บทที่ 86 กู้เสี่ยวอวิ๋น

ตีสอง รถอัลโตสีขาวแล่นเข้าไปในถนนสายเก่าอันเงียบสงบของอำเภอชิงสุ่ย

จางหมิงหย่วนลงจากรถ ลมกลางคืนพัดเย็นสบาย

เขาสั่งการเฉินอวี่ที่อยู่ในรถ "สองวันนี้รบกวนนายหน่อยนะ ไปจัดการเรื่องโอนบ้านให้เรียบร้อยก่อน ส่วนทีมช่างตกแต่งร้านอินเทอร์เน็ตก็ติดต่อได้เลย ทำตามแบบที่ฉันบอกไว้"

จางหมิงหย่วนมองดูตึกแฟลตที่มืดสนิท

"ฉันจะพักสักสองวัน พักผ่อนเต็มที่แล้ว ค่อยจัดการหุ้นส่วนสองคนนั้น"

เฉินอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น ผ่านการร่วมงานกันมาช่วงระยะเวลาหนึ่ง ตอนนี้เขามีความเลื่อมใสในตัวจางหมิงหย่วนอย่างหาเหตุผลไม่ได้แล้ว

ต่อให้ข้างหน้าเป็นหน้าผา ถ้าจางหมิงหย่วนสั่งให้โดด เขาก็ไม่ลังเลเลยสักนิด

"วางใจเถอะครับพี่หย่วน ผมจัดการเอง"

จางหมิงหย่วนกลับถึงบ้าน ล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ แล้วล้มตัวลงนอน

ท่ามกลางความมืด สมองของเขากลับปลอดโปร่งเป็นพิเศษ เงินสดห้าแสนกำลังจะได้มา ปัญหาคาราคาซังของตึกพาณิชย์กำลังจะได้รับการแก้ไข แผนการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตก็สามารถเริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการได้แล้ว

เขากำหมัดแน่น กำหนดเป้าหมายแรกของวันพรุ่งนี้ในใจ

ไปงานแลกเปลี่ยนที่ศูนย์วัฒนธรรม เพื่อนำ "แสตมป์แพะพิมพ์ผิด" สองแผ่นนั้นกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง และสะสมทุนก้อนสุดท้ายให้สำเร็จ

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่บ้านของจางเจี้ยนกั๋ว

จางเผิงเฉิงกลับมาจากในเมืองแล้ว แต่เขาไม่ได้กลับมาคนเดียว

ด้านหลังเขามีเด็กสาวคนหนึ่งเดินตามมาด้วย

เด็กสาวสวมชุดเดรสสีขาวลายดอกไม้สีฟ้าดูสะอาดตา บนผมติดกิ๊บเรียบๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม ท่าทางเรียบร้อยสงบเสงี่ยม ในมือหิ้วผลไม้สดมาถุงใหญ่ ดูเป็นลูกผู้ดีมีตระกูล

"แหม! นี่เสี่ยวอวิ๋นใช่ไหมจ๊ะ! เข้ามาสิๆ เข้ามาเลย!"

พอหลี่จินฮวาเห็นเด็กสาว ก็ทำตัวกระตือรือร้นเหมือนเป็นคนละคน หล่อนพุ่งเข้าไปจับมือเด็กสาว รอยยิ้มบนใบหน้าเบิกบานจนเห็นรอยตีนกา

"นั่งสิจ๊ะ นั่งเลย! เผิงเฉิงนี่ก็จริงๆ เลย ได้ยินมาตั้งนานแล้วว่ามีแฟนตอนเรียนมหา'ลัย คบกันมาตั้งปีกว่าแล้ว ยังแอบซ่อนไว้อีก เพิ่งจะพามาให้พวกเราดูหน้าค่าตาก็วันนี้นี่แหละ!"

หล่อนพูดไปพลาง ก็วุ่นวายยกน้ำชาเสิร์ฟผลไม้ไปพลาง ปากก็เรียก "เสี่ยวอวิ๋น" คำโน้น "เสี่ยวอวิ๋น" คำนี้ เรียกได้สนิทสนมยิ่งกว่าลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก

แต่เมื่อสายตาของหล่อนตกลงบนนาฬิกาข้อมือผู้หญิงยี่ห้อ "Shanghai" ดีไซน์หรูหราบนข้อมือขาวผ่องของเด็กสาว ประกายความละโมบก็วาบขึ้นในดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นอย่างรวดเร็ว

จางเผิงเฉิงมองท่าทางของแม่ที่แทบจะอุ้มแฟนสาวขึ้นหิ้ง ก็ยิ่งรู้สึกยืดอกภูมิใจมากขึ้นไปอีก

เขากระแอมเบาๆ แล้วแนะนำอย่างเป็นทางการ "พ่อ แม่ ปู่ ย่าครับ นี่คือแฟนที่ผมคบตอนเรียนมหา'ลัย ชื่อ กู้เสี่ยวอวิ๋นครับ"

จางเผิงเฉิงหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมประโยคสำคัญที่สุดลงไป

"ปู่ของเสี่ยวอวิ๋น เป็นอดีตผู้อำนวยการกรมการศึกษาของเมืองเราที่เกษียณแล้วครับ"

"อ้อเหรอ?"

บนโซฟา จางโส่วอี้และจางเจี้ยนกั๋วที่ตอนแรกยังวางมาดอยู่ พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!

ทั้งสองคนมองหน้ากัน ต่างเห็นความเซอร์ไพรส์ที่ปิดไม่มิดในแววตาของกันและกัน!

"แหม มานั่งนี่สิลูก มานั่งเลย" สีหน้าของจางโส่วอี้เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนใจดีในพริบตา ตบที่นั่งว่างบนโซฟาข้างๆ ตัวเองรัวๆ "มานั่งข้างปู่นี่มาลูกมา"

มีเพียงย่าเฉินฟางเท่านั้น ที่มองเด็กสาวท่าทางเรียบร้อยรู้ความคนนี้ แล้วนึกไปถึงฉากน้ำเน่าที่บ้านเมื่อหลายวันก่อน ก็อดถอนหายใจยาวในใจไม่ได้

กู้เสี่ยวอวิ๋นรู้สึกอึดอัดกับความกระตือรือร้นที่มากเกินไปของครอบครัวนี้เล็กน้อย

แต่เธอก็ยังคงรักษามารยาท ค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของหลี่จินฮวา เดินไปหาคุณย่า ยื่นผลไม้ในมือให้ น้ำเสียงอ่อนโยน

"คุณย่าคะ นี่หนูซื้อมาฝากคุณย่ากับคุณปู่ค่ะ"

กิริยามารยาทที่สง่างามเหมาะสมของเธอ ช่างดูขัดกับความเห็นแก่ตัวและชอบคำนวณผลประโยชน์ของคนในบ้านนี้เสียเหลือเกิน

ตอนเที่ยง จางเจี้ยนกั๋วกลับมาจากที่ทำงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พอเข้าบ้านมาก็เอะอะโวยวาย อารมณ์ดีสุดๆ

"อย่ามัวแต่นั่งสิ! รีบไปเตรียมตัวเร็วเข้า!"

เขาโยนกระเป๋าเอกสารในมือลงบนโซฟา แล้วตะโกนบอกหลี่จินฮวาที่อยู่ในครัว

"เรื่องของเผิงเฉิง ตอนนี้รู้กันทั่วบริษัทแล้ว! วันนี้มีหัวหน้าแผนกตั้งหลายคนมาแสดงความยินดีกับฉัน บอกว่าฉันเลี้ยงลูกได้ดี อนาคตไกลแน่ๆ! แถมยังคะยั้นคะยอจะให้ฉันเลี้ยงข้าวเย็นนี้ให้ได้เลย!"

จางเผิงเฉิงที่กำลังนั่งดูทีวีเป็นเพื่อนกู้เสี่ยวอวิ๋นฟังแล้วก็งง

"พ่อครับ เรื่องอะไรเหรอครับ?"

กู้เสี่ยวอวิ๋นเองก็หันมามองด้วยความสงสัยเช่นกัน

จางเจี้ยนกั๋วเดินไปนั่งข้างๆ ลูกชาย กระแอมเบาๆ เอนหลังพิงโซฟาเล็กน้อย

"เผิงเฉิง พ่อจะบอกอะไรให้นะ" น้ำเสียงของเขาช้าลงโดยอัตโนมัติ ติดสำเนียงเวลาประชุมที่ทำงานมาด้วย "เมื่อวาน ผู้เฒ่าหลิวจากสำนักงานทรัพยากรบุคคล ก็คือรองผู้อำนวยการหลิวนั่นแหละ โทรมาหาพ่อด้วยตัวเองเลยนะ เขาบอกว่าการตรวจข้อสอบครั้งนี้ รองผู้อำนวยการหลินที่ทางตัวเมืองส่งลงมาควบคุมดูแล ได้เอ่ยชมบทความชิ้นหนึ่งในที่ประชุมสรุปงานด้วยตัวเองเลยล่ะ!"

เขายกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา เป่าเบาๆ กวาดสายตามองทุกคน

"คำพูดเป๊ะๆ ของรองผู้อำนวยการหลินคือแบบนี้เลย— 'การสอบครั้งนี้ เราค้นพบเพชรเม็ดงาม! บทความที่เขียนออกมา มีทั้งความคิด ความลึกซึ้ง และวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล! คนหนุ่มสาวแบบนี้แหละ คือเสาหลักที่ทีมงานข้าราชการของเราต้องการมากที่สุดในอนาคต!'"

สุดท้าย เขาก็ตบไหล่ลูกชายอย่างแรงด้วยความมั่นใจ!

"ผู้เฒ่าหลิวบอกว่า รองผู้อำนวยการหลินรู้แค่ว่าผู้เข้าสอบคนนี้แซ่ 'จาง'! นอกจากแกแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก!"

ลมหายใจของจางเผิงเฉิงสะดุดไปชั่วขณะ

เขากำหมัดแน่น กล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นระริก!

ผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองหมายตา!

นี่มันเป็นเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่กว่าการสอบได้ที่หนึ่งเป็นร้อยเท่า!

ความอัปยศและความไม่ยอมจำนนทั้งหมดที่ถูกจางหมิงหย่วนเหยียบย่ำในโรงแรมและร้านน้ำชาเมื่อหลายวันก่อน มลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้!

"งั้นก็ต้องเลี้ยงสิ!"

หลี่จินฮวาพุ่งออกมาจากครัว ในมือยังถือตะหลิวอยู่ สีหน้าตื่นเต้นยิ่งกว่าถูกหวย!

"ไม่ใช่แค่เลี้ยงธรรมดานะ ต้องจัดงานใหญ่เลย! ไปที่ 'ภัตตาคารหงอวิ้น' ที่หรูที่สุดในอำเภอเลย!"

ดวงตาเรียวเล็กของหล่อนกลอกไปมา ใบหน้าฉายแววสะใจอย่างร้ายกาจ

"เรียกพวกบ้านน้องรองมาให้หมดด้วย! ให้พวกมันได้เบิกตาดูให้เต็มที่ ว่าการได้ดีของจริงมันเป็นยังไง! จะได้รู้ไว้ซะบ้าง ว่าโคลนตม ยังไงก็ปั้นไม่ขึ้นหรอก!"

กู้เสี่ยวอวิ๋นที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ถึงจะรู้สึกดีใจกับแฟนหนุ่ม แต่พอได้ยินคำพูดถากถางของหลี่จินฮวา คิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

แต่จางเผิงเฉิงกลับไม่คัดค้าน

เขาถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยปาก รอยยิ้มของผู้ชนะประดับอยู่บนใบหน้า

"แม่ครับ ชวนอาสองกับคนอื่นๆ มาก็ดีเหมือนกัน ยังไงก็คนครอบครัวเดียวกัน ให้พวกเขาได้มาร่วมยินดีกับผมบ้างก็ดีครับ"

หลี่จินฮวายังคงคิดคำนวณอย่างกระตือรือร้น ว่าคืนนี้จะจองห้องส่วนตัวห้องไหน จะสั่งอาหารแพงๆ อะไรบ้าง

แต่บนโซฟา จางโส่วอี้ที่เอาแต่เงียบมาตลอด กลับค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น

"เจ้าใหญ่"

เขาถือถ้วยชา ไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง

"ก่อนหน้านี้แกบอกว่า รองผู้อำนวยการหลินคนนั้น อาจจะแวะมาเยี่ยมถึงบ้านเลยไม่ใช่เหรอ?"

จางเจี้ยนกั๋วอึ้งไป ก่อนจะพยักหน้า "ผู้เฒ่าหลิวก็เปรยๆ ไว้แบบนั้นครับ"

"งั้นแกลองไปสืบดูให้แน่ใจอีกที" จางโส่วอี้วางถ้วยชาลง น้ำเสียงเรียบเรื่อย "ดูว่าผู้ใหญ่เขาจะมาวันไหนแน่"

"งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของเรา ไม่ต้องรีบจัดวันนี้หรอก"

"รอจนกว่าท่านจะมาเยี่ยมบ้าน เราค่อยจัดงาน! จัดกันที่บ้านนี่แหละสักสองสามโต๊ะ! เชิญญาติสนิทมิตรสหายที่มีหน้ามีตามาเป็นแขก!"

"หนึ่ง ก็เพื่อให้ผู้ใหญ่ได้เห็นถึงความเคารพที่ครอบครัวจางของเรามีต่อท่าน"

"สอง" มุมปากของจางโส่วอี้กระตุกเป็นรอยยิ้มพอใจอย่างอดไม่ได้ "ก็เพื่อให้เพื่อนบ้านละแวกนี้ได้เห็นเป็นขวัญตา ว่าครอบครัวจางของเราน่ะ สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลได้ยังไง!"

"แหม! พ่อคะ! ไอเดียนี้เจ๋งไปเลยค่ะ!"

ดวงตาของหลี่จินฮวาสว่างวาบขึ้นมาทันที!

แบบนี้มันได้หน้ากว่าไปกินที่ร้านอาหารเป็นไหนๆ!

ทุกคนเริ่มปรึกษาหารือกันอย่างออกรส ว่าถึงตอนนั้นควรจะเชิญใครบ้าง ควรจะซื้อกับข้าวอะไร บรรยากาศคึกคักถึงขีดสุด

มีเพียงย่าเฉินฟาง ที่จับมือกู้เสี่ยวอวิ๋น ถามไถ่เรื่องราวทางบ้านของเธอด้วยสีหน้าใจดี ราวกับความวุ่นวายรอบข้างไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับนางเลย