บทที่ 94 ทนไม่ไหวแล้ว!

เมื่อจ้าวลี่เปิ่นมองเห็นชัดเจนว่าในห้องยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าอีกสองคนนั่งอยู่ ก็ชะงักไปเช่นกัน

"พ่อ นี่เพื่อนผมเอง" จ้าวเฉินฮุยเอ่ยปากอย่างหงุดหงิด

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก จ้าวลี่เปิ่นก็ยังคงรักษาหน้าให้ลูกชายอยู่ เขาพยักหน้ารับ แล้วกำชับเพียงประโยคเดียว "สูบบุหรี่ให้น้อยๆ หน่อย"

เขาหิ้วถุงผัก เตรียมจะเดินเข้าครัวไปก่อน

แต่ในตอนนั้นเอง จางหมิงหย่วนกลับส่งสายตาให้จ้าวเฉินฮุย

จ้าวเฉินฮุยจึงเอ่ยปากขึ้นตามสัญชาตญาณ "พ่อ อย่าเพิ่งไปทำกับข้าวเลย มานั่งคุยกันก่อน เพื่อนผมสองคนนี้ มีเรื่องอยากจะคุยกับพ่อ"

จ้าวลี่เปิ่นหยุดฝีเท้า มองชายหนุ่มสองคนบนโซฟาด้วยความสงสัย

เด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ สองคน จะมีเรื่องอะไรมาคุยกับเขากัน?

แต่จ้าวเฉินฮุยก็เดินเข้าไปหาแล้ว แล้วดึงพ่อของตัวเองมาที่โซฟา บังคับให้นั่งลงโดยไม่ฟังเสียงทัดทาน

จางหมิงหย่วนยิ้ม ลุกขึ้นยืน เป็นฝ่ายยื่นมือออกไปก่อน

"สวัสดีครับคุณลุงจ้าว ผมเป็นเพื่อนของเฉินฮุย ชื่อจางหมิงหย่วนครับ"

ท่าทีของเขาไม่แข็งกระด้างและไม่อ่อนน้อมจนเกินไป คำพูดคำจาก็รู้กาลเทศะ

"วันนี้ตั้งใจจะมาเยี่ยมเฉินฮุย ไม่คิดว่าธุรกิจที่เราจะคุยกัน จะเกี่ยวข้องกับคุณลุงพอดีเลยครับ"

"ธุรกิจ?" จ้าวลี่เปิ่นยิ่งงงเป็นไก่ตาแตก "ธุรกิจอะไร?"

แต่เขาก็ยังยื่นมือออกไปจับมือทักทายกับจางหมิงหย่วนและเฉินอวี่ตามมารยาท แล้วล้วงบุหรี่ในกระเป๋าตัวเองออกมาแจกให้

จางหมิงหย่วนไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป บอกจุดประสงค์ที่มาอย่างตรงไปตรงมาด้วยท่าทีจริงใจ

"คุณลุงจ้าว ผมขอเข้าเรื่องเลยนะครับ ผมอยากรับช่วงต่อหุ้นตึกในเขตใหม่หนานอ้านของคุณลุงครับ"

เขามองจ้าวลี่เปิ่น แล้วยื่นข้อเสนอของตัวเอง

"ขอแค่คุณลุงยอมถอนหุ้น ทางผมสามารถจ่ายเงินสดให้ได้ทันทีสิบห้าหมื่นหยวน แล้วก็จัดการเรื่องเรือนหอให้เฉินฮุย สุดท้ายก็จะช่วยฝากงานผู้จัดการร้านอินเทอร์เน็ตของเพื่อนให้เฉินฮุยด้วยครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของจ้าวลี่เปิ่นก็เคร่งขรึมลง สายตาที่มองจางหมิงหย่วนก็เปลี่ยนเป็นไม่เป็นมิตรไปด้วย

เงินลงทุนตั้งเกือบหกแสน คิดจะเอาของแค่นี้มาแลกงั้นเหรอ?

ในสายตาเขา ชายหนุ่มตรงหน้า ก็แค่พวกหวังจะมาช้อนของถูก

อีกอย่าง อายุยังน้อยแค่นี้ จะมีเงินเยอะขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?

เผลอๆ อาจจะเป็นไอ้สารเลวฟางกังที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง หาเด็กเมื่อวานซืนสองคนมาเล่นละครตบตา เพื่อบีบให้เขายอมรับเงินคืนหุ้นให้น้อยลงก็ได้!

จ้าวลี่เปิ่นยิ่งคิดก็ยิ่งไม่พอใจ มือขวากำแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"เรื่องถอนหุ้น ฉันจะไปคุยกับฟางกังเอง" น้ำเสียงของเขาแฝงความเย็นชาแบบปฏิเสธคนนอกอย่างชัดเจน "ไม่เกี่ยวกับเธอ"

จางหมิงหย่วนไม่โกรธ ยังคงใจเย็น อธิบายด้วยรอยยิ้ม

"คุณลุงจ้าวเข้าใจผิดแล้วครับ ผมไม่ใช่คนของฟางกัง ผมเป็นแค่นักลงทุนธรรมดาคนนึง"

เขามองจ้าวลี่เปิ่น เริ่มวิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย

"ผมได้ยินมาว่า ตอนนี้ฟางกังค้างชำระเงินกู้ธนาคารจนแทบจะไม่มีปัญญาจ่ายแล้ว ถ้าเกิดผิดนัดชำระขึ้นมา ตึกหลังนั้นในฐานะทรัพย์สินค้ำประกัน ก็จะถูกธนาคารยึดไปขายทอดตลาด ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่เงินถอนหุ้นเลย เงินเก็บทั้งชีวิตของครอบครัวคุณลุง คงสูญเปล่าหมดแน่"

"ผมก็ได้ยินมาเหมือนกันว่า ฟางกังรับปากจะคืนเงินค่าหุ้นให้" จางหมิงหย่วนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนเรื่อง "แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เงินก้อนนี้จะตกถึงมือคุณลุงเมื่อไหร่? แล้วฟางกังมีเหตุผลอะไรถึงจะต้องคืนเงินให้คุณลุงเต็มจำนวน?"

เขามองจ้าวลี่เปิ่น แล้วยิ้ม

"คุณลุงจ้าวครับ ในโลกนี้ไม่มีของถูกและดีหรอกนะครับ"

คำพูดของจางหมิงหย่วน ทิ่มแทงใจดำของจ้าวลี่เปิ่นทุกประโยค

สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงบ้าง แต่ก็ยังไม่ยอมรับปาก

จ้าวลี่เปิ่นแค่นเสียงเย็น

"เงินที่ฉันลงทุนไป ขาดแม้แต่แดงเดียวก็ไม่ได้! คิดจะให้ฉันขายขาดทุนงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน ยกถ้วยชาขึ้นมา ทำท่าเหมือนจะไล่แขก

"เอาล่ะ ความหวังดีของพวกเธอ ฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน ฉันยังมีธุระ ไม่รั้งพวกเธอไว้แล้วนะ"

แต่ในตอนนั้นเอง จางหมิงหย่วนก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เขามองจ้าวลี่เปิ่น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป

"คุณลุงจ้าว ข้อเสนอของผม พลาดโอกาสนี้ไปแล้ว ก็ไม่มีโอกาสหน้าแล้วนะครับ"

น้ำเสียงของเขาก็เย็นชาลงเช่นกัน

"คุณลุงจะเล่นตัวต่อไปก็ได้ แล้วหลังจากนี้ คุณลุงก็ต้องวิ่งเต้นไปหาฟางกังทุกวัน ไปเจรจากับหวังต้าจวินไอ้ผีพนันที่พึ่งพาไม่ได้นั่น เพื่อหาทางถอนหุ้น แล้วก็รอฟางกังที่เมื่อไหร่จะคืนเงินให้ก็ไม่รู้"

เขาปรายตามองจ้าวเฉินฮุยที่หน้าตาบูดบึ้งอยู่ข้างๆ

"งานแต่งของเฉินฮุย ก็คงต้องเลื่อนออกไปเรื่อยๆ แบบนี้แหละครับ"

จางหมิงหย่วนเดินไปที่ประตู หันกลับมา ยื่นคำขาดครั้งสุดท้าย

"ให้เวลาเต็มที่สามวัน"

"ถ้าไม่ให้คำตอบ เรื่องนี้ก็ถือซะว่าเราไม่เคยคุยกัน"

"ในอำเภอชิงสุ่ยมีที่ให้ลงทุนอีกเยอะแยะ มูลค่าในอนาคตของตึกหลังนั้นยังเป็นแค่สิ่งที่ไม่แน่นอน ผมก็ไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นที่นั่นที่เดียวหรอกครับ"

พูดจบ เขาก็พยักหน้าให้จ้าวเฉินฮุยถือเป็นการบอกลา แล้วพาเฉินอวี่เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ประตูห้องถูกปิดลงดังปัง

ในห้อง เงียบสงัดราวกับป่าช้า

วินาทีต่อมา เสียงตะคอกของจ้าวเฉินฮุย ก็ระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟที่ถูกอัดอั้นมานาน!

"พ่อ! พ่อเลอะเลือนไปแล้วหรือไง!"

เขาชี้ไปที่ประตู ตะคอกใส่จ้าวลี่เปิ่นอย่างเกรี้ยวกราด!

"เขาอุตส่าห์ปูทางลงให้ถึงที่แล้ว! ทั้งบ้าน! ทั้งงาน! แถมยังมีเงินสดให้อีกแสนห้า! พ่อยังจะเอาอะไรอีก?!"

"พ่อนึกว่าไอ้ฟางกังมันจะคืนเงินหกแสนให้พ่อครบทุกบาททุกสตางค์จริงๆ เหรอ? พ่อฝันไปเถอะ!"

"เพื่อรักษาหน้าตาโง่ๆ ของพ่อ! พ่อถึงกับยอมพังงานแต่งงานของผมเลยใช่ไหม!"

"แล้วต่อไปจะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

"ทางบ้านเสี่ยวจวนเขายื่นคำขาดมาแล้วนะ ว่าค่าสินสอดต้องหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหยวน! ขาดไม่ได้แม้แต่แดงเดียว! เรื่องบ้านก็ห้ามทำลวกๆ ผมว่าพ่อคงทนเห็นผมได้ดีไม่ได้ล่ะสิ!"

จ้าวเฉินฮุยหันมองแผ่นหลังของพ่อที่เอาแต่เงียบกริบไม่ยอมพูดจา ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

เขาเตะโต๊ะรับแขกไม้ในห้องนั่งเล่นอย่างแรง!

"ปัง!"

กระติกน้ำร้อนบนโต๊ะสะเทือนจนกระดอนขึ้นมา ส่งเสียงดังแสบแก้วหู

จ้าวเฉินฮุยคว้าซองบุหรี่ แล้วกระแทกประตูเดินออกไป

ด้านหลัง มีเสียงตะคอกด้วยความโกรธจัดของจ้าวลี่เปิ่นดังตามมา

"ไอ้ลูกทรพี! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ! จะหนีไปตายที่ไหน!"

"ไปตายที่ไหนก็ดีกว่าอยู่บ้านนี้แหละ! ผมทนไม่ไหวแล้ว!"

จ้าวเฉินฮุยหันหลังตะคอกกลับไป แล้ววิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

เพิ่งจะพุ่งตัวออกจากประตูตึก แสงแดดเจิดจ้าก็ส่องเข้าตาจนเขาต้องหรี่ตาลง แล้วก็บังเอิญชนเข้ากับเฉินอวี่และจางหมิงหย่วนที่กำลังนั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่ตรงประตูพอดี

พอเห็นทั้งสองคน ความโกรธบนใบหน้าของจ้าวเฉินฮุยก็เปลี่ยนเป็นความอับอายและทำตัวไม่ถูกในพริบตา

เขาเกาหัว แก้ตัวแทนพ่อของตัวเองไปประโยคหนึ่ง

"พี่หย่วน พี่อวี่... พ่อผม... แกก็เป็นพวกคนแก่หัวโบราณน่ะครับ ทั้งชีวิตไม่เคยออกไปนอกอำเภอนี้เลย ความคิดความอ่านเลยไม่ค่อยจะทันคน พวกพี่อย่าถือสาเลยนะครับ"

"เฮ้ย! เรื่องเล็กน่า!"

เฉินอวี่ลุกขึ้นยืน ทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น แล้วกอดคอจ้าวเฉินฮุยอย่างเป็นกันเอง

"อย่าไปพูดถึงเรื่องไร้สาระที่บ้านนายเลย ฟังแล้วปวดหัวเปล่าๆ"

เขากระทุ้งแขนจ้าวเฉินฮุย แล้วยิ้มกว้าง

"พวกเราพี่น้องก็ไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี ไป! เดี๋ยวพี่พาไปกินของอร่อยๆ ดื่มกันสักสองจอก!"