บทที่ 91 กลายเป็นเพื่อนต่างวัย

ท่านฉินมองชายหนุ่มที่ถือกระเป๋าเอกสารอยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง

"เสี่ยวหลี่ ไปธนาคารฝั่งตรงข้าม เบิกเงินสดมาอีกหนึ่งแสน"

"ครับ ท่านฉิน" ชายหนุ่มพยักหน้า หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อจัดการเรื่องเงินเสร็จสิ้น สีหน้าของท่านฉินก็ผ่อนคลายลง เขามองจางหมิงหย่วนด้วยความสนใจ ในที่สุดก็ถามความสงสัยที่ใหญ่ที่สุดในใจออกมา

"สหายตัวน้อย ขออภัยที่ต้องถามตรงๆ" เขาชี้ไปที่แสตมป์พิมพ์ผิดสองแผ่นที่เขามองว่าเป็นของล้ำค่า "ของสิ่งนี้ เธอประเมินมันออกได้ยังไง เท่าที่ฉันรู้ ความคลาดเคลื่อนระดับนี้ ถ้าไม่มีประสบการณ์สักหลายปี มองผ่านๆ ก็คงมองข้ามไปได้ง่ายๆ"

จางหมิงหย่วนยิ้มบางๆ

"โชคดีน่ะครับ แค่บังเอิญมองละเอียดไปหน่อยเท่านั้นเอง"

เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก กลับเบี่ยงประเด็นไปสู่ระดับที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

"ความจริงแล้วในมุมมองของผม การสะสมของพวกนี้ การจะได้ของดีราคาถูกมาหรือไม่นั้นเป็นเรื่องเล็ก การมองทิศทางในอนาคตให้ออกต่างหาก ถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ"

"โอ้" ท่านฉินถูกคำพูดของเขากระตุ้นความสนใจ "อยากฟังรายละเอียดจังเลย"

"ยกตัวอย่างเรื่องแสตมป์นะครับ" จางหมิงหย่วนมองเขา พูดจาฉะฉาน "รากฐานมูลค่าของมันคืออะไร ไม่ใช่กระดาษแผ่นนั้น และไม่ใช่ลวดลายบนนั้นด้วย แต่เป็นการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ คือเงินเก็บในกระเป๋าของประชาชนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อประเทศชาติดีขึ้นเรื่อยๆ ประชาชนร่ำรวยขึ้นเรื่อยๆ ของเก่าพวกนี้ถึงจะมีมูลค่าสูงขึ้นเรื่อยๆ สิ่งนี้เรียกว่า การสะสมในยุครุ่งเรือง"

รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านฉินค่อยๆ หายไป แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา

จางหมิงหย่วนพูดต่อ "ถ้ามองให้ลึกลงไปอีก เบื้องหลังของสะสมคือจิตใจคน คือการยอมรับทางวัฒนธรรม ทำไมแสตมป์นักษัตรถึงมีศักยภาพสูงสุด ก็เพราะมันหยั่งรากลึกอยู่ในสายเลือดทางวัฒนธรรมของคนจีนทุกคน ใครๆ ก็เข้าใจ ใครๆ ก็ชื่นชอบ ฐานความนิยมจากมวลชน เป็นตัวกำหนดจุดสูงสุดในอนาคตของมันครับ"

คำพูดเหล่านี้ ทำให้ท่านฉินถึงกับอึ้งไปเลย

เขาเล่นของสะสมมาทั้งชีวิต เคยเจอผู้ที่เรียกตัวเองว่าเซียนมามากต่อมากที่เอาแต่พูดเรื่องสภาพ จำนวนที่เหลืออยู่ หรือบล็อกพิมพ์

แต่คนแบบชายหนุ่มตรงหน้าที่เชื่อมโยงการสะสมเข้ากับโชคชะตาของประเทศ เศรษฐกิจ และจิตใจคน เขาเพิ่งเคยเจอเป็นคนแรก

สิ่งที่มองเห็นไม่ใช่สิ่งของ แต่มันคือทิศทาง และผู้คน

"ดี พูดได้ดีมาก" ท่านฉินตบต้นขาฉาดใหญ่ ในดวงตาฝ้าฟางของชายชราเปล่งประกายราวกับได้พบเจอสหายรู้ใจ "สหายตัวน้อย คำพูดของเธอ ทำให้คนแก่อย่างฉันตาสว่างขึ้นมาเลยจริงๆ"

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้อโนเกียรุ่นเจ็ดสองห้าศูนย์ที่ใหม่เอี่ยมแบบเดียวกันออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม

"สหายตัวน้อย ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้สิ วันหลังถ้ามาเมืองเอกมณฑล ต้องมาหาฉันดื่มชากันให้ได้นะ"

เมื่อเขาเห็นจางหมิงหย่วนหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเดียวกันเป๊ะออกมาจากกระเป๋าเช่นกัน มือที่ถือโทรศัพท์ของท่านฉินก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศไปชั่วขณะ

ภายนอกจางหมิงหย่วนยังคงสงบนิ่ง บอกเบอร์โทรศัพท์ไป แต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก

ท่านฉินผู้นี้ ไม่ใช่บุคคลธรรมดาๆ อย่างแน่นอน

การที่เขายอมลดราคาให้สองหมื่น ข้อแรกก็เพื่อปิดการขายให้เร็วที่สุด จะได้เงินสดที่กำลังร้อนใจต้องใช้มาครอบครอง

ข้อที่สอง ก็เพื่อผูกมิตรกับคนอย่างท่านฉิน ในสังคมที่ให้ความสำคัญกับน้ำใจแบบนี้ หนี้น้ำใจที่ทิ้งไว้ในวันนี้ ไม่แน่ว่าวันหน้าอาจจะกลายเป็นแรงสนับสนุนชั้นดีก็ได้

ผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวหลี่ก็หิ้วกระเป๋าเดินทางใบตุงเดินจ้ำอ้าวกลับมา

พอรูดซิปเปิดออก ก็เผยให้เห็นสีแดงสว่างบาดตาอีกครั้ง

เงินสดหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน ถูกนับทีละปึกๆ ต่อหน้าทุกคน แล้วส่งมอบใส่มือของจางหมิงหย่วน

"พ่อหนุ่ม นี่มัน บรรพบุรุษให้โชคชัดๆ เลยนะเนี่ย"

"คุณพระช่วย แสนแปด เกิดมาทั้งชีวิตฉันยังไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย"

ฝูงชนรอบข้างแตกตื่นกันไปหมด สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กระเป๋าเป้ของจางหมิงหย่วนที่บรรจุเงินสดหลักแสนเอาไว้ ในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาที่ปิดไม่มิด

จางหมิงหย่วนส่ายหน้าอย่างจนใจ

เรื่องราวการได้ของดีราคาถูกจนรวยข้ามคืนแบบนี้ ไม่เกินหนึ่งวันคงจะแพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของอำเภอชิงสุ่ย อย่างที่เขาว่ากันว่าต้นไม้ใหญ่ย่อมต้านลม เขาไม่อยากกลายเป็นคนดังหรอกนะ

ในช่วงระยะเวลานี้ สถานที่ที่เป็นแหล่งรวมนักสะสมอย่างศูนย์วัฒนธรรม เขาคงจะไม่มาเหยียบอีกแล้ว

ในขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในฝูงชนก็บ่นขึ้นมาด้วยความอิจฉาริษยา

"ถึงได้บอกไงว่าคนมันดวงดี เมื่อสองวันก่อนฉันก็ว่าจะไปซื้อแสตมป์แพะที่ไปรษณีย์สักสองแผ่นเหมือนกัน แต่พอไปถึงกลับเจอพวกอันธพาลนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตู เหมาแสตมป์ใหม่ที่มาลงวันนั้นไปจนเกลี้ยงเลย ไม่เหลือให้สักแผ่นเดียว"

คำพูดนี้ ทำเอาจางหมิงหย่วนแทบจะหลุดขำออกมา

เขาตัดสินใจไม่อยู่ต่อ ประสานมือคำนับท่านฉิน

"ท่านฉิน ดูเหมือนจะใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว ให้ผมเป็นเจ้ามือพาไปหาที่ทานข้าวกันง่ายๆ ดีไหมครับ"

ท่านฉินเห็นว่าเดินดูงานแลกเปลี่ยนมาพอสมควรแล้ว จึงตอบตกลงด้วยความยินดี

จางหมิงหย่วนพาท่านฉินกับผู้ติดตามเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย จนมาถึงถนนสายเล็กๆ ที่เงียบสงบ แล้วหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหารซานตงที่หน้าร้านไม่ใหญ่นัก แต่ดูสะอาดสะอ้านมาก

"ที่นี่ก็แล้วกันครับ"

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ท่านฉินก็ได้กลิ่นหอมของน้ำมันต้นหอมเจียวกระทะที่คุ้นเคยลอยมาในอากาศ เขามองจางหมิงหย่วนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

"สหายตัวน้อย เธอรู้ได้ยังไง ว่าฉันชอบรสชาตินี้"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

"ถึงสำเนียงของท่านจะไม่หนักมาก แต่หางเสียงบางคำ ก็มีกลิ่นอายของคนเจียวตงแท้ๆ แฝงอยู่ครับ"

เขาชี้ไปที่ถ้วยชาในมือท่านฉินอีกครั้ง

"เมื่อกี้ตอนที่ท่านดูแสตมป์ ท่านดื่มชาเข้มข้นที่เตรียมมาเอง ไม่ได้แตะชาที่แผงของคุณลุงสวีเลยแม้แต่อึกเดียว แสดงว่าท่านเป็นคนทานรสจัด แล้วก็พิถีพิถันเรื่องอาหารการกินมาก"

เขาแบมือออก พูดติดตลก

"คนซานตงที่ชอบดื่มชาเข้มข้นแถมยังทานรสจัด สิบทั้งสิบ ขาดปลิงทะเลผัดต้นหอมรสชาติต้นตำรับไม่ได้หรอกครับ ผมก็แค่เดาสุ่มดู ถ้าเดาผิด อย่างมากพวกเราก็แค่เปลี่ยนร้าน"

ท่านฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้หน้าจางหมิงหย่วนแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน

"ไอ้หนุ่มคนนี้นี่นะ"

"ช่างเจ้าเล่ห์แสนกลจริงๆ"

บนโต๊ะอาหาร ไม่มีหูฉลามหรือรังนกราคาแพง

มีแค่กับข้าวสไตล์ซานตงต้นตำรับสองสามอย่าง ถั่วลิสงคั่วหนึ่งจาน และเหล้าข้าวโพดที่ตักมาจากร้านขายเหล้าข้างๆ หนึ่งกา

จางหมิงหย่วนไม่ได้แสดงความฉลาดหลักแหลมแบบจงใจหรือดูแลเอาใจใส่ไปเสียทุกเรื่อง และยิ่งไม่มีความเกรงใจแบบประจบประแจง

เขาเพียงแค่รินเหล้าให้ท่านฉินอย่างเป็นธรรมชาติ คุยเรื่องตลกขบขันเกี่ยวกับของสะสมในอำเภอชิงสุ่ย ตั้งแต่เรื่องบ้านใครรื้อบ้านเก่าแล้วขุดเจอเหรียญเงินหยวนต้าโถวหนึ่งไหในกำแพง ไปจนถึงเรื่องชาวบ้านคนไหนที่ไม่รู้ประสีประสา เอาแจกันลายครามมรดกตกทอดไปหมักผักดอง

วิธีการอยู่ร่วมกันแบบสบายๆ ไม่เสแสร้งแบบนี้ ทำให้ท่านฉินรู้สึกผ่อนคลายมาก

ระหว่างการพูดคุย จางหมิงหย่วนก็ได้ทราบชื่อเต็มของท่านฉิน ว่าคือ ฉินจือฟู่ เป็นรองประธานสมาคมนักสะสมแห่งมณฑลฉินชวน

จางหมิงหย่วนไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องภูมิหลังครอบครัวของอีกฝ่ายให้ลึกลงไปตามหัวข้อนี้ แต่กลับดึงบทสนทนากลับมาที่เรื่องเล่าพื้นบ้านสนุกๆ แทน

มื้ออาหารมื้อนี้ ทั้งเจ้าภาพและแขกต่างอิ่มหนำสำราญใจ

ท่าทีที่ไม่เสแสร้งเลยแม้แต่น้อยในตัวจางหมิงหย่วน ทำให้ฉินจือฟู่รู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้กำลังทำธุรกิจกับคนหนุ่มที่เก่งเรื่องการคิดคำนวณผลประโยชน์ แต่กำลังนั่งดื่มเหล้าพูดคุยอยู่กับลูกหลานที่คุยกันถูกคอต่างหาก

เมื่อได้รู้ว่าอีกไม่นานจางหมิงหย่วนจะต้องไปสอบสัมภาษณ์ข้าราชการที่เมืองเอกของมณฑล

ฉินจือฟู่ก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากเชิญชวน

"เสี่ยวจาง ถ้าเธอไปถึงเมืองเอกแล้วจัดการธุระเข้าที่เข้าทางเมื่อไหร่ ต้องโทรหาฉันให้ได้นะ"

เขามองจางหมิงหย่วนด้วยแววตาจริงใจ

"ถึงตอนนั้น แวะมานั่งเล่นที่บ้านสิ ถือโอกาสมาดูของสะสมของฉันด้วยเลย"