บทที่ 93 จุดเจาะทะลวง

จ้าวเฉินฮุยอึ้งไปเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจ

"พี่อวี่ รู้จักชื่อพ่อผมได้ยังไงครับ?"

"พวกเรามาที่นี่ ก็เพื่อจะมาคุยธุรกิจกับพ่อนายไง" เฉินอวี่ไม่ได้ปิดบัง

จางหมิงหย่วนก็ลุกขึ้นจากบันได เดินเข้าไปหา แล้วยื่นมือออกไปก่อน

"สวัสดี ฉันชื่อจางหมิงหย่วน"

"อ้อๆ พี่หย่วน!" เฉินอวี่รีบแนะนำ "นี่แหละลูกพี่ที่ฉันเคยเล่าให้นายฟัง!"

ถึงแม้จ้าวเฉินฮุยจะไม่รู้จักจางหมิงหย่วน แต่จากท่าทีของเฉินอวี่ที่ดูเคารพยำเกรงอย่างเห็นได้ชัด เขาก็มองออกว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ไม่ธรรมดา

เขากลอกตาไปมา รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มกระตือรือร้นทันที

"ที่แท้ก็เพื่อนพี่อวี่นี่เอง! งั้นก็คือเพื่อนของผม จ้าวเฉินฮุย เหมือนกัน! ไปๆๆ อย่ามัวยืนอยู่ข้างนอกเลย ขึ้นไปนั่งคุยกันบนบ้านผมดีกว่า!"

เขาพาทั้งสองคนขึ้นไปบนชั้นสอง

พอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นกับข้าวที่เหลือค้างผสมกับกลิ่นอับชื้นที่อธิบายไม่ถูกก็พุ่งปะทะหน้า

บ้านหลังไม่ใหญ่นัก เป็นแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกที่พบเห็นได้ทั่วไปตามบ้านพักสวัสดิการ เฟอร์นิเจอร์ก็ดูเก่าแก่ไปตามกาลเวลา บนโซฟายังมีผ้าคลุมลายดอกไม้ที่ซักจนสีซีดปูทับไว้อีกที

"แฟนผมทำงานอยู่ที่ห้างสรรพสินค้า ยังไม่เลิกงานเลย ส่วนแม่ผม... ป่านนี้คงหนีไปเล่นไพ่นกกระจอกอีกแล้วมั้ง"

จ้าวเฉินฮุยนั่งลงบนโซฟาเก่าๆ อย่างไม่ถือสา ชี้ไปที่กระติกน้ำร้อนบนโต๊ะ

"พี่หย่วน พี่อวี่ ในกระติกมีน้ำเพิ่งต้มเดือดๆ ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"

เขาแจกบุหรี่ให้ทั้งสองคน ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้

"พวกพี่มาหาพ่อผม จะมาคุยธุรกิจเรื่องอะไรเหรอครับ?"

เฉินอวี่เพิ่งจะอ้าปาก จางหมิงหย่วนก็ยกมือห้าม ส่งสัญญาณให้ใจเย็นๆ

เขามองจ้าวเฉินฮุย แล้วเริ่มชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ

"ฟังจากที่นายพูดเมื่อกี้ ช่วงนี้... กำลังกลุ้มใจเรื่องงานกับเรื่องแต่งงานอยู่เหรอ?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวเฉินฮุยก็เปิดปากบ่นไม่หยุด เริ่มพร่ำบ่นออกมายืดยาว ตั้งแต่เรื่องครอบครัวแฟนดูถูกเขา ไปจนถึงเรื่องพ่อตัวเองที่ไม่มีน้ำยา เอาเงินเก็บในบ้านไปผลาญจนหมด

รอจนเขาบ่นจนพอใจแล้ว จางหมิงหย่วนถึงได้ล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เขามวนหนึ่ง

"เรือนหอ งานการ"

เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงราบเรียบมาก

"สองเรื่องนี้ ฉันช่วยนายแก้ปัญหาได้"

"แต่ว่า นายต้องช่วยฉันไปคุยกับพ่อนายด้วย"

มือของจ้าวเฉินฮุยที่กำลังจะจุดบุหรี่ ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขาอึ้งไปเลย

เรือนหอ? งานการ?

"พี่หย่วน" ที่อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีตรงหน้า แค่ขยับปากก็แก้ปัญหาได้เลยเหรอ?

เขาไม่ใช่คนโง่ ของฟรีไม่มีในโลก อีกฝ่ายกล้ายื่นข้อเสนอดีๆ ให้ขนาดนี้ สิ่งที่ต้องการแลกเปลี่ยน ก็ต้องไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่นอน

จ้าวเฉินฮุยไม่ได้ตอบตกลงทันที

เขารับไฟแช็กที่จางหมิงหย่วนยื่นให้ จุดบุหรี่ สูบเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นควันออกมาช้าๆ

"พี่หย่วน พี่ก็ต้องบอกผมมาก่อน ว่ามันเรื่องอะไรกันแน่"

"ผมจะได้รู้ ว่าตัวเอง... พอจะช่วยพูดให้ได้หรือเปล่า"

จางหมิงหย่วนก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป

"ฉันอยากซื้อตึกที่เขตใหม่หนานอ้านนั่น"

เขามองจ้าวเฉินฮุย แล้วหงายไพ่ในมือออกมาตรงๆ

"แต่ว่า ตอนนี้พ่อนายกับหุ้นส่วนอีกคนกำลังโวยวายจะถอนหุ้น บัญชีข้างในมันวุ่นวายไปหมด ถ้าพวกเขายังไม่ถอนตัวออกไป ฉันก็เข้าไปเสียบไม่ได้"

"ตึกหลังนั้นน่ะเหรอ?" จ้าวเฉินฮุยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา "พี่หย่วน ผมขอเตือนนะ พี่อย่ากระโดดลงหลุมนั้นเลย ผมได้ยินพ่อบ่นให้ฟัง ที่นั่นตอนนี้มันคือหลุมดำชัดๆ ใครเข้าไปยุ่งก็ซวยเปล่าๆ"

"พ่อนายไปขอถอนหุ้นกับฟางกัง แล้วฟางกังมีเงินจ่ายไหมล่ะ?" จางหมิงหย่วนถามกลับ

สีหน้าของจ้าวเฉินฮุยแข็งค้างไป

จางหมิงหย่วนมองเขา น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"เฉินฮุย พวกเราลูกผู้ชาย คุยกันตรงๆ แบบเปิดอกเลยนะ"

"สถานการณ์ของนายตอนนี้ ฉันก็พอจะรู้คร่าวๆ แล้ว ใกล้จะแต่งงานอยู่รอมร่อ ไหนจะเรือนหอ ไหนจะค่าสินสอดทองหมั้น อันไหนก็เป็นภาระหนักอึ้งทั้งนั้น ทางฝั่งแฟนนาย... ก็คงเร่งรัดมาเหมือนกันใช่ไหม?"

"ส่วนพ่อนาย เอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปจมอยู่ในตึกหลังนั้น อยากจะถอนตัวก็ถอนไม่ได้ ในใจแกก็ร้อนรน แต่แกก็ทำอะไรไม่ได้"

คำพูดเหล่านี้ ไม่มีประโยคไหนที่กล่าวโทษเลย แต่ทุกถ้อยคำ กลับจี้ตรงจุดแทงใจดำของจ้าวเฉินฮุยอย่างจัง

เขาจุดบุหรี่อีกมวนด้วยความหงุดหงิด ขยี้ผมตัวเองแรงๆ

"เฮ้อ! อย่าให้พูดเลย!"

เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น เริ่มบ่นอีกครั้ง

"พ่อผมน่ะ เป็นพวกยอมตายดีกว่าเสียหน้า! ตอนนั้นก็ดันทุรังอยากจะทำตัวเป็นเถ้าแก่ใหญ่ให้ได้ แล้วดูตอนนี้สิ! แม้แต่เงินแต่งงานของผมยังไม่มีปัญญาหาให้เลย! ผมล่ะเซ็งจริงๆ..."

เขาไม่ได้พูดประโยคหลังต่อ แต่ความไม่พอใจนั้น ก็เห็นได้ชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

จางหมิงหย่วนมองเขา ตบไหล่เขาเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ

"เฉินฮุย ฉันขอพูดจากใจจริงกับนายเลยนะ"

"พ่อนายจะเอาแต่ต่อล้อต่อเถียงกับฟางกังต่อไปแบบนี้ มันจะมีประโยชน์อะไร? ฉันได้ยินมาว่า ตอนนี้ฟางกังก็มีหนี้สินล้นพ้นตัว ถอนหุ้นก็ยอมคืนเงินให้แค่สี่สิบเปอร์เซ็นต์! แถมยังไม่รู้ว่าจะต้องยืดเยื้อไปถึงเมื่อไหร่ด้วย!"

เขามองจ้าวเฉินฮุย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

"เรื่องอื่นรอได้ แต่เรื่องแต่งงานของนาย รอไหวไหมล่ะ?"

"ถูกของนาย ฉันตั้งใจจะซื้อตึกหลังนั้นจริงๆ" จางหมิงหย่วนไม่ได้ปิดบังจุดประสงค์ของตัวเอง "แต่อย่างที่นายพูดนั่นแหละ ว่าในนั้นความเสี่ยงสูง น้ำมันลึก ตกลงแล้วหลุมมันลึกแค่ไหน อีกนานแค่ไหนถึงจะได้ทุนคืน ก็ไม่มีใครกล้ารับประกัน"

เขามองจ้าวเฉินฮุย โยนข้อเสนอของตัวเองออกไป

"ถ้านายสามารถเกลี้ยกล่อมพ่อนาย ให้แกยอมถอนหุ้นออกมาแต่โดยดีได้"

"ฉันสามารถจ่ายเงินสดให้ครอบครัวนายก้อนนึงได้ทันที แล้วก็จัดหาเรือนหอในหมู่บ้านหมิงจูให้นายสักหลัง สุดท้าย ก็จัดหางานเป็นผู้จัดการร้านอินเทอร์เน็ตของฉันให้ ทำงานสบายรายได้มั่นคง"

หมัดชุดนี้ ทำเอาจ้าวเฉินฮุยถึงกับมึนตึ้บไปเลย

บ้าน? งาน? แล้วยังมีเงินสดอีก?

เขารู้สึกว่าสมองตัวเองเริ่มประมวลผลไม่ทันแล้ว

"แต่... แต่พ่อผม... ผมได้ยินแกบอกว่า ตอนที่ลงทุนไปน่ะ รวมทั้งต้นทั้งดอก อย่างน้อยๆ ก็ห้าหกแสนเลยนะ..." เขาเรียกร้องผลประโยชน์ให้พ่อตัวเองตามสัญชาตญาณ

"ห้าหกแสน?" จางหมิงหย่วนหัวเราะ "นั่นมันเป็นตัวเลขที่แกคิดเอาเองต่างหาก เฉินฮุย นายเป็นคนฉลาด พวกเรามาคิดบัญชีตามความเป็นจริงกันดีกว่า"

เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"สถานการณ์ตอนนี้ก็คือ เงินก้อนเนี้ย ไม่มีทางที่จะไม่ขาดทุน"

"สิ่งที่พ่อนายต้องคิดในตอนนี้ ไม่ใช่ว่าจะได้กำไรเท่าไหร่"

เขาชูนิ้วที่สองขึ้นมา

"แต่คือทำยังไงถึงจะถอนตัวออกมาให้เร็วที่สุด ทำยังไง... ถึงจะขาดทุนให้น้อยที่สุดต่างหาก"

จ้าวเฉินฮุยไม่ได้พูดอะไร

เขานั่งอยู่บนโซฟา สูบบุหรี่มวนต่อมวน ขี้เถ้าบุหรี่ร่วงหล่นเต็มพื้น

ในใจกำลังคำนวณข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว

บ้าน งาน เงินสด...

ของพวกนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันอยากจะได้ในตอนนี้ทั้งนั้น

ถ้ามีบ้าน มีงาน มีเงิน เรื่องแต่งงานกับแฟนที่คบกันมาห้าปี ก็คงจัดการให้เรียบร้อยได้สักที

ในตอนที่เขาขยี้ก้นบุหรี่ลงบนพื้นซีเมนต์อย่างแรง และเตรียมจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างนั้นเอง

"แกร๊ก"

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น

ประตูถูกผลักเปิดจากด้านนอก จ้าวลี่เปิ่นหิ้วถุงตาข่ายใส่ผักกาดเขียว เดินเข้ามา

พอเข้าบ้านมา เขาก็ถูกควันบุหรี่ที่คลุ้งเต็มห้องจนสำลักไอค่อกแค่ก อดไม่ได้ที่จะเริ่มด่าทอ

"ไอ้ลูกตัวดี! สูบบุหรี่ในบ้านอีกแล้วนะ!"

"ดูสิว่าแกทำห้องเหม็นคลุ้งไปหมด! ควันโขมงยิ่งกว่าสระสวรรค์ของเจ้าแม่หวังหมู่แล้วเนี่ย!"