บทที่ 88 ไข่มุกเปื้อนฝุ่น

ท่านฉินไม่ได้ยื่นมือไปสัมผัสแสตมป์แผ่นดินแดงดวงนั้นโดยตรง

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเขารีบก้าวเข้าไป เปิดกระเป๋าเอกสารหนังเทียมสีดำ แล้วหยิบถุงมือสีขาวคู่ใหม่ออกมาจากด้านใน

ท่านฉินสวมถุงมืออย่างไม่รีบร้อน แล้วรับคีมคีบแสตมป์แบบมืออาชีพที่มีมาตรวัดมาจากมือชายหนุ่ม

เขาก้มตัวลง

เริ่มจากการใช้แว่นขยายสังเกตรูฟันแสตมป์ที่เรียงรายอยู่รอบๆ อย่างละเอียดทีละซี่ จากนั้นพลิกดูความเงางามของกาวด้านหลัง และสุดท้ายจึงทอดสายตาลงบนลวดลายสีแดงสดและผงทองบนหน้าแสตมป์

กระบวนการทั้งหมดทำอย่างประณีตบรรจง ท่าทางเต็มไปด้วยความรู้สึกราวกับประกอบพิธีการ

บริเวณโดยรอบเงียบลงในทันที ทุกคนต่างกลั้นหายใจ รอคอยการประเมินขั้นสุดท้ายจากยอดเซียนท่านนี้

ทว่า หลังจากท่านฉินดูจบ เขากลับยืดตัวขึ้น และยังไม่รีบพูดคุยเรื่องราคา

สายตาของเขาตกลงบนสมุดสะสมแสตมป์ของคุณลุงสวีที่เปิดอยู่ บนแสตมป์ดวงหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตา

"พี่ชาย" เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงนุ่มนวล "แสตมป์ชุดรวมผลงานฉีไป๋สือของคุณชุดนี้สภาพดีมาก แถมยังเป็นแบบสี่ดวงติดกัน เนื้อกาวเดิมสมบูรณ์แบบ ตอนนี้ในตลาดหาดูได้ยากมากแล้วนะ"

เขายังชี้ไปที่แสตมป์ขนาดเล็กอีกดวงหนึ่ง

"แสตมป์ขนาดเล็กชุดเด็กรักวิทยาศาสตร์ดวงนี้ มุมกระดาษออกจะเหลืองไปนิดนึง ของพวกนี้แพ้แสงและแพ้ความชื้น ทางที่ดีคราวหน้าควรใช้ซองใส่แสตมป์แยกต่างหาก แล้วเก็บไว้ในกล่องกันความชื้นจะดีที่สุด"

ท่านฉินมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปีที่ออก ลักษณะของบล็อกพิมพ์ และจุดสำคัญในการเก็บรักษาแสตมป์แต่ละชนิดเป็นอย่างดี ราวกับท่องจำได้ขึ้นใจ และหยิบยกมาพูดได้อย่างคล่องแคล่ว

บรรดานักสะสมรุ่นเก๋าคนท้องถิ่นที่ยืนอยู่รอบๆ ฟังแล้วต่างก็พยักหน้ารัวๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและทึ่ง

"ได้ยินไหม นี่แหละเซียนตัวจริง!"

"พอเทียบกับเขาแล้ว พวกเรามันก็แค่เล่นกันมั่วๆ"

ชั่วขณะนั้น ไม่มีใครกล้าสงสัยตัวตนของนักสะสมรายใหญ่ที่มาจากเมืองเอกมณฑลผู้นี้อีกต่อไป

หลังจากวิจารณ์แสตมป์พวกนั้นจบ สายตาของท่านฉินถึงได้กลับมาที่แสตมป์แผ่นดินแดงดวงนั้นอีกครั้ง

เขามองคุณลุงสวีโดยไม่ถามราคาตรงๆ แต่กลับถอนหายใจออกมา

"พี่ชาย แสตมป์ดวงนี้ คงเป็นหยาดเหงื่อแรงกายทั้งชีวิตของคุณสินะ ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์บังคับจริงๆ คงไม่มีทางตัดใจเอาออกมาขายแน่ๆ"

คำพูดนี้ ราวกับพูดแทงใจดำของคุณลุงสวี

ขอบตาของเขาแดงก่ำ พยักหน้ารับ น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย

"นั่นน่ะสิ! ชอบสะสมมาตั้งแต่หนุ่มๆ เก็บหอมรอมริบมาทีละสลึงทีละสตางค์ ผลสุดท้าย... เฮ้อ กรรมของครอบครัวผมแท้ๆ..."

เมื่อท่านฉินฟังจบ ก็ไม่ได้ฉวยโอกาสซ้ำเติม แต่กลับปลอบใจว่า "การเล่นของสะสม อาศัยวาสนาต่อกัน ของมาถึงมือเรา เราก็ทำหน้าที่แทนประเทศและคนรุ่นหลังดูแลรักษาให้ดี พอหมดวาสนา ก็หาเจ้าของใหม่ที่ดีให้มัน ถือเป็นการสร้างกุศลอย่างหนึ่ง"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เปลี่ยนเรื่องเข้าสู่ประเด็นหลัก

"พี่ชาย เชิญเสนอราคามาเถอะ"

คุณลุงสวีมองแสตมป์ดวงนั้น ราวกับกำลังจะอำลากับลูกของตัวเอง เขาเงียบไปนาน ก่อนจะกัดฟัน ชูนิ้วขึ้นมาแปดนิ้ว

"ท่านฉิน ท่านเป็นเซียน ผมก็จะไม่ตั้งราคาแบบหน้าเลือด ขอแปดหมื่น ขาดแม้แต่แดงเดียว ผมก็ไม่ขาย"

ตัวเลขนี้ ทำให้ฝูงชนรอบข้างเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดเสียงอุทานที่ดังกว่าเดิมออกมา!

"แปดหมื่น?!"

"พระเจ้าช่วย แค่กระดาษแผ่นเล็กๆ แผ่นเดียว ซื้อบ้านในอำเภอได้หลังนึงเลยนะเนี่ย!"

แต่ท่านฉินกลับไม่มีแม้แต่จะขมวดคิ้ว

เขาพยักหน้า จากนั้นสายตาก็กลับตกลงไปบนสมุดสะสมแสตมป์ที่เปิดอยู่ของคุณลุงสวีอีกครั้ง

"พี่ชาย สมุดสะสมเล่มนี้ของคุณ ผมดูออกว่าเป็นหยาดเหงื่อแรงกายของคุณจริงๆ ของข้างในหลายชิ้นเป็นแบบครบชุด ถ้าต้องรื้อสมุดเล่มนี้ออกเพราะแสตมป์แค่ดวงเดียว มันน่าเสียดายนะ"

เขามองคุณลุงสวี แล้วพูดช้าๆ

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผมไม่ให้คุณรื้อสมุด สมุดเล่มนี้ พร้อมกับแสตมป์แผ่นดินแดงดวงนั้น เดี๋ยวผมบวกให้อีกหกหมื่น รวมเป็นหนึ่งแสนสี่หมื่น เป็นยังไงบ้าง"

"หา?" คุณลุงสวีอึ้งไปอย่างสิ้นเชิง

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ยิ่งแตกตื่นกันใหญ่!

"ไม่ต่อราคา... แถมยังใจปั๊มเพิ่มเงินให้อีกต่างหาก?!"

"โอ้โห เศรษฐีจากเมืองเอกนี่มันไม่ธรรมดาจริงๆ!"

ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังท่านฉินเข้าใจความหมายทันที ก้มตัวลง วางกระเป๋าเอกสารสีดำลงบนพื้น แล้วเปิดออก

"พรึบ—"

ในฝูงชน มีเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดังขึ้นอีกระลอก!

ในกระเป๋า ไม่มีเอกสาร ไม่มีสมุดบัญชี มีเพียงธนบัตรใบละร้อยหยวนใหม่เอี่ยมเป็นปึกๆ ที่ถูกมัดด้วยแถบกระดาษธนาคารไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย!

ชายหนุ่มนับเงินออกมาสิบสี่ปึก เงินสดหนึ่งแสนสี่หมื่นหยวนถ้วน นับให้ดูต่อหน้าทุกคน จากนั้นก็วางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนแผงของคุณลุงสวี

"พี่ชาย ลองนับดูครับ"

มองดูภูเขาเงินสดสีแดงตรงหน้า คุณลุงสวีมึนงงไปหมด

มือของเขาสั่นเทา เอื้อมไปลูบปึกเงินพวกนั้น แล้วหันกลับไปมองสมุดสะสมแสตมป์ที่ทุ่มเทหยาดเหงื่อค่อนชีวิตของตัวเอง แววตาสลับซับซ้อน ทั้งตื่นเต้น ทั้งอาลัยอาวรณ์

การซื้อขายเสร็จสิ้น ท่านฉินปิดสมุดสะสมแสตมป์เล่มหนานั้น ส่งต่อให้ชายหนุ่มด้านหลัง

เขากำลังจะหันหลังเดินกลับ ทว่าจางหมิงหย่วนกลับลุกขึ้นยืนจากม้านั่งตัวเล็ก แล้วเดินเข้าไปหา

เขาไม่ได้มองท่านฉิน แต่สายตากลับตกลงไปบนสมุดสะสมแสตมป์ที่เพิ่งเปลี่ยนเจ้าของเล่มนั้น เอ่ยขึ้นราวกับไม่ใส่ใจ

"คุณลุงสวี สมุดเล่มนี้ของคุณ ของที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่แสตมป์แผ่นดินแดงดวงนั้นหรอกครับ"

คำพูดนี้ ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่สงบนิ่ง ทำให้เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างเงียบลงในพริบตา

จากนั้น ก็เกิดเสียงฮือฮาที่ดังยิ่งกว่าเดิมระเบิดขึ้น!

คุณลุงสวีและผู้คนที่อยู่รอบๆ ต่างมองมาที่เขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนบ้า

จางหมิงหย่วนชี้ไปที่แสตมป์ขนาดเล็กดวงหนึ่งที่มีสีสันสดใสในสมุด

"ซีรีส์จี้เก้าสิบสี่ ศิลปะการแสดงบนเวทีของเหมยหลานฟาง"

อันที่จริงจางหมิงหย่วนไม่ได้มีความรู้เรื่องแสตมป์อะไรนักหรอก แต่เพื่อนคนหนึ่งของเขาเป็นแฟนพันธุ์แท้สะสมแสตมป์ ประกอบกับแสตมป์ดวงนี้ เขาเคยเห็นของจริงหน้าตาแบบนี้เป๊ะๆ ในชาติก่อน เลยหยิบยกมาพูดได้อย่างคล่องแคล่ว

"แสตมป์สนมกุ้ยเฟยเมาสุราดวงนี้ ในวงการเขาเรียกกันว่าเปาบุ้นจิ้นหน้าดำ คุณดูสีของหน้ากากนี้สิ มันเข้มกว่าปกติมาก เกือบจะกลายเป็นสีดำสนิทไปแล้ว นี่คือแสตมป์ความผิดพลาดจากการพิมพ์ที่หมึกพิมพ์ผิดเพี้ยน จำนวนที่มีอยู่บนโลกใบนี้น้อยกว่าแผ่นดินแดงเสียอีก"

เขาเงยหน้าขึ้น มองท่านฉิน ยิ้มบางๆ

"ถ้าพูดถึงมูลค่าแล้ว มีแต่จะสูงกว่า ไม่ต่ำกว่าแน่นอน"

แววตาของท่านฉินหดเกร็งในพริบตา

เขาไม่พูดอะไร ล้วงเอาแว่นขยายทองเหลืองออกจากกระเป๋าเสื้อด้านในอีกครั้ง ก้มตัวลง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แสตมป์ขนาดเล็กดวงนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยืดตัวขึ้นช้าๆ บนใบหน้าปรากฏความประหลาดใจที่ไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้

ส่วนบรรดาพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยรอบๆ ต่างพากันแตกตื่นกันไปหมดแล้ว!

"ไอ้เด็กนี่มันใครวะเนี่ย? มายืนพูดจาเพ้อเจ้ออะไรตรงนี้!"

"นั่นสิ! ดูแผงของมันสิ มีแต่แสตมป์ขยะที่เพิ่งออกใหม่ ยังกล้ามาอวดเก่งเทียบชั้นกับท่านฉินอีก!"

"ฉันว่ามันคงอยากดัง อยากเรียกร้องความสนใจมากกว่า!"

เมื่อเผชิญกับข้อกังขาจากรอบด้าน จางหมิงหย่วนเพียงแค่ยิ้ม

เขาประสานมือคำนับท่านฉิน แล้วท่องบทกลอนออกมาสองวรรค

"ไข่มุกในสระหรือจะไร้ค่า พอลมฝนพัดมาก็กลายเป็นมังกร"

เขาหันหลัง ชี้ไปที่กองขยะบนหนังสือพิมพ์ที่ปูอยู่บนพื้นของตัวเอง

"ถ้าท่านฉินสนใจ ลองแวะมาดูหน่อยไหมครับ ว่าในสระน้ำของผม จะมีไข่มุกที่เปื้อนฝุ่นอยู่บ้างหรือเปล่า?"