหัวกลับมีคำพูดบาดหูเหล่านั้นดังก้องอยู่เหนือการควบคุม

"...เพื่อรักษาหน้าตาโง่ๆ ของพ่อ! พ่อถึงกับยอมพังงานแต่งงานของผมเลยใช่ไหม!"

"...ในโลกนี้ ไม่มีของถูกและดีหรอกนะครับ"

"เขาอุตส่าห์ปูทางลงให้ถึงที่แล้ว! ทั้งบ้าน! ทั้งงาน! แถมยังมีเงินสดให้อีกแสนห้า! พ่อยังจะเอาอะไรอีก?!"

เขามองดูสภาพห้องที่เละเทะ และท้องฟ้านอกหน้าต่างที่เริ่มมืดลง หัวใจที่ดื้อรั้นมาทั้งชีวิต เริ่มหวั่นไหวเป็นครั้งแรก

ในร้านอาหารแผงลอย ผู้คนพลุกพล่านจอแจ

จางหมิงหย่วนและเฉินอวี่ไม่ได้พูดเกลี้ยกล่อมอะไรมากนัก เพียงแค่นั่งดื่มเป็นเพื่อนจ้าวเฉินฮุยที่มีเรื่องกลุ้มใจอยู่แก้วแล้วแก้วเล่า

เบียร์สามขวดตกถึงท้อง จ้าวเฉินฮุยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ตาของเขาแดงก่ำ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก เริ่มระบายความอัดอั้นตันใจออกมาอย่างโหยหวน

"ห้าปีแล้ว... ผมคบกับเสี่ยวจวนมาห้าปีเต็มแล้วนะ!" เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะมันแผล็บ เสียงขวดเบียร์สั่นกระทบกันดังกริ๊ง "พ่อแม่เขาไม่เคยแม้แต่จะปรายตามองผมเลยสักครั้ง! ทุกครั้งที่ไปบ้านเขา สายตาที่มองเหยียดมา... ทำเอาผมเจ็บปวดเจียนตาย! รังเกียจที่ผมไม่มีงานทำ! รังเกียจที่พ่อผมไม่มีน้ำยา! ผมแม่ง..."

เขากระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่ น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้น

"ผมก็แค่อยากมีครอบครัว... อยากมีบ้านเป็นของตัวเอง... ผมฝันมาตลอดว่าอยากจะซื้อบ้านในหมู่บ้านหมิงจูสักหลัง แล้วแต่งเธอเข้าบ้านอย่างสมเกียรติ... แต่ผมจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อล่ะ!"

ดื่มกันจนถึงสองทุ่ม

จางหมิงหย่วนมองจ้าวเฉินฮุยที่ตาปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปาก

"ไป พาไปดูบ้าน"

"ดู... ดูบ้านเหรอ?" จ้าวเฉินฮุยอึ้ง ลิ้นเริ่มไก่ "ดูบ้านอะไร..."

"ก็บ้านที่เตรียมไว้ให้นายไง"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถอัลโตสีขาวก็มาจอดที่หน้าประตูหมู่บ้านหมิงจู

จ้าวเฉินฮุยมองดูประตูเหล็กดัดโอ่อ่าและตัวหนังสือสีทองคำว่า หมู่บ้านหมิงจู ทั้งสี่ตัวนอกหน้าต่างรถ อาการเมาก็สร่างไปกว่าครึ่งในพริบตา!

หมู่บ้านหมิงจู!

นี่มันหมู่บ้านจัดสรรที่ดีที่สุดในอำเภอชิงสุ่ยเชียวนะ! เป็นสัญลักษณ์ของฐานะและหน้าตา! ทุกครั้งที่เขาปั่นจักรยานผ่าน ก็ได้แต่ฝันหวานในใจ ว่าถ้าได้เข้าไปอยู่ข้างในนั้นมันจะดีแค่ไหน

ตอนนี้ พี่หย่วนบอกว่า จะพาเขามาดูบ้านที่เตรียมไว้ให้เขาเนี่ยนะ?

หมู่บ้านหมิงจูยามค่ำคืน ดูเงียบสงบกว่าตอนกลางวัน

แสงไฟอบอุ่นส่องสว่างออกมาจากหน้าต่างแต่ละบาน นานๆ ครั้งจะได้ยินเสียงสุนัขเห่า

หมู่บ้านนี้มีทั้งหมดสิบสองตึก มีพื้นที่สีเขียวเฉพาะ และที่จอดรถบนพื้นดิน ครบครันไปหมด สภาพแวดล้อมถือว่ายอดเยี่ยมมากสำหรับอำเภอเล็กๆ ในตอนนี้

ทั้งสามคนเดินตามโถงทางเดิน มาถึงหน้าประตูห้องขนาดเล็กบนชั้นสอง

เฉินอวี่หยิบกุญแจที่เพิ่งได้มาจากฮว๋าจื่อตอนบ่ายออกมาไขเปิดประตู

แกร๊ก

จางหมิงหย่วนเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟบนผนัง

ในพริบตานั้น หลอดไฟไส้สองสามดวงก็สว่างพรึบ สาดแสงสว่างไสวไปทั่วห้องอันกว้างขวางราวกับตอนกลางวัน

จ้าวเฉินฮุยยืนอึ้งอยู่หน้าประตู

เขาชินกับบ้านเก่าๆ ที่ทั้งมืดและแคบของตัวเอง ชินกับสภาพแวดล้อมที่ผนังลอกหลุดร่อนและเฟอร์นิเจอร์เก่าคร่ำคร่า

แต่ภาพตรงหน้า เมื่อไฟสว่างขึ้น กลับเป็นพื้นที่ที่เขาไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน ผนังทาสีขาวใหม่เอี่ยมสว่างจนแทบตาลาย พื้นหินขัดที่ขัดจนเรียบเนียนเงางามจนสะท้อนเงาคนได้

ในอากาศ ไม่มีกลิ่นน้ำมันทำกับข้าวและกลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคย มีเพียงกลิ่นปูนขาวจางๆ อวลอยู่ที่จมูก

เขายืนตะลึงงันไปอย่างสิ้นเชิง

"เข้ามาดูสิ" จางหมิงหย่วนเอ่ยชวน

เขาพาจ้าวเฉินฮุยที่ยังคงเหม่อลอย เดินดูรอบๆ ห้อง

"นายดูสิ สามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก จัดสรรพื้นที่ได้เป็นสัดส่วน ห้องที่หันหน้าไปทางทิศใต้นี้ รับแสงสว่างได้ดีที่สุด ถึงตอนนั้นเอาไว้ทำเป็นเรือนหอก็เหมาะเลย"

"ห้องครัวกับห้องน้ำปูกระเบื้องใหม่หมด สะอาดสะอ้าน ในห้องน้ำยังมีชักโครกด้วย ดีกว่าห้องน้ำรวมที่ตึกแฟลตนายตั้งเยอะเลยใช่ไหมล่ะ?"

"ผนังก็ทาสีเสร็จหมดแล้ว เดี๋ยววันหลังนายไปซื้อโซฟาชุดใหม่ ทีวีสีเครื่องใหญ่ๆ แล้วก็เพิ่มเตียงเข้าไปอีกหลัง ก็หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย"

ทุกคำพูดของจางหมิงหย่วน ยิ่งทำให้จ้าวเฉินฮุยรู้สึกจุกในอกมากขึ้นเท่านั้น

เขามองดูบ้านที่ตัวเองใฝ่ฝันมาตลอด ขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อ

จ้าวเฉินฮุยหันขวับกลับมา อาศัยความกล้าจากฤทธิ์เหล้า โค้งคำนับให้จางหมิงหย่วนและเฉินอวี่อย่างสุดซึ้ง

"พี่หย่วน! พี่อวี่!"

น้ำเสียงของเขาเจือเสียงสะอื้น แววตาเริ่มแน่วแน่ขึ้น

"พวกพี่วางใจได้เลย! เรื่องพ่อผม ต่อให้ผมต้องคุกเข่าอ้อนวอนแก ผมก็จะทำให้แกยอมถอนหุ้นให้ได้แน่นอน!"

...

หลังจากส่งจ้าวเฉินฮุยถึงหน้าประตูตึกแฟลตบ้านพักแล้ว

จางหมิงหย่วนมองดูแผ่นหลังที่ยังคงโซเซเล็กน้อยของเขา หายลับเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดมิด

เขาหันกลับมา เอ่ยกับเฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ทางฝั่งจ้าวลี่เปิ่น น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะ"

จ้าวลี่เปิ่นนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งตัวเล็กที่ระเบียง สูบบุหรี่เงียบๆ พลางจัดแต่งกระถางต้นกุหลาบที่เหี่ยวเฉา

ในห้องรับแขก เสียงบ่นของภรรยาดังมาเป็นระลอก ราวกับแมลงวันที่บินหึ่งๆ เข้าหูเขา

"...บ้านตาเฒ่าหลี่ข้างๆ วันนี้เพิ่งเปลี่ยนทีวีสีขนาด 25 นิ้วเครื่องใหม่อีกแล้ว! แกดูบ้านเราสิ ยังทนใช้ทีวีขาวดำเครื่องเก่าๆ อยู่เลย!"

"...หมูที่ตลาดก็ขึ้นราคาอีกสองเหมา ชีวิตแบบนี้มันจะอยู่ไปได้ยังไง..."

คำพูดเหล่านี้ ยิ่งทำให้จ้าวลี่เปิ่นรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

เขาขยี้ก้นบุหรี่ลงไปในดินในกระถางต้นไม้อย่างหงุดหงิด

ไอ้ลูกตัวดีนี่ จะสี่ทุ่มแล้วยังไม่กลับบ้านอีก ไม่ใช่ว่าไปมีเรื่องอะไรข้างนอกหรอกนะ?

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียง แกร๊ก ดังขึ้น ประตูห้องถูกเปิดออก

กลิ่นเหล้าคลุ้งพุ่งเข้ามา จ้าวเฉินฮุยเดินโซเซเข้ามา เกือบจะหน้าทิ่มลงไปกองกับพื้น

"ตายแล้ว! นี่แกไปกินเหล้ามาเยอะขนาดไหนเนี่ย!" แม่ของเขารีบเข้าไปประคอง ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด

แต่จ้าวเฉินฮุยกลับผลักเธอออก เดินตรงดิ่งไปที่ประตูระเบียง มองแผ่นหลังของพ่อ แล้วเอ่ยปากเน้นทีละคำ

"บ้าน ผมไปดูมาแล้ว"

"ห้องสามห้องนอนในหมู่บ้านหมิงจู ตกแต่งเสร็จหมดแล้ว"

เขามองพ่อตัวเอง รวบรวมความกล้ากัดฟัน ยื่นคำขาดครั้งสุดท้าย

"เรื่องนี้ พ่อตกลงก็ต้องตกลง ไม่ตกลงก็ต้องตกลง"

"ไม่งั้นก็ตัดพ่อตัดลูกกันไปเลย!"

จ้าวลี่เปิ่นอึ้งไป

ส่วนแม่ของจ้าวเฉินฮุยที่อยู่ข้างๆ ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

รอจนจ้าวเฉินฮุยอธิบายเรื่องราวคร่าวๆ ให้เธอฟังจบ

ผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่เล่นไพ่นกกระจอกและบ่นว่าสามีไม่เอาไหนคนนี้ ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันที!

เงิน! บ้าน! แล้วก็งานของลูกชาย!

ของพวกนี้คือผลประโยชน์ที่มองเห็นและจับต้องได้ทั้งนั้น! ส่วนไอ้ตึกร้างจับต้องไม่ได้นั่นน่ะเหรอ สวรรค์เท่านั้นแหละที่รู้ว่าจะเปลี่ยนเป็นเงินได้เมื่อไหร่!

จุดยืนของเธอ เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

"ตาเฒ่าจ้าว!" เธอรีบเดินไปหาสามี แล้วเอ่ยปากขึ้นบ้าง "ฉันว่า... ครั้งนี้ลูกพูดถูกนะ! แกจะยอมพังอนาคตทั้งชีวิตของลูก เพียงเพื่อรักษาหน้าของแกไม่ได้นะ!"

จ้าวลี่เปิ่นมองดูคนในครอบครัวทั้งสองคนที่หันไปเข้าข้างเดียวกันหมดแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

"...ขอฉัน คิดดูอีกทีเถอะ"