บทที่ 87 งานแลกเปลี่ยน เต็มใจติดเบ็ด!

เวลาแปดโมงเช้า จางหมิงหย่วนสะพายกระเป๋าเป้ใบเก่าครึ่งใหม่ เดินเข้าไปในประตูใหญ่ของศูนย์วัฒนธรรมประจำอำเภอ

นี่คืออาคารเก่าแก่สไตล์รัสเซียยุคเก่า ผนังลอกหลุดร่อน แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึม แสงสว่างในห้องโถงไม่ค่อยดีนัก แผงลอยเรียบง่ายที่ใช้ม้านั่งยาวกับแผ่นไม้ประกอบขึ้นนับสิบแผง เบียดเสียดกันจนเต็มพื้นที่

"เฮ้ย! ตาเฒ่าคัง ขยับไปทางโน้นหน่อยสิ เบียดจนฉันไม่มีที่วางของแล้วเนี่ย!"

"มาดูสมุดสะสมแสตมป์ของฉันนี่ ของแท้เกรดพรีเมียมทั้งนั้น ไม่เหมือนพวกของโหลของคนอื่นหรอกนะ!"

"แกหาว่าของใครเป็นของโหลฮะ? พูดแบบนี้ต้องมาเคลียร์กันหน่อยแล้ว!"

ในอากาศ อบอวลไปด้วยกลิ่นเฉพาะตัวที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นกระดาษเก่า กลิ่นหมึกเก่า และกลิ่นเสื้อกล้ามชุ่มเหงื่อ

"นี่ ตาเฒ่าหลี่ เอาแสตมป์ลิงปีวอกชุดนั้นออกมาให้ฉันดูอีกทีสิ?"

"จะดูไปทำไม ไม่ขายโว้ย! นี่มันของล้ำค่าประจำตระกูล!"

กลุ่มคุณลุงที่สวมเสื้อเชิ้ตผ้าใยสังเคราะห์และเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาว สวมแว่นสายตายาว ในมือถือไฟฉายแสงสีม่วงหรือแว่นขยาย จับกลุ่มกันสองสามคนมุงอยู่ตามแผงต่างๆ เดินๆ หยุดๆ พลางพูดคุยกันด้วยศัพท์เฉพาะวงการในสำเนียงท้องถิ่นที่หนักแน่น

จางหมิงหย่วนไม่ได้รีบร้อนหาที่ตั้งแผง

เขาสะพายเป้ เดินวนดูรอบๆ งานอย่างไม่รีบร้อน กวาดสายตามองแสตมป์ ฉลากบุหรี่ และหนังสือภาพที่วางอยู่ในกรอบกระจก คอยสังเกตผู้ที่อาจจะมาเป็นลูกค้าของเขาทุกคน

ไม่นาน สายตาของเขาก็ล็อคเป้าไปที่บุคคลพิเศษคนหนึ่ง

เป็นชายชราผมหงอกขาว แต่ดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง

เขาสวมชุดคอจีนสีเทาที่รีดจนเรียบกริบ สวมรองเท้าผ้าใบสีดำที่ขัดจนมันวับ ในมือคลึงลูกวอลนัทสองลูก กำลังเอามือไพล่หลัง ยืนหยุดดูอยู่ที่แผงขายเหรียญโบราณ

ด้านหลังเขามีชายหนุ่มสองคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวถือกระเป๋าเอกสารหนังเทียมสีดำยืนอยู่ ทั้งสองคนยืนหลังตรง สายตามองตรงไปข้างหน้า ดูแปลกแยกจากบรรดาชายชราที่เดินทอดน่องอย่างสบายใจในบริเวณนั้นอย่างสิ้นเชิง

มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนในพื้นที่

จางหมิงหย่วนดึงสายตากลับมา ในใจพอจะรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร

เขาเดินไปที่มุมห้องโถง หาชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่และสวมปลอกแขนเจ้าหน้าที่ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

"พี่ชาย ขอถามอะไรหน่อยสิครับ"

"ว่ามา" ชายคนนั้นรับบุหรี่ไปเหน็บไว้ที่หลังหู

"พอดีผมมีของนิดหน่อย อยากจะมาตั้งแผง ไม่ทราบว่าต้องทำยังไงบ้างครับ?"

ชายคนนั้นมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพ่นควันบุหรี่ออกมา

"มาจากต่างถิ่นเหรอ?"

"คนแถวนี้แหละครับ แต่เพิ่งเคยมาครั้งแรก"

"อ้อ" ชายคนนั้นชี้ไปที่โต๊ะซึ่งมีลูกคิดและสมุดบัญชีวางอยู่สุดทางเดินของห้องโถง "ไปตรงนั้น สำนักงานดูแลจัดการ ไปลงทะเบียน แล้วจ่ายค่าที่สิบหยวน"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมอีกประโยค

"จ่ายเงินแล้ว เขาจะให้ม้านั่งตัวเล็กมาตัวนึง ส่วนที่ทาง ก็ไปหาซอกมุมที่มันไม่เกะกะใคร ปูของขายได้เลย ที่นี่ไม่ค่อยมีพิธีรีตองอะไรนักหรอก"

จางหมิงหย่วนกล่าวขอบคุณ ในใจเริ่มคิดคำนวณ

ในความทรงจำจากชาติก่อน คนที่ขายแสตมป์พิมพ์ผิด ก็เป็นแค่พ่อค้าแผงลอยเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ วันนี้เขาลงสนามด้วยตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเพราะปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกหรือเปล่า

แต่พอลองคิดดูอีกที ความมั่งคั่งมักมาพร้อมกับความเสี่ยงเสมอ

มูลค่าของแสตมป์พิมพ์ผิดสองแผ่นนั้น คุ้มค่าพอให้เขาเสียเวลามานั่งเฝ้าที่นี่ทั้งวัน

ถึงยังไง สิ่งที่เขาต้องรอก็คือปลาตัวใหญ่ที่มาจากเมืองเอกของมณฑลตัวนั้น

ตราบใดที่ชายคนนั้นยังไม่ไป เขาก็ยังมีโอกาส

จางหมิงหย่วนเดินมาถึงสำนักงานดูแลจัดการตรงมุมห้อง

ด้านใน คุณลุงสวมแว่นสายตายาวคนหนึ่งกำลังจิบชาเข้มข้น พลางตั้งใจอ่านหนังสือพิมพ์ข่าวสารอย่างใจจดใจจ่อ

จางหมิงหย่วนวางบุหรี่หงเหมยที่ยังไม่ได้แกะซองหนึ่งซองลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา

"คุณลุงครับ สูบบุหรี่หน่อยสิครับ" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ผมเพิ่งเคยมาครั้งแรก อยากจะตั้งแผง ขอเรียนรู้จากปรมาจารย์ทุกท่านหน่อยนะครับ"

คุณลุงเหลือบตาขึ้นมา มองซองบุหรี่ซองนั้น แล้วมองพ่อหนุ่มปากหวานตรงหน้า สีหน้าดูผ่อนคลายลงไม่น้อย

"เอาสิ ไปเถอะ" เขาโบกมือ รับค่าที่สิบหยวนมา แล้วชี้ไปทางที่ไม่ไกลนักด้วยความหวังดี "ตรงประตูนู่นยังมีที่ว่างอยู่ คนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะ สะดุดตาดี"

จางหมิงหย่วนกล่าวขอบคุณ แล้วเดินไปที่ตำแหน่งนั้น

แผงรอบๆ ส่วนใหญ่ตั้งโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็ก ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ในกรอบกระจก มีแสตมป์ เหรียญ และเข็มกลัดรูปท่านประธานเหมาถูกจัดเรียงแยกประเภทไว้อย่างเป็นระเบียบ พ่อค้าแม่ค้าสวมถุงมือสีขาว ใช้คีมคีบของสะสมให้ลูกค้าดูอย่างระมัดระวัง ดูเป็นมืออาชีพมาก

แต่จางหมิงหย่วนกลับไม่ได้สนใจเลย

เขาหยิบหนังสือพิมพ์รายวันชิงสุ่ยฉบับเมื่อวานออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วปูลงบนพื้น จากนั้นก็นำแสตมป์รูปแพะใหม่เอี่ยมทั้งสามสิบแผ่นที่หัวทองใช้เวลาซื้อมาทั้งวัน วางกองไว้บนหนังสือพิมพ์อย่างลวกๆ

ส่วนตัวเขาก็นั่งลงบนม้านั่งตัวเล็กข้างๆ ล้วงโทรศัพท์มือถือโนเกียเครื่องใหม่เอี่ยมออกมา ก้มหน้าก้มตาเริ่มเล่นเกมงูกินหาง

ท่าทางแบบนี้ของเขา ดึงดูดสายตาของชายชราสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ทันที

ชายชรารูปร่างผอมบางสวมเสื้อกล้ามสีขาวคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ นั่งยองๆ ลง หยิบแสตมป์รูปแพะขึ้นมาดูแผ่นหนึ่ง แล้วเบ้ปาก

"พ่อหนุ่ม ทำแบบนี้มันหลอกลวงกันนี่นา" เขาโยนแสตมป์กลับไปบนหนังสือพิมพ์ ส่ายหัวแล้วเดินจากไป "แสตมป์ใหม่ที่เพิ่งออกเมื่อสองวันก่อน เอามาขายที่นี่เนี่ยนะ? อยากได้เงินจนตัวสั่นล่ะสิ"

ชายชราอีกคนก็พูดเสริมขึ้นว่า "นั่นสิ สภาพไม่ได้เรื่องเลย ซองพลาสติกใส่แสตมป์ยังไม่มีเลย"

จางหมิงหย่วนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา สายตายังคงจ้องมองหน้าจอสีขนาดเล็ก ปากก็ตอบส่งๆ ไปประโยคหนึ่ง

"ดูตามสบายครับ อยากซื้อก็ซื้อ"

ท่าทางที่ดูเป็นมือสมัครเล่นและไม่เป็นมืออาชีพของเขา ช่างขัดแย้งกับนักสะสมรุ่นเก๋าที่เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่รอบๆ ตัวอย่างสิ้นเชิง

ไม่นาน ก็ไม่มีใครเดินเข้ามาใกล้แผงลอยที่เรียบง่ายจนน่าขันของเขาอีกเลย

ที่แผงข้างๆ จู่ๆ ก็มีเสียงอุทานดังขึ้น

"คุณพระช่วย! นี่มันแสตมป์แผ่นดินแดงไม่ใช่เหรอ!"

ฝูงชนพากันกรูเข้าไปล้อมรอบทันที

เจ้าของแผงเป็นคุณลุงแซ่สวี ตอนนี้กำลังใช้คีมคีบแสตมป์ดวงหนึ่งออกมาจากสมุดสะสมแสตมป์เล่มหนาอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงบนผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม

แสตมป์ดวงเล็กๆ ดวงนั้น ภายใต้แสงไฟสลัว ราวกับมีรัศมีเรืองรองแผ่ออกมา เรียกเสียงอุทานและเสียงชื่นชมได้อย่างล้นหลาม

"ตาเฒ่าสวี! แกเอาของล้ำค่าก้นหีบออกมาเลยเหรอเนี่ย?"

"การได้เห็นของพรรค์นี้ในอำเภอเล็กๆ ของเรา วันนี้ถือว่าเปิดหูเปิดตาแล้ว!"

มีคนอดใจไม่ไหวถามด้วยความอยากรู้ "คุณลุงสวี ของล้ำค่าประจำตระกูลแบบนี้ ตัดใจเอามาขายได้ยังไงครับ?"

"เฮ้อ โชคร้ายของที่บ้านน่ะสิ!"

คุณลุงสวีส่ายหน้า ความภาคภูมิใจบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความกลัดกลุ้มในพริบตา

"ไอ้ลูกไม่เอาถ่านที่บ้านน่ะสิ ดันไปเลียนแบบคนอื่นทำธุรกิจ เจ๊งไม่เป็นท่า! ตอนนี้โดนคนตามทวงหนี้ถึงหน้าประตูบ้านทุกวัน รอให้ฉันเอาเงินไปอุดรอยรั่วให้มัน..."

ในเวลานั้นเอง ชายชราจากเมืองเอกที่สวมชุดคอจีนสีเทา พร้อมกับชายหนุ่มสองคนที่คอยติดตาม ก็เดินตามเสียงเข้ามา

เขาไม่ได้รีบแทรกตัวเข้าไป เพียงแค่ยืนดูอยู่นอกวงล้อมเงียบๆ รอจนคนข้างหน้าหลีกทางให้ เขาถึงเดินเข้าไปที่แผงของคุณลุงสวีอย่างไม่รีบร้อน

เขาล้วงเอาแว่นขยายทองเหลืองอันเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อ โน้มตัวลง พิจารณาแสตมป์ดวงนั้นอย่างละเอียด

"ตาเฒ่าสวี! ตาเฒ่าสวี!"

พ่อค้าขายเข็มกลัดที่แผงข้างๆ สะกิดแขนคุณลุงสวี ลดเสียงลง ดวงตาเป็นประกาย

"คว้าโอกาสไว้ให้ดีนะ! ท่านนี้เป็นนักสะสมรายใหญ่จากเมืองเอกมณฑล แซ่ฉิน!"

เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา

"เมื่อเช้า แสตมป์นักษัตรปีแปดศูนย์ของฉันชุดนึง เขาไม่ได้ต่อราคาสักคำ! ฉันบอกไปพันสอง เขาให้มาสองพันเลย! บอกว่าเอาฤกษ์เอาชัย! มือเติบสุดๆ!"

อีกด้านหนึ่งของแผงลอย

จางหมิงหย่วนกดปุ่มออกจากเกม

เกมงูกินหางบนหน้าจอสีหายวับไป

เขาเก็บโทรศัพท์มือถือโนเกียเครื่องใหม่เอี่ยมลงกระเป๋า แล้วเงยหน้าขึ้น

สายตาของจางหมิงหย่วนมองข้ามฝูงชนที่มุงดู ล็อคเป้าหมายไปยังนักสะสมที่ถูกเรียกว่าเถ้าแก่ฉินอย่างแม่นยำ

คนที่เขารอคอย มาถึงแล้ว