บทที่ 90 ตกลง!

"สองแสน?!"

ตาเฒ่าหลิวที่ขายเหรียญโบราณกระโดดออกมาเป็นคนแรก ชี้หน้าจางหมิงหย่วน เสียงแหลมปรี๊ดเหมือนไก่ถูกบีบคอ

"ทำไมแกไม่ไปปล้นเลยล่ะ! ไอ้เด็กนี่มันอยากได้เงินจนบ้าไปแล้วแน่ๆ!"

เขาหันไปพูดวิเคราะห์ให้คนรอบข้างฟัง

"แสตมป์ใหม่ก็คือแสตมป์ใหม่! ยังไม่ผ่านการพิสูจน์จากตลาด ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง? หกหมื่นฉันยังว่าแพงไปเลย สองแสนนี่มันเรื่องเพ้อเจ้อชัดๆ!"

พ่อค้าแผงลอยอีกสองสามคนที่ชวดโอกาสได้ของดีไป ก็รีบพยักหน้าผสมโรงทันที

"ใช่ๆ! ปั่นราคา! นี่มันปั่นราคาชัดๆ!"

"ดูท่าทางไอ้เด็กนี่ก็ไม่เหมือนพวกนักสะสมหรอก สงสัยคงไปได้ยินข่าวลือมั่วๆ มา เลยคิดจะมาหลอกฟันกำไรที่นี่ล่ะสิ!"

แต่รองประธานหวังกลับส่ายหน้า

เขาขยับแว่นสายตายาว แล้วแย้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตาเฒ่าหลิว พูดแบบนี้แสดงว่านายไม่รู้เรื่อง"

เขาชี้ไปที่แสตมป์สองแผ่นนั้น

"พิมพ์ผิด! เต็มแผ่น! ซีเรียลนัมเบอร์ติดกัน! สามอย่างนี้มารวมกัน ตัวมันเองก็ถือเป็นของหายากชิ้นเดียวในโลกแล้ว! ต่อให้บอกว่าอนาคตมูลค่าของมันจะถึงหลักล้าน ก็ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด!"

"สองแสน" เขามองท่านฉิน พูดเน้นทีละคำ "ถึงจะสูงไปหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้เหตุผลซะทีเดียว"

คนสองกลุ่มต่างยึดติดในความคิดของตัวเอง แล้วก็เริ่มเถียงกันคอเป็นเอ็นที่หน้าแผงของจางหมิงหย่วนในพริบตา

ท่านฉินไม่ได้ร่วมวงสนทนาด้วย

เขาขมวดคิ้ว หยิบแสตมป์สองแผ่นนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง

เขายอมรับว่าของสิ่งนี้มีอนาคตที่สดใส แต่เงินสดสองแสนในปี 2003 มันหมายความว่ายังไง?

ความเสี่ยงมันสูงเกินไป

แต่ศูนย์กลางของการโต้เถียงครั้งนี้อย่างจางหมิงหย่วน กลับไม่ปริปากพูดอะไรเลย

เขาจุดบุหรี่ ยืนพิงกำแพง มองดูคนกลุ่มนี้ที่กำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงเพื่อ "ของล้ำค่า" ของเขาอย่างเงียบๆ

ราวกับคนนอกที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ

เสียงเถียงกันค่อยๆ เบาลง

สายตาทุกคู่ กลับมาจับจ้องที่จางหมิงหย่วนซึ่งเงียบจนเกินไปอีกครั้ง

พ่อค้าที่เคยหวังดีเตือนคุณลุงสวีเมื่อครู่ ขยับเข้ามาใกล้ แล้วลดเสียงลงเกลี้ยกล่อม

"พ่อหนุ่ม เชื่อพี่เถอะ พอได้กำไรก็รีบปล่อยเถอะ"

เขาชูนิ้วทำสัญลักษณ์เลข "หก"

"เงินหกหมื่นนี่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ พอให้คนธรรมดาอย่างพวกเราหากินไปได้หลายปีเลย อย่าโลภมากนักเลย"

คุณลุงสวีที่เพิ่งขายของสะสมของตัวเองไปหมาดๆ ก็เดินเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงของผู้มีประสบการณ์ว่า

"ใช่แล้ว พ่อหนุ่ม ของสะสมเนี่ย สิ่งสำคัญคือต้องเปลี่ยนเป็นเงินให้ได้ก่อน ถ้ายังไม่เปลี่ยนเป็นเงิน มันก็เป็นแค่กระดาษแผ่นนึง ตอนนี้มีเถ้าแก่กระเป๋าหนักอย่างท่านฉินยอมให้ราคาสูง รีบขายไปเถอะ ถึงจะเป็นเรื่องที่ถูกต้อง"

คนเริ่มเข้ามาเกลี้ยกล่อมจางหมิงหย่วนด้วย "ความหวังดี" มากขึ้นเรื่อยๆ ในคำพูดเริ่มแฝงความหมายว่า "อย่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" และ "พลาดโอกาสนี้แล้วจะไม่มีโอกาสหน้า"

จางหมิงหย่วนยังคงไม่หวั่นไหว

เขาเพียงแค่เคาะบุหรี่ สายตามองข้ามฝูงชนที่วุ่นวายตรงหน้า ไปยังท่านฉินที่ยังคงไม่แสดงท่าทีใดๆ อย่างสงบนิ่ง

บรรยากาศในศูนย์วัฒนธรรม เริ่มแปลกประหลาดขึ้นมา

ทุกคนต่างรู้สึกว่า ชายหนุ่มคนนี้โลภมากเกินไป และไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย

พวกเขาล้วนรอดูจางหมิงหย่วนทำลายโอกาสทองครั้งใหญ่ด้วยมือของตัวเอง

ในที่สุด จางหมิงหย่วนก็ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วใช้ปลายเท้าบดขยี้จนดับ

เขามองท่านฉิน เอ่ยปากอย่างไม่ถ่อมตัวและไม่แข็งกร้าว

"ท่านฉิน ผมรู้ครับว่าท่านคิดว่าสองแสนมันแพงไป"

เสียงของจางหมิงหย่วนไม่ดังนัก แต่กลับทำให้ความวุ่นวายรอบข้างเงียบลงได้

ทุกคนต่างพุ่งความสนใจไปที่จางหมิงหย่วน อยากจะดูว่าชายหนุ่มคนนี้จะงัดเหตุผลอะไรมาพูดได้อีก

"แต่ท่านเคยคิดไหมครับ ว่าทำไมรัฐบาลถึงต้องเริ่มพิมพ์แสตมป์นักษัตรอย่างต่อเนื่องในช่วงเวลานี้ ตั้งแต่ปี 80 เป็นต้นมา?"

เขาไม่รอให้ใครตอบ ก็พูดต่อไปเอง

"เพราะเศรษฐกิจดีขึ้นแล้ว ชาวบ้านเริ่มมีเงินเก็บ ของสะสมพวกนี้กำลังจะเข้าสู่ทศวรรษทองคำแรกอย่างแท้จริง นี่คือแนวโน้มของยุคสมัย"

"ข้อที่สอง มูลค่าของแสตมป์ หนึ่งดูที่จำนวนคงเหลือ สองดูที่หัวข้อ นักษัตรเป็นสิ่งที่คนจีนทุกคนเข้าใจและชื่นชอบ มันมีฐานมวลชนที่กว้างที่สุด สิ่งนี้จะเป็นตัวกำหนดศักยภาพในการเพิ่มมูลค่าในอนาคต ซึ่งจะสูงกว่าพวกแสตมป์เฉพาะกลุ่มอย่างหมวด 'อักษรเหวิน' หรือ 'อักษรจี้' มาก"

"ข้อที่สาม ซึ่งเป็นข้อที่สำคัญที่สุด"

จางหมิงหย่วนมองท่านฉิน แววตาสงบนิ่ง

"'แสตมป์พิมพ์ผิด' หมายถึงความเป็นหนึ่งเดียว ของที่มีชิ้นเดียวในโลก ราคาของมัน ไม่เคยถูกกำหนดโดยตลาดหรอกครับ"

"แต่มันถูกกำหนดโดย คนที่อยากได้มันมากที่สุดต่างหาก"

"พูดซะดูดีเชียวนะ!" ตาเฒ่าหลิวที่ขายเหรียญโบราณอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมาอีก เบ้ปากเยาะเย้ย "โลภมากมักลาภหายโว้ย!"

สายตาของจางหมิงหย่วนเย็นชาลง หันขวับไปมองเขาทันที

"ของๆ ผม ผมจะตั้งราคาเท่าไหร่ก็เรื่องของผม"

"คุณไม่มีปัญญาซื้อ ก็หุบปากไปซะ"

คำพูดที่ไร้ความเกรงใจนี้ ทำเอาตาเฒ่าหลิวหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว แต่กลับเถียงไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

จางหมิงหย่วนไม่สนใจเขาอีก หันกลับมามองท่านฉิน

ส่วนท่านฉินในตอนนี้ กลับรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปกับการวิเคราะห์ที่เป็นเหตุเป็นผลและเป็นระบบของจางหมิงหย่วน

สายตาที่เขามองจางหมิงหย่วน เปลี่ยนไปแล้ว

จากที่เคยมองเด็กหนุ่มโชคดีคนหนึ่ง กลายเป็นการมองคนในวงการเดียวกันที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

ท่านฉินตกอยู่ในภวังค์ความคิด

เขามองดู "แสตมป์พิมพ์ผิด" สองแผ่นบนหนังสือพิมพ์ที่แผ่ซ่านเสน่ห์อันน่าประหลาดใจ ในใจเกิดการต่อสู้กันอย่างหนักหน่วง

ยอมแพ้เหรอ?

เงินสดสองแสน ในปี 2003 ต่อให้เป็นเขา ก็ไม่ใช่เศษเงินที่จะโยนทิ้งเล่นๆ ได้ง่ายๆ ราคานี้มันเกินกว่าที่เขาคาดไว้มาก

แต่ถ้าไม่ยอมแพ้ล่ะ?

เขารู้ดีกว่าใครทั้งหมดในที่นี้ ถึงมูลค่าของแสตมป์พิมพ์ผิดสองแผ่นนี้ ของระดับ "หายากชิ้นเดียวในโลก" แบบนี้ สำหรับคนที่เล่นของสะสมมาทั้งชีวิตอย่างเขา มันมีความหมายยังไง

ถ้าพลาดไป ชาตินี้ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นอีกเลย

ในขณะที่เขากำลังลังเลตัดสินใจไม่ถูก จางหมิงหย่วนกลับเป็นฝ่ายหัวเราะออกมาก่อน

เขาเป็นฝ่ายเก็บแสตมป์สองแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง แล้วนำกลับไปไว้ใต้สุดของกองหนังสือพิมพ์

"ดูท่าวันนี้ ผมคงจะเสียมารยาทไปหน่อยแล้วล่ะครับ"

จางหมิงหย่วนลุกขึ้นยืน เริ่มเก็บ "กองขยะ" บนพื้นอย่างไม่รีบร้อน

"ในเมื่อท่านฉินคิดว่าไม่คุ้ม งั้นก็ช่างเถอะครับ ดูเหมือนของสิ่งนี้จะมีวาสนากับผม งั้นผมก็เก็บไว้เองดีกว่า อนาคตส่งต่อให้ลูกหลาน ก็ถือเป็นเรื่องเล่าขานที่ดีเรื่องหนึ่ง"

ท่าทีที่ยอมถอยเพื่อรุกนี้ ทำให้คนที่รอฟังเรื่องตลกอยู่รอบๆ ถึงกับอึ้งไปเลย

"อ้าว นี่... จะไม่ขายแล้วเหรอ?"

"ไอ้เด็กนี่ มันมีศักดิ์ศรีจริงๆ ด้วยแฮะ!"

"ของที่เห็นๆ กันอยู่ว่าแลกเป็นเงินได้ตั้งหกหมื่น จะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย?"

"พ่อหนุ่ม ขายไปเถอะน่า! จะเอาอะไรนักหนา หกหมื่นนั่นก็ซื้อบ้านได้ตั้งหลังเลยนะ!"

จางหมิงหย่วนเก็บของไปพลาง ก็หันไปพูดกับท่านฉินด้วยน้ำเสียงที่จริงใจที่สุด

"แต่พูดกันตามตรงนะครับ ท่านฉิน วันนี้การได้รู้จักผู้อาวุโสอย่างท่าน ได้ฟังคำพูดของท่าน มันมีค่าสำหรับผมยิ่งกว่าการขายของได้เงินเท่าไหร่เสียอีกครับ"

เขามองดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจของท่านฉิน แล้วพูดต่อ

"ความเคารพที่ท่านมีต่อของสะสม ผมขอคารวะจากใจจริงเลยครับ"

"แสตมป์นี้ ถ้าอยู่กับคนธรรมดาๆ อย่างผม ก็คงเห็นเป็นแค่เงิน แต่ถ้าอยู่ในมือของนักสะสมตัวจริงอย่างท่าน ผมมองเห็นถึงการสืบทอดครับ"

"บอกตามตรง ให้ท่านเป็นคนเก็บรักษา ผมยังอุ่นใจกว่าเก็บไว้เองซะอีก"

คำพูดเหล่านี้ช่างไร้ที่ติ ทั้งยกย่องอีกฝ่าย และยังแสดงออกถึงความ "อาลัยอาวรณ์" ของตัวเอง ให้เกียรติท่านฉินอย่างเต็มที่

จางหมิงหย่วนมองท่านฉิน บนใบหน้าเผยให้เห็นถึงความ "ลำบากใจ" ราวกับต้องยอมถอยให้ก้าวใหญ่

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับ ท่านฉิน เห็นแก่ที่เราถูกชะตากันในวันนี้"

"ผมขอลดให้หนึ่งก้าว เหลือหนึ่งแสนแปดหมื่น"

เขาชูนิ้วขึ้นมา ทำสัญลักษณ์เลข "แปด"

"'จะรวย (ฟาฉ่ายฟังดูคล้าย 18)' ถือเป็นฤกษ์ดีครับ"

"ถ้าท่านยังคิดว่าไม่เหมาะสม งั้นธุรกิจวันนี้ เราก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว ถือซะว่า... ได้คบเพื่อนใหม่คนนึงก็แล้วกันครับ"

คำพูดเหล่านี้ เปิดทางลงให้ท่านฉินอย่างสวยงาม

และยังเป็นการตัดความคิดที่จะกดราคาลงอีกของท่านฉินจนหมดสิ้น

ท่านฉินมองดูชายหนุ่มที่อายุยังน้อย แต่กลับมีความคิดอ่านลึกซึ้งราวกับปีศาจตรงหน้า ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น!

เขาตบหน้าขาตัวเองอย่างแรง เสียงดังฟังชัด!

"ดี!"

"ดีที่ 'ถือเป็นฤกษ์ดี'!"

เขาลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่จางหมิงหย่วน ในดวงตาที่ขุ่นมัวของชายชรา เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง!

"เห็นแก่วิสัยทัศน์ และความจริงใจของพ่อหนุ่ม!"

"หนึ่งแสนแปดหมื่น! ตกลง!"