บทที่ 92 พ่อของนายคือจ้าวลี่เปิ่นงั้นเหรอ?

หลังจากส่งท่านฉินและคณะกลับไป จางหมิงหย่วนที่รู้สึกกรึ่มๆ เล็กน้อย ก็เดินไปตามถนนสายเก่าฝั่งตะวันตกเพียงลำพัง

สายลมยามบ่ายพัดปะทะใบหน้า ให้ความรู้สึกเย็นสบาย

เขาเพิ่งจะล้วงบุหรี่ออกมาเตรียมจุด โทรศัพท์โนเกียในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เป็นสายจากเฉินอวี่

"พี่หย่วน! คนที่คุณชายเฉินส่งมาส่งเงินมาถึงแล้วครับ! เขาไม่มีเบอร์พี่ เลยโทรหาผมโดยตรง ตอนนี้อยู่ที่ร้านบิลเลียดของผมแล้ว!"

"เข้าใจแล้ว"

จางหมิงหย่วนตอบรับ วางสาย แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ห้าแสน

บวกกับหนึ่งแสนแปดหมื่นที่เพิ่งได้มา

เมื่อมีเงินก้อนนี้ ทั้งเงินงวดสุดท้ายสำหรับซื้อตึก การแก้ปัญหาความขัดแย้งของหุ้นส่วน หรือแม้แต่เงินทุนตั้งต้นสำหรับแผนการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ต ก็ล้วนแต่มีทางออกแล้ว

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานตอนอยู่ในเมืองมัวแต่คุยธุระจนลืมไปเปิดเบอร์โทรศัพท์ใหม่ เบอร์ที่ทิ้งไว้ให้เฉินอวี้ฮวน ก็ยังเป็นเบอร์ของเฉินอวี่อยู่

เมื่อมาถึงร้านบิลเลียด

จางหมิงหย่วนมองเห็นชายหนุ่มที่มีทรงผมสุดนำเทรนด์คนหนึ่งมาแต่ไกล

ชายคนนั้นถักเปียคอร์นโรว์สุดฮิต กำลังยืนพิงโต๊ะบิลเลียด พูดคุยหัวเราะเฮฮากับเฉินอวี่

จางหมิงหย่วนเดินเข้าไปหา

เมื่อเฉินอวี่เห็นเขา ก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วแนะนำด้วยรอยยิ้ม

"พี่หย่วน มาแล้วเหรอครับ นี่คือพี่หลี่ ที่พี่ฮวนส่งมาครับ"

ชายหนุ่มที่ถักเปียคอร์นโรว์ยิ้มแล้วยื่นมือออกมา

"ผมชื่อหลี่เทียนหมิง พี่หย่วนใช่ไหมครับ? ความจริงแล้วพวกเราก็คนบ้านเดียวกันนะ ผมก็เป็นคนอำเภอชิงสุ่ยเหมือนกัน"

จางหมิงหย่วนจับมือกับเขา

เขาสังเกตเห็นว่า ถึงแม้หลี่เทียนหมิงจะสวมชุดลำลองดูนำสมัย แต่ใต้ปลายแขนเสื้อเชิ้ต กลับมองเห็นรอยสักสีเขียวดำลางๆ บนข้อมือ เขาเป็นคนพูดจาชวนฟัง ทุกประโยคล้วนยกยอผู้ฟัง แต่กลับไม่ให้คำสัญญาที่เป็นชิ้นเป็นอันใดๆ ในแววตาแฝงไว้ด้วยความดุดันกล้าหาญที่ปิดไม่มิด

นี่คือคนจริงที่แฝงกลิ่นอายของนักเลงหัวไม้

"ที่ผมมาครั้งนี้ นอกจากจะเอาเงินมาส่งให้พี่หย่วนแล้ว" หลี่เทียนหมิงเอ่ยปากเข้าประเด็นทันที "พี่ฮวนยังกำชับมาว่า ให้ผมแวะไปคุยกับอู่เจิ้งอัน เพื่อช่วยจัดการเรื่องยุ่งยากของพี่ด้วยเลย"

สายตาของจางหมิงหย่วน ตกลงบนกระเป๋าเดินทางสีดำสภาพเก่าครึ่งใหม่ที่วางอยู่แทบเท้าของหลี่เทียนหมิง

เขาส่งสายตาให้เฉินอวี่

เฉินอวี่เข้าใจทันที

"พี่หลี่ จะยืนอยู่ทำไมล่ะครับ มาๆๆ เชิญนั่งข้างในเลย"

เขาพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องวีไอพีเล็กๆ เพียงห้องเดียวที่อยู่ด้านในสุดของร้านบิลเลียด ที่นี่เป็นที่ที่เฉินอวี่มักจะใช้เล่นไพ่กับเพื่อนฝูง

เฉินอวี่เอื้อมมือไปล็อกประตู

หลี่เทียนหมิงยกกระเป๋าเดินทางสีดำขนาดกลางใบนั้น ขึ้นไปวางบนโต๊ะไพ่นกกระจอกตรงกลางเสียงดังปัง

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่กดตัวล็อกรหัสผ่านต่อหน้าคนทั้งสอง

กริ๊ก กริ๊ก

หลังจากเสียงดังกังวานสองครั้ง เขาก็เปิดฝากระเป๋าขึ้น

ในพริบตานั้น แสงสว่างในห้องราวกับถูกสีแดงบาดตากลืนกินไปจนหมดสิ้น

ภายในกระเป๋า มีธนบัตรใหม่เอี่ยมที่รัดด้วยสายรัดของธนาคารวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยถึงห้าสิบปึก!

กลิ่นหมึกพิมพ์อันเป็นเอกลักษณ์ของแบงก์ร้อย ผสมผสานกับอากาศที่อึดอัด พุ่งกระแทกเข้าจมูกของเฉินอวี่อย่างจัง!

ลมหายใจของเขา สะดุดหยุดลงในทันที!

ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองทะเลสีแดงตรงหน้าเขม็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง อยากจะยื่นมือออกไปสัมผัสตามสัญชาตญาณ

ส่วนจางหมิงหย่วน แม้ในชาติก่อนจะทำธุรกิจได้ค่อนข้างดี แต่ก็ไม่เคยจับเงินสดจำนวนมหาศาลแบบนี้ในรวดเดียวมาก่อน

หัวใจของเขา ก็เต้นระรัวอยู่ในอกอย่างควบคุมไม่อยู่เช่นกัน

หลี่เทียนหมิงยิ้ม แล้วดันกระเป๋าไปตรงหน้าจางหมิงหย่วน

"พี่หย่วน ลองนับดูสิครับ"

จางหมิงหย่วนกับเฉินอวี่ช่วยกันนับอย่างรวดเร็ว

ห้าสิบปึก ห้าแสนหยวนถ้วน ไม่ขาดไม่เกิน

"พี่หลี่" จางหมิงหย่วนเอ่ยขึ้น "สัญญากู้ยืมที่ผมเขียนไว้ พี่ฮวนได้ฝากมาด้วยหรือเปล่าครับ ผมจะได้ประทับลายนิ้วมือให้"

แต่หลี่เทียนหมิงกลับโบกมือ

"ไม่ต้องหรอกครับ" เขาพูดด้วยรอยยิ้ม "พี่ฮวนบอกว่า เขาเชื่อใจพี่ครับ"

จางหมิงหย่วนก็ไม่ได้ดัดจริตปฏิเสธ เขาพยักหน้ารับ ปิดกระเป๋าเดินทาง แล้วลุกขึ้นยืน

"นานๆ พี่หลี่จะกลับมาสักที ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกัน"

"ไม่เป็นไรครับ พี่หย่วน" หลี่เทียนหมิงลุกขึ้นยืนเช่นกัน ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "ผมจะกลับไปเยี่ยมพ่อแม่ที่ตำบลน่ะครับ เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เช้าผมจะมาหา แล้วไปพบอู่เจิ้งอันเป็นเพื่อนพี่ก็แล้วกัน"

หลังจากหลี่เทียนหมิงจากไป จางหมิงหย่วนก็เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง

บ่ายสี่โมงครึ่ง

เวลายังเช้าอยู่

เขาล็อกกระเป๋าเดินทางที่หนักอึ้งใบนั้นอีกครั้ง แล้วร้องเรียกเฉินอวี่ที่ยังคงยืนเหม่ออยู่ข้างๆ

"ไปกัน ไปหาจ้าวลี่เปิ่น"

...

เงินสดกว่าห้าแสนหยวน ถูกจางหมิงหย่วนนำไปซ่อนไว้ในช่องว่างแคบๆ ใต้แผ่นไม้ปูเตียงที่บ้านตัวเองอีกครั้ง

โชคดีที่พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน เลยช่วยประหยัดเวลาที่จะต้องอธิบายไปได้มาก

จ้าวลี่เปิ่นเลิกงาน หิ้วถุงตาข่ายใส่ผักกาดเขียวที่เพิ่งซื้อมาจากตลาด เดินไปตามตรอกที่คุ้นเคยเพื่อกลับบ้าน

"อ้าว เหลาจ้าว เลิกงานแล้วเหรอ"

"ครับ พี่หวัง วันนี้พี่เลิกงานไวจังนะครับ"

เขามีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ทักทายเพื่อนบ้านเก่าแก่ที่เดินผ่านไปมา แต่ในใจกลับขมขื่นราวกับเคี้ยวบอระเพ็ด

ลูกชายไม่เอาถ่านของตัวเอง งานการเป็นชิ้นเป็นอันก็ยังไม่มี

เมื่อหลายปีก่อนยังพอจะใช้เส้นสายฝากฝังเข้าทำงานในหน่วยงานได้ แต่ตอนนี้หน่วยงานไหนบ้างที่ไม่มีคนจับจองตำแหน่งไว้แล้ว เขาเกษียณจากสำนักงานธัญพืชมา พอคนไปน้ำชาก็เย็นเยียบ เส้นสายเก่าๆ พวกนั้นก็ใช้การไม่ได้ตั้งนานแล้ว

อุตส่าห์หาแฟนได้ ฝ่ายหญิงก็มาบ่นเรื่องลูกชายเขาไม่มีงานทำ ยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดว่าจะต้องซื้อบ้านจัดสรรให้ได้ก่อน ถึงจะยอมแต่งงานด้วย

เงินถอนหุ้นจากทางฟางกังก็ยังไม่มีวี่แวว พอเขากลับถึงบ้าน ลูกชายก็โวยวาย ว่าที่ลูกสะใภ้ก็โวยวายตาม เมียก็บ่นกรอกหูอยู่ทุกวัน ชีวิตช่วงนี้ช่างวุ่นวายไร้สาระสิ้นดี

ที่ใต้ตึกแฟลตบ้านพัก ในเงามืดตรงทางเข้าตึก

จางหมิงหย่วนกับเฉินอวี่กำลังนั่งยองๆ อยู่บนบันได สูบบุหรี่อยู่

"พี่หย่วน สืบมาเรียบร้อยแล้วครับ" เฉินอวี่พ่นควันบุหรี่ออกมา "ห้อง 202 ไม่ผิดแน่"

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงสบถด่าดังมาจากโถงทางเดิน ชายหนุ่มรูปร่างสูงผอมคนหนึ่งหิ้วถุงขยะที่ยังมีน้ำหยดติ๋งๆ เดินออกมาจากด้านใน

เขาบังเอิญมองเห็นเฉินอวี่ที่นั่งยองๆ อยู่ตรงประตูพอดี จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจและดีใจ

"พี่... พี่อวี่?!"

"นายเป็นใครเนี่ย" เฉินอวี่เงยหน้าขึ้น หรี่ตามองพิจารณาเขา

"ผมไง! จ้าวเฉินฮุยไงครับ!" ชายหนุ่มรีบก้าวเท้าเข้ามาใกล้ "พี่อวี่ลืมไปแล้วเหรอครับ เมื่อสองปีก่อน ผมยังเคยตามลูกพี่ไปคลุกคลีอยู่ที่ลานสเก็ตอยู่พักนึงเลยไง! หลังจากนั้นผมก็ออกไปทำงานต่างถิ่น นี่ก็เพิ่งกลับมาได้ไม่นานนี่เอง!"

เฉินอวี่มองชายหนุ่มที่ชื่อจ้าวเฉินฮุยตรงหน้า ก็พอจะมีความทรงจำลางๆ ขึ้นมาบ้าง

เขาล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นให้มวนหนึ่ง

"อ้อ นึกออกแล้ว ตอนนี้นายเป็นยังไงบ้างล่ะ"

ทั้งสองคนก็เลยยืนสูบบุหรี่พูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย

คุยกันได้ไม่กี่คำ จ้าวเฉินฮุยก็เริ่มบ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

"อย่าให้พูดเลยพี่อวี่ ผมมันโคตรซวย ซวยซ้ำซวยซ้อน ที่ดันมาเกิดเป็นลูกของพ่อผมเนี่ย!"

เขาสูดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วใช้ปลายเท้าขยี้จนดับ

"เรื่องงานก็ฝากฝังให้ไม่ได้ เรื่องบ้านก็จัดการให้ไม่ได้! เมื่อสองปีก่อนไม่รู้ไปฟังไอ้ชาติหมาตัวไหนเป่าหู ไปร่วมหุ้นสร้างตึกบ้าบออะไรก็ไม่รู้กับเขา เอาเงินเก็บทั้งชีวิตของครอบครัวไปจมไว้ในนั้นหมดเลย!"

สีหน้าของเฉินอวี่ แข็งค้างไปเล็กน้อย

เขาหันไปมองจางหมิงหย่วนที่อยู่ข้างๆ แล้วหันกลับมามองจ้าวเฉินฮุยที่ยังคงสบถด่าไม่หยุด เอ่ยถามหยั่งเชิงออกไปประโยคหนึ่ง

"พ่อของนาย... คือจ้าวลี่เปิ่นงั้นเหรอ?"

จางหมิงหย่วนเองก็บี้ก้นบุหรี่ทิ้ง เงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างครุ่นคิด