บทที่ 85 เชื่อมผลประโยชน์ สานไมตรี

เมื่อเผชิญกับคำถามของเฉินอวี้ฮวนที่ว่า "เตรียมจะเล่นงานใหญ่ขนาดไหน" จางหมิงหย่วนก็หัวเราะเบาๆ ไม่ได้ปิดบัง และตอบกลับไปตรงๆ

"เพื่อตึกพาณิชย์ในเขตใหม่หนานอ้าน อำเภอชิงสุ่ยครับ"

เขาไม่ได้อธิบายอะไรมาก ตอบแค่พอเป็นพิธี

เมื่อเฉินอวี้ฮวนฟังจบ ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ในมุมมองของเขา ธุรกิจหลักแสนในเมืองบ้านนอกอย่างอำเภอชิงสุ่ย ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจเลย

จางหมิงหย่วนหยิบกระดาษและปากกาที่คุณชายจ้าวเตรียมมาให้ แล้วเริ่มเขียนสัญญากู้ยืม

ลายมือเป็นระเบียบ เนื้อหาชัดเจนเข้าใจง่าย— ขอกู้ยืมเงินจำนวนห้าแสนหยวนถ้วน กำหนดชำระคืนภายในหนึ่งปี ดอกเบี้ยร้อยละหนึ่งต่อเดือน

เขาเลื่อนสัญญากู้ยืมที่เขียนเสร็จแล้วไปตรงหน้าเฉินอวี้ฮวน

"พรุ่งนี้ตอนรับเงิน ผมค่อยประทับลายนิ้วมือนะครับ"

เฉินอวี้ฮวนพยักหน้า หยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อตัวเองลงในช่องผู้ให้กู้ คุณชายจ้าวที่อยู่ข้างๆ ก็เซ็นชื่อในช่องพยานด้วยเช่นกัน

ข้อตกลงสำเร็จลุล่วง

นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนมีผลประโยชน์และหนี้น้ำใจเข้ามาเกี่ยวข้องกัน จางหมิงหย่วนใช้วิสัยทัศน์ของตัวเอง แลกกับเงินสดห้าแสนที่มากพอจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้

จางหมิงหย่วนเก็บสัญญากู้ยืมไว้ แต่ในใจกลับกำลังคิดคำนวณอีกเรื่องหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ที่ถามเฉินอวี่ว่ามีกล้องถ่ายรูปไหม จุดประสงค์เดิมของเขาก็คือหาโอกาสแอบถ่ายรูปคู่ตัวเองกับเฉินอวี้ฮวนไว้สักใบ แล้วเอาไปข่มขวัญเจ้าถิ่นอำเภอชิงสุ่ยที่ชื่ออู่เจิ้งอัน

ใช้วิธี "ยืมดาบฆ่าคน"

แต่ตอนนี้ เฉินอวี้ฮวนเป็นฝ่ายเสนอตัวจะให้คนเอาเงินไปส่งให้ ความสัมพันธ์ก็ขยับเข้าใกล้กันมากกว่าที่คาดไว้

แทนที่จะไปทำเรื่องสกปรกๆ ลับหลัง สู้เอาปัญหามาคุยกันตรงๆ เลยดีกว่า ทั้งเพื่อหยั่งเชิง และเพื่อแสดงความจริงใจของตัวเองด้วย

จางหมิงหย่วนมองเฉินอวี้ฮวน แกล้งถามขึ้นมาลอยๆ

"คุณชายเฉิน ขอถามอะไรหน่อยสิครับ คนที่ชื่ออู่เจิ้งอัน ที่อยู่อำเภอชิงสุ่ย ไม่ทราบว่าคุณรู้จักไหมครับ?"

เฉินอวี้ฮวนขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยคุ้นกับชื่อนี้นัก

แต่คุณชายจ้าวที่อยู่ข้างๆ กลับตบต้นขาตัวเองดังฉาด แล้วเตือนความจำ "พี่ฮวน ลืมแล้วเหรอ? ก็ไอ้ 'อู่จอมโหด' แห่งอำเภอชิงสุ่ยไง!"

พอพูดแบบนี้ เฉินอวี้ฮวนก็นึกขึ้นได้ ลางๆ ว่าเคยมีเรื่องราวผ่านตา

"นึกออกแล้ว งานวันเกิดฉันปีที่แล้ว หมอนั่นเหมือนจะฝากคนเอาของขวัญมาให้ นั่งโต๊ะนอกสุด แล้วก็เดินมาชนแก้วกับฉันด้วย"

เขามองจางหมิงหย่วน แล้วถาม "ทำไม มันไปมีเรื่องกับนายเหรอ?"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า

"ไม่ได้มีเรื่องกับผมหรอกครับ"

เขาพลิกแพลงปัญหาของหวังต้าจวินให้กลายเป็นเรื่องของ "เพื่อน" อย่างแนบเนียน

"พอดีเพื่อนผมไปกู้เงินนอกระบบจากเขามา ดอกทบต้น จนไม่มีปัญญาจ่ายแล้ว เลยอยากจะขอให้เขาเมตตา ปล่อยไปสักครั้ง แต่กลัวว่าเขาจะไม่ไว้หน้าเอา"

พอเฉินอวี้ฮวนได้ยินว่าเป็นเรื่องแค่นี้ ก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"เรื่องขี้ปะติ๋ว"

เขาบอกกับจางหมิงหย่วนตรงๆ ว่า "เดี๋ยวนายไปคุยกับมันเองเลย ถึงตอนนั้นก็โทรหาฉัน เดี๋ยวฉันช่วยพูดให้สักคำ"

เฉินอวี้ฮวนยกถ้วยชาขึ้นมา เสริมอีกประโยคอย่างไม่ยี่หระ

"ไอ้พวกสวะแบบนั้น จะมาชนแก้วกับฉันยังต้องต่อแถวเลย คำพูดฉันคำเดียว มันฟังอยู่แล้วล่ะ"

จางหมิงหย่วนพยักหน้า แล้วยกถ้วยชาขึ้นมาเช่นกัน

"งั้นหนี้น้ำใจครั้งนี้ ผมขอจดไว้ก่อนนะครับ"

เขาดื่มชาในถ้วยรวดเดียวจนหมด

ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง ก็เริ่มขยับจาก "การกู้ยืมทางธุรกิจ" ธรรมดาๆ เพิ่มความ "ไปมาหาสู่กันแบบส่วนตัว" เข้ามาอีกชั้น

สายใย ค่อยๆ ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ดื่มชาจนพอสมควรแล้ว จางหมิงหย่วนก็ลุกขึ้นยืน

"คุณชายเฉิน วันนี้รบกวนแค่นี้แหละครับ ผมกับอาอวี่ขอตัวก่อน"

"ได้สิ" เฉินอวี้ฮวนลุกขึ้นยืนเช่นกัน "ทิ้งเบอร์โทรไว้หน่อยสิน้องจาง พรุ่งนี้เงินพร้อมแล้ว ฉันจะได้ติดต่อได้"

จางหมิงหย่วนยังไม่ทันได้พูดอะไร เฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็ชิงล้วงโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาซะก่อน

"คุณชายเฉิน เมมเบอร์ผมไว้ก็ได้ครับ ผมกับพี่หย่วนตัวติดกันแทบจะตลอดอยู่แล้ว"

เฉินอวี้ฮวนขมวดคิ้ว เขามองจางหมิงหย่วนด้วยความประหลาดใจ

"น้องจาง นายเป็นถึงคนที่จะทำการใหญ่ขนาดนี้ โทรศัพท์สักเครื่องยังไม่มีเลยเหรอ?"

เขาไม่ได้รอให้จางหมิงหย่วนตอบ ก็โบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่หน้าประตูทันที

"ไปเอาของขวัญที่ยังไม่ได้แกะกล่อง ในช่องเก็บของฝั่งที่นั่งข้างคนขับรถฉันมาที"

พนักงานเสิร์ฟค้อมตัวรับคำสั่ง แล้วเดินออกไป

ไม่นานนัก เขาก็ประคองกล่องกระดาษสีฟ้าทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส เดินจ้ำอ้าวกลับมา

บนกล่อง มีโลโก้สุดคลาสสิกของ "NOKIA" และมีตัวอักษรเล็กๆ เขียนไว้ด้านล่างว่า — Connecting-People

เฉินอวี้ฮวนรับกล่องมา แล้วยื่นให้จางหมิงหย่วนตรงหน้าเลย

"พอดีมีเพื่อนให้มา รุ่นโนเกีย 7250 มีกล้องถ่ายรูปด้วย ฉันไม่ได้ใช้หรอก นายเอาไปเถอะ"

"เชี่ยเอ๊ย!"

เฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ พอเห็นกล่องใบนั้น ตาแทบถลนออกมานอกเบ้า!

เขาหลุดสบถออกมาตามสัญชาตญาณ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉาและตกตะลึงที่ปิดไม่มิด!

โนเกีย 7250!

จอสี! มีกล้องถ่ายรูปด้วย!

เขาเคยเห็นแต่ในนิตยสาร! ได้ยินมาว่าของแบบนี้ ทั่วทั้งอำเภอชิงสุ่ยยังไม่มีใครมีเลยสักคน! ต่อให้เป็นในเมืองต้าชวน คนที่จะได้ใช้ ก็ต้องเป็นพวกเศรษฐีมีเงินทั้งนั้น!

จางหมิงหย่วนไม่ได้เกรงใจ ยื่นมือไปรับมา

"งั้นก็ขอบคุณมากครับ คุณชายเฉิน"

ทั้งสองคนพูดคุยตามมารยาทกันอีกสองสามประโยค

ก่อนกลับ เฉินอวี้ฮวนมองจางหมิงหย่วน น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

"เรื่องของติงเหลาซาน ฉันจะทำตามที่นายบอก ถ้ามีปัญหาติดขัดอะไร ฉันอาจจะโทรหานายนะ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริมอีกประโยค

"วันหลัง ถ้ามีเรื่องอะไร หวังว่าน้องชายจะช่วยเสนอไอเดียให้บ้าง เราจะได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบ่อยๆ"

จางหมิงหย่วนพยักหน้า

"ได้ครับ"

รถอัลโตสีขาว แล่นไปตามทางหลวงแผ่นดินที่ว่างเปล่าในยามดึก

นอกหน้าต่างรถมืดมิด มีเพียงแสงไฟสูงที่ส่องทะลุความมืดเป็นทางยาว คอยส่องสว่างบอกทางข้างหน้า

เฉินอวี่ยังคงอยู่ในอาการเหม่อลอยหลังจากที่ตื่นเต้นจนถึงขีดสุด เขากำพวงมาลัยไว้แน่น ในหัวเอาแต่ฉายภาพเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคลับวันนี้ซ้ำไปซ้ำมา

สุดท้าย เขาก็ทนไม่ไหว ถามคำถามที่อัดอั้นมาตลอดทางออกมาจนได้

"พี่หย่วน... ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี"

เสียงของเขาฟังดูแหบแห้งในรถที่เงียบงัน

"เฉินอวี้ฮวนคนนั้น... เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนเองเลยนะ เงื่อนไขอะไรก็ให้เสนอได้ตามใจชอบ ทำไมพี่ถึง... ปฏิเสธไปล่ะครับ?"

ในสายตาเขา นั่นมันคือทางลัดที่สามารถพุ่งทะยานสู่ความสำเร็จได้ในพริบตาเลยนะ

จางหมิงหย่วนมองดูความมืดที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง แล้วลดกระจกข้างลง

สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามา นำพากลิ่นหอมของต้นหญ้าและใบไม้จากทุ่งนามาด้วย

"การพึ่งพาอาศัยคนอื่น ก็เป็นได้แค่หมากให้เขาหลอกใช้เท่านั้นแหละ"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา

"เส้นทางเดินของเรา เราต้องเป็นคนเดินเอง ถึงจะมั่นคง"

จางหมิงหย่วนหันกลับมา มองหน้าพี่น้องที่เต็มไปด้วยความสับสน

"อาอวี่ วันนี้นายก็เห็นแล้ว"

"เงินสดห้าแสน สำหรับพวกเรามันคือตัวเลขมหาศาล แต่สำหรับเขา มันเป็นแค่เศษเงิน"

"โนเกียรุ่นท็อปสุด ที่พวกเราไม่เคยแม้แต่จะเห็นของจริง เขากลับหยิบให้เป็นของขวัญได้หน้าตาเฉย"

"นี่แหละ คือความแตกต่าง"

"ตามเขาไป อย่างมากพวกเราก็เป็นได้แค่ 'ลูกน้องระดับสูง' ที่คอยวิ่งเต้นทำงานให้เขา เขากินเนื้อ พวกเราก็ได้แค่ซดน้ำแกง"

จางหมิงหย่วนบี้ก้นบุหรี่ทิ้ง

"แต่... ฉันไม่อยากแค่ซดน้ำแกง"

เขามองเฉินอวี่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ไม่ปิดบัง เปลวไฟกำลังลุกโชน

"อาอวี่ ร้านอินเทอร์เน็ตกับซูเปอร์มาร์เก็ต มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของเราเท่านั้น"

"เป้าหมายของฉัน คือการทำให้ชื่อของ 'จางหมิงหย่วน' และ 'เฉินอวี่' ไปปรากฏอยู่บนแผนที่ธุรกิจระดับมณฑลฉินชวน เคียงคู่กับชื่อของ 'เฉินอวี้ฮวน' ให้จงได้!"

"หรือไม่... ก็ต้องไปยืนอยู่ให้สูงกว่า! และไปให้ไกลกว่านั้น!"

มือของเฉินอวี่ที่กำพวงมาลัยอยู่ บีบแน่นขึ้นมาทันที

ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วง

จางหมิงหย่วนยื่นมือออกไป ตบไหล่เขาอย่างแรง

"ขับรถดีๆ ล่ะ"

"ยุคสมัยของเรา... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก"