บทที่ 89 สองแสน ขาดตัว!

ท่านฉินถูกดึงดูดความสนใจอย่างแรง

เขามองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วตบมือหัวเราะ

"คำว่า 'ไข่มุกในสระ' นี่ช่างเปรียบเปรยได้ดีเยี่ยม! พ่อหนุ่มนี่น่าสนใจจริงๆ งั้นฉันขอดูหน่อยก็แล้วกัน"

เขาก้าวเดินไปที่แผงลอยเรียบง่ายซึ่งปูด้วยหนังสือพิมพ์ของจางหมิงหย่วน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน แล้วก้มตัวลง สุดท้ายก็ตัดสินใจนั่งยองๆ ลงไปเหมือนคนอื่นๆ

การกระทำนี้ ทำให้บรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่กำลังรอดูเรื่องตลกอยู่รอบๆ ต้องหุบปากฉับ

ท่านฉินหยิบแสตมป์แพะขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ส่องกับแสงแดด ดูอย่างละเอียด แล้ววางลง

เขาหยิบอีกแผ่นขึ้นมา ส่ายหน้า แล้ววางลงอีก

เขาเปิดดูรวดเดียวสิบกว่าแผ่น ทั้งหมดล้วนเป็นแสตมป์ใหม่ธรรมดาๆ รอยปรุสมบูรณ์ สีสันสดใส ไม่มีที่ติ แต่ก็หาความพิเศษอะไรไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

รอบข้างเริ่มมีเสียงหัวเราะเยาะที่พยายามกลั้นไว้ดังขึ้น

"ก็ว่าแล้วไง ทำเป็นเล่นแง่!"

"เหอะ นึกว่าท่องกลอนเพี้ยนๆ สองประโยคแล้วจะหลอกคนได้งั้นเหรอ? สายตาท่านฉินระดับไหนแล้ว!"

"คราวนี้หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลย รอดูซิว่าจะหาทางลงยังไง!"

คิ้วของท่านฉินก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน

เขาเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มที่ยังคงเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงหน้า ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเอง น้ำเสียงเจือความจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

"พ่อหนุ่ม การแลกเปลี่ยนระหว่างนักสะสมด้วยกัน สิ่งสำคัญคือความจริงใจ แต่ของเธอเนี่ย..."

ทว่า จางหมิงหย่วนกลับกดออกจากเกมในโทรศัพท์พอดี

เขาหัวเราะ

จางหมิงหย่วนยื่นมือออกไป ค่อยๆ ดึงแสตมป์สองแผ่นที่มีสีสันแตกต่างไปจากแผ่นอื่นเล็กน้อย ออกมาจากใต้สุดของกองแสตมป์อย่างไม่รีบร้อน

เขายื่นแสตมป์สองแผ่นนั้นไปตรงหน้าท่านฉินพร้อมกัน

"ท่านฉิน" น้ำเสียงของจางหมิงหย่วนแฝงความมั่นใจ "ลองดูอันนี้อีกทีสิครับ?"

ท่านฉินรับแสตมป์สองแผ่นนั้นมา ในแววตายังคงแฝงความสงสัย

เขาวางแผ่นหนึ่งลงบนเข่าของตัวเอง ก้มตัวลงอีกครั้ง และใช้แว่นขยายทองเหลืองส่องดู

ภายใต้เลนส์ขยาย ภาพขนาดเล็กจิ๋วถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นในพริบตา

ความคลาดเคลื่อนของสีที่น้อยกว่าครึ่งมิลลิเมตร กลายเป็นสิ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจน

ระหว่างตราประทับสีแดงคำว่า 'กุ่ยเว่ย' ที่ปกติ กับลวดลายแพะสีดำ กลับปรากฏช่องว่างสีขาวที่เห็นได้ชัดเจนอย่างยิ่ง และไม่ควรจะมีอยู่ขึ้นมา

ที่ขอบเขาแพะ ก็มีสีแดงจางๆ ราวกับรอยเลือดที่ดูขัดตาปรากฏขึ้นมาเช่นกัน

ลมหายใจของท่านฉินสะดุดกึกในทันที!

มือที่ถือแว่นขยายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้!

เขารีบวางแสตมป์แผ่นนี้ลง หยิบอีกแผ่นขึ้นมาส่องดู

ผลปรากฏว่า เหมือนกันเป๊ะ!

ท่านฉินรู้สึกได้ว่าขมับของตัวเองกำลังเต้นตุบๆ

แสตมป์พิมพ์ผิด!

แถมยังเป็นแสตมป์พิมพ์ผิดประเภทที่ตราประทับเคลื่อนไปทั้งแผ่น ของแสตมป์นักษัตร 'ปีมะแม' ที่เพิ่งออกใหม่ปีนี้ด้วย!

ของแบบนี้ แค่แผ่นเดียวก็ถือเป็นของหายากระดับตำนานในวงการสะสมแสตมป์ ที่มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้!

แต่ที่นี่... กลับมีถึงสองแผ่นเต็มๆ!

แม้จะเป็นแสตมป์ใหม่ แต่เมื่อคุณสมบัติคำว่า 'พิมพ์ผิด' กับ 'เต็มแผ่น' มารวมกัน มูลค่าของมันก็ประเมินค่าไม่ได้แล้ว!

ท่านฉินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

เขามองชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นเกมในโทรศัพท์ ราวกับไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย อ้าปากจะพูด แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

จางหมิงหย่วนเก็บโทรศัพท์ ลุกขึ้นยืน

เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จุดไฟสูบ มองท่านฉิน แล้วเอ่ยปากพร้อมรอยยิ้ม

"ท่านฉิน ดูออกแล้วใช่ไหมครับ?"

ท่านฉินพ่นลมหายใจออกมายาวๆ วางแสตมป์สองแผ่นนั้นลงบนหนังสือพิมพ์อย่างระมัดระวัง ความตื่นตะลึงในแววตายังไม่จางหายไปจนหมด

"พ่อหนุ่ม ตาแหลมมาก โชคก็ดีมากด้วย!" เขาเอ่ยปากชมจากใจจริง "แสตมป์พิมพ์ผิดที่หายากแบบนี้ แถมยังเป็นแบบเต็มแผ่นที่ยังไม่ถูกตัดแบ่งอีก ไม่นึกเลยว่าจะเจอทีเดียวถึงสองแผ่น! ฉันเล่นแสตมป์มาทั้งชีวิต ก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ!"

"แสตมป์พิมพ์ผิด?!"

คำสามคำนี้ราวกับระเบิดที่ถูกจุดชนวน ดังตูมตามขึ้นท่ามกลางฝูงชน!

นักสะสมรุ่นเก๋าสองสามคนที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะจางหมิงหย่วนไปเมื่อกี้ ราวกับแมวถูกเหยียบหาง ต่างก็กรีดร้องแล้วกรูกันเข้ามาล้อมวงในพริบตา!

พวกเขายืดคอยาว แทบจะมุดหัวเข้าไปใต้แว่นขยายของท่านฉิน แย่งกันดู

"ขอดูหน่อย! ขอดูหน่อย!"

"พระเจ้าช่วย! ตราประทับเคลื่อนจริงๆ ด้วย! นี่... นี่มันจะราคาเท่าไหร่เนี่ย!"

"แม่เจ้าโว้ย ไอ้หนุ่มนี่มันไปเหยียบขี้หมามาจากไหนวะเนี่ย!"

เสียงอุทาน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ ปะปนกับสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ประดังประเดเข้าหากันที่หน้าแผงลอยเล็กๆ

ชายชราคนหนึ่งที่สวมแว่นตาหนาเตอะ หวีผมเรียบแปล้ เบียดเสียดเข้ามาจนถึงด้านหน้าสุด เมื่อดูจบ เขาก็เดาะลิ้น ขยับแว่นตา แล้วให้การประเมินแบบ 'ผู้เชี่ยวชาญ'

"ประเมินค่าไม่ได้!"

รอบด้านเงียบลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขา— ชายผู้นี้คือรองประธานสมาคมนักสะสมแสตมป์ประจำอำเภอ ประธานหวัง

ประธานหวังชี้ไปที่แสตมป์สองแผ่นนั้น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ทำไมถึงบอกว่าประเมินค่าไม่ได้? ก็เพราะมันเป็นแสตมป์ใหม่! ในตลาดไม่เคยมีแสตมป์พิมพ์ผิดแบบนี้ปรากฏมาก่อน เลยไม่มีราคาอ้างอิง! แต่เราสามารถเอาไปเทียบกับอย่างอื่นได้!"

เขาชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

"ยกตัวอย่างแสตมป์ลิงปี 80! ตอนนี้แผ่นที่สภาพดีๆ ราคาพุ่งไปถึงสองพันแล้ว! เต็มแผ่นมีแปดสิบดวง ก็เท่ากับแสนหกเป็นอย่างต่ำ! แสตมป์พิมพ์ผิดแผ่นนี้ มีแต่จะมีค่ามากกว่าแสตมป์ลิงแน่นอน!"

"ซี๊ด—"

ฝูงชนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกระลอก!

สายตาทุกคู่เปลี่ยนไป มองจางหมิงหย่วนโดยไม่มีความดูแคลนเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป เหลือเพียงความอิจฉาอย่างเปิดเผย

"พ่อหนุ่ม! รวยเละแล้วนะเนี่ย!"

"แม่เจ้าโว้ย วันเดียวไม่เปิดบิล เปิดบิลทีเดียวกินไปสิบปีเลยนะเนี่ย!"

เมื่อเผชิญกับคำยินดีและคำเยินยอจากรอบข้าง จางหมิงหย่วนกลับขมวดคิ้ว

เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า ในชาติก่อน แสตมป์สองแผ่นนี้ถูกท่านฉินซื้อไปในราคา 'สูงลิ่ว' ที่ห้าหมื่นหยวน

ตอนนั้น ทุกคนต่างก็คิดว่าบรรพบุรุษของพ่อค้าคนนั้นคงมาให้โชค

แต่สิบปีให้หลัง มูลค่าของของสิ่งนี้ กลับพุ่งสูงขึ้นไปเป็นสิบๆ เท่า!

ชาตินี้ เขาไม่มีทางยอมขายถูกๆ อีกเด็ดขาด

ทันทีที่ประธานหวังพูดจบ พ่อค้าขายเหรียญโบราณแผงข้างๆ ก็เบ้ปาก เสนอความคิดเห็นที่ต่างออกไป

"ตาเฒ่าหวัง จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้นะ"

เขาชี้ไปที่แสตมป์แพะสองแผ่นนั้น ส่ายหัววิเคราะห์เป็นคุ้งเป็นแคว

"ของมันก็ดีอยู่หรอก แสตมป์พิมพ์ผิดก็หายากจริง แต่มันก็ยังเป็นแสตมป์ใหม่อยู่ดี! วงการสะสมเนี่ย เขาเน้นเรื่อง 'อายุ' กับ 'ความเก่าแก่'! ของเพิ่งออกใหม่แบบนี้ ราคาจะไปสูงสักแค่ไหนเชียว?"

เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"ถ้าให้ฉันว่านะ แผ่นละสามหมื่น ก็เต็มกลืนแล้ว! ถ้าสูงกว่านี้ ก็เป็นแค่การปั่นราคาล้วนๆ แล้ว!"

"สามหมื่น? ตาเฒ่าหลิว แกไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า! นี่มันแสตมป์เต็มแผ่นนะ! แสตมป์พิมพ์ผิดเต็มแผ่น! จะเอาไปเทียบกับแบบดวงเดียวได้ยังไง?"

"แสตมป์ใหม่ก็คือแสตมป์ใหม่สิ! ยังไม่ผ่านบทพิสูจน์แห่งกาลเวลา ใครจะไปรู้ว่าอนาคตมันจะขึ้นหรือลง?"

กลุ่มชายชราเริ่มเถียงกันคอเป็นเอ็นเรื่อง 'การประเมินราคา' ของแสตมป์สองแผ่นนี้ จนวุ่นวายไปหมด

จางหมิงหย่วนฟังเสียงเถียงกันข้างหู แต่ในใจกลับกระจ่างแจ้งราวกับกระจก

หกหมื่น

ราคานี้ ในปี 2003 สำหรับของที่ 'มีตลาดแต่ไม่มีราคา' และไม่มีใครคาดเดามูลค่าในอนาคตได้อย่างนี้ ถือว่าเป็นราคาตลาดที่สมเหตุสมผลจริงๆ

พ่อค้าในชาติก่อน ก็ถูกความ 'สมเหตุสมผล' นี้นี่แหละหลอกเอา

แต่สิ่งที่เขามอง ไม่ใช่ปัจจุบัน

มันคืออนาคต!

ในตอนนั้นเอง ท่านฉินที่เงียบมาตลอด ก็ยกมือขึ้น เป็นการส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ

เขามองจางหมิงหย่วน แววตาจริงจังและแน่วแน่

"พ่อหนุ่ม เสนอราคามาสิ"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

เขาชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว ทำสัญลักษณ์ตัวเลขต่อหน้าท่านฉิน

"สองแสน"

น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับเหมือนระเบิด ที่ทำให้ทุกเสียงโต้เถียงเงียบสงบลงในพริบตา!

บริเวณงานแลกเปลี่ยนของศูนย์วัฒนธรรมทั้งหมด เงียบสงัดราวกับป่าช้า!

จางหมิงหย่วนมองรูม่านตาของท่านฉินที่หดเล็กลงในเสี้ยววินาที แล้วเสริมอีกประโยค

"สองแผ่น ไม่ลดราคาครับ"