บทที่ 84 ได้เงินห้าแสนมาครอง!

จางหมิงหย่วนมองเฉินอวี้ฮวนที่สีหน้าเปลี่ยนไปมาอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วเป็นฝ่ายยุติการวิเคราะห์ลงก่อน

เขาหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงหนักแน่น

"แน่นอนว่า ด้วยฝีมือของคุณชายเฉิน การแก้ปัญหานี้มันก็แค่เรื่องของเวลา"

"ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่" น้ำเสียงของเขาช้าลง "จะใช้วิธีไหนแก้ปัญหาต่างหาก"

"ตระกูลเฉินมีธุรกิจใหญ่โต วิธีการใดๆ ที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ ล้วนแต่จะกลายเป็นจุดอ่อนให้คนอื่นเอามาโจมตีคุณได้ ข้อเสียมันมากกว่าข้อดี เรื่องนี้คุณย่อมรู้ดีกว่าผม"

จางหมิงหย่วนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเฉินอวี้ฮวน พูดเน้นทีละคำ โยนเหยื่อชิ้นสุดท้ายออกไป

"ผม มีวิธีแก้ปัญหาที่ดีกว่านั้น"

เขาพูดแค่นั้น แล้วจู่ๆ ก็หยุดไป

จางหมิงหย่วนยกถ้วยชาที่เริ่มเย็นชืดตรงหน้าขึ้นมา เป่าฟองชาเบาๆ และไม่พูดอะไรออกมาอีกเลยแม้แต่คำเดียว

ทั้งห้องน้ำชาตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ในอากาศ เหลือเพียงเสียงหัวใจของเฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นราวกับเสียงรัวกลอง

เฉินอวี้ฮวนจ้องจางหมิงหย่วนเขม็ง รอคอยประโยคถัดไปของเขา

จางหมิงหย่วนรินชาเพิ่มให้ตัวเองครึ่งถ้วย แล้วเอ่ยปากทำลายความเงียบ

"คุณชายเฉิน การจะจัดการกับติงเหลาซาน การใช้ไม้แข็งเข้าแลกคือแผนการที่แย่ที่สุด"

"เขาเป็นคนประเภทที่ต้องใช้ไม้อ่อนเข้าลูบ"

จางหมิงหย่วนวางป้านชาลง แล้วเริ่มวางหมากของเขา

"ขั้นแรก ความเคารพ"

"ติงเหลาซานเป็นช่างฟิตระดับแปดของโรงงานเครื่องจักรหงซิง ความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของเขาคือฝีมือช่าง หลังจากโรงงานหงซิงล้มละลาย สิ่งที่ทำให้เขาปวดใจที่สุด ก็คือเครื่องจักรเก่าจากเยอรมันล็อตนั้นที่ถูกขายทิ้งเป็นเศษเหล็ก คุณก็แค่ใช้เงินสักสามถึงห้าหมื่น ไปซื้อเครื่องจักรพวกนั้นกลับมาจากร้านรับซื้อของเก่า"

"ขั้นที่สอง ชื่อเสียง"

"แล้วไปเช่าโรงงานสักแห่ง ก่อตั้ง 'ศูนย์สืบสานวิชาช่างหงซิง' ขึ้นมา เชิญให้ติงเหลาซานมาเป็นที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ตลอดชีพ จ่ายค่าที่ปรึกษาให้เขาสักเดือนละห้าร้อยหยวน เรื่องนี้คุณก็ไปหานักข่าวหนังสือพิมพ์มาทำข่าวโปรโมทสักหน่อย ตั้งหัวข้อข่าวว่า 'นักธุรกิจท้องถิ่นห่วงใยมรดกทางอุตสาหกรรม ทุ่มเทอนุรักษ์จิตวิญญาณช่างฝีมือรุ่นเก่า' นี่แหละ คือการให้เกียรติและหน้าตาอันยิ่งใหญ่ที่สุดแก่เขา"

"ขั้นที่สาม ตัดไฟแต่ต้นลม"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

"ส่วนเรื่องลูกชายเขา... คุณอย่าไปยุ่งกับเรื่องที่เขาเล่นการพนันเด็ดขาด นั่นมันเป็นวิธีที่ต่ำทราม คุณก็แค่จ้างลูกชายเขา ให้มาเป็น 'หัวหน้าฝ่ายสนับสนุน' ที่ศูนย์สืบสานวิชาช่าง ให้เงินเดือนสักแปดร้อยหยวน มอบงานที่มีหน้ามีตาให้เขาทำ เพื่อตัดความคิดที่จะกลับไปเล่นการพนันของเขาซะ นี่แหละที่เรียกว่าการตัดไฟแต่ต้นลม และยังถือเป็นการให้ความช่วยเหลือที่เขาต้องสำนึกบุญคุณอีกด้วย"

"ขั้นที่สี่ การเปลี่ยนฝั่ง"

"พอทำครบสามขั้นตอนนี้ ติงเหลาซานก็ติดหนี้น้ำใจคุณก้อนโตแล้ว คุณค่อยไปคุยเรื่องรื้อถอนกับเขา เขาจะยังมีหน้ามาทำตัวเป็นหัวตะปูแข็งข้ออยู่อีกเหรอ เขาไม่เพียงแต่จะเป็นคนแรกที่เซ็นชื่อ แต่ยังจะอาสาไปช่วยเกลี้ยกล่อมทำความเข้าใจกับพวกคนงานเก่าคนอื่นๆ ให้คุณด้วยซ้ำ"

จางหมิงหย่วนวางถ้วยชาลง มองเฉินอวี้ฮวนกับคุณชายจ้าวที่อึ้งจนทำอะไรไม่ถูกไปแล้ว

"รวมเบ็ดเสร็จแล้วใช้เงินไปไม่ถึงแสนหยวน ทั้งแก้ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดได้ แล้วยังได้ชื่อเสียงที่ดีกลับมาด้วย"

"คุณชายเฉิน คุณคิดว่าวิธีนี้ของผม เป็นยังไงบ้าง"

ในห้องน้ำชา เงียบสงัดราวกับป่าช้า

ควันจากธูปหอม ลอยค้างเติ่งหยุดนิ่งอยู่ในอากาศ

คุณชายจ้าวอ้าปากค้าง สีหน้าทีเล่นทีจริงเมื่อครู่ยังคงแข็งค้างอยู่ที่มุมปาก ราวกับถูกสกัดจุด เขาจ้องมองจางหมิงหย่วน ในแววตาเหลือเพียงความว่างเปล่ามึนงง

เฉินอวี้ฮวนเองก็นิ่งขึงไม่ไหวติง

เขาจ้องมองจางหมิงหย่วนเขม็ง ในดวงตาที่เคยแฝงความห่างเหินและชอบประเมินผู้อื่นคู่นั้น เกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นมาเป็นครั้งแรก

ในหัวของเขา กำลังทบทวนแผนการที่จางหมิงหย่วนเพิ่งเสนอมาอย่างรวดเร็ว

ซื้อเครื่องจักรเหรอ ไม่ใชหรอก นั่นคือการซื้อปมในใจของคนงานเก่าคนหนึ่งต่างหาก

มอบตำแหน่งให้เหรอ ไม่ใช่หรอก นั่นคือการมอบความเคารพทั้งชีวิตให้กับชายชราหัวรั้นคนหนึ่งต่างหาก

จัดหางานให้ลูกชายเหรอ ไม่ใช่หรอก นั่นคือการตัดความกังวลในอนาคตของเขา พร้อมกับมอบบุญคุณที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ต่างหาก

หานักข่าวเหรอ ไม่ใช่หรอก นั่นคือการเปลี่ยนปัญหารื้อถอนที่แสนจะปวดหัว ให้กลายเป็นผลงานชิ้นโบแดงเพื่อเชิดหน้าชูตาตัวเองต่างหาก!

ทุกขั้นตอนเชื่อมโยงกันอย่างแนบเนียน วางหมากรัดกุมทุกฝีก้าว

ทั้งเงิน ชื่อเสียง ผลประโยชน์ น้ำใจ หรือแม้กระทั่งการสร้างกระแสสังคมในภายหลัง ก็ล้วนถูกคำนวณเอาไว้อย่างไร้ช่องโหว่

นี่มันใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ จะคิดออกมาได้ที่ไหนกัน!

นี่มันจิ้งจอกเฒ่าที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงการเมืองและธุรกิจมาหลายสิบปี จนคำนวณจิตใจคนได้อย่างทะลุปรุโปร่งชัดๆ!

เฉินอวี้ฮวนพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่

เขามองจางหมิงหย่วน แล้วเอ่ยปากชื่นชมออกมาจากใจจริง

"น้องจาง ฉัน เฉินอวี้ฮวน ยอมรับนายเลยจริงๆ"

"นาย... เป็นคนเก่งที่มีความสามารถมาก"

เฉินอวี้ฮวนลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะชงชา หยิบป้านชาดินเผาจื่อซาขึ้นมา รินชาให้จางหมิงหย่วนด้วยตัวเอง

น้ำเสียงของเขา ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเช่นกัน

"บ่อน้ำเล็กๆ อย่างอำเภอชิงสุ่ย เลี้ยงมังกรอย่างนายไว้ไม่ได้หรอก สนใจ... จะมาทำงานกับฉันไหม"

เฉินอวี้ฮวนมองจางหมิงหย่วน ยื่นข้อเสนอที่มากพอจะทำให้วัยรุ่นในเมืองต้าชวนทุกคนต้องแทบคลั่งออกมา

"ลูกน้องของฉันกำลังขาดคนที่มีสมองและฝีมือในการวางแผนอย่างนายอยู่พอดี"

"เงื่อนไข นายเสนอมาได้เลย"

คุณชายจ้าวและเฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

คุณชายจ้าวรู้ดีกว่าใครว่า เฉินอวี้ฮวนเป็นคนเย่อหยิ่งจองหอง เขาสามารถเรียกคนมากมายว่าเป็นพี่เป็นน้องได้ แต่ความจริงแล้วไม่เคยเห็นหัวใครเลย การที่เขาเอ่ยปากเชิญชวนใครสักคนก่อนแบบวันนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลย!

ส่วนเฉินอวี่ ยิ่งตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ! เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมาจากคอหอย!

เฉินอวี้ฮวนเป็นใครกัน! เขาคือลูกหลานคนรวยระดับท็อปที่นับนิ้วได้ของทั้งเมืองต้าชวน! อย่างน้อยในสายตาของเฉินอวี่ การได้ติดตามเฉินอวี้ฮวน มันมีอนาคตมากกว่าการสอบเข้ารับราชการ หรือการทำธุรกิจด้วยตัวเองตั้งเยอะ เป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันหา!

เฉินอวี่รีบใช้ข้อศอกกระทุ้งจางหมิงหย่วนที่อยู่ข้างๆ แล้วลดเสียงลง

"พี่หย่วน! พี่หย่วน! รีบตกลงสิครับ!"

เมื่อเผชิญกับการเร่งเร้าอย่างร้อนรนของเฉินอวี่ และสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของเฉินอวี้ฮวน จางหมิงหย่วนกลับส่ายหน้า

"ขอบคุณในความหวังดีของคุณชายเฉินครับ"

"แต่ผมเป็นคนรักอิสระจนชินแล้ว ไม่ค่อยชอบเป็นลูกจ้างใครน่ะครับ"

เขามองเฉินอวี้ฮวน แล้วดึงหัวข้อสนทนากลับมา

"เรากลับมาคุยเรื่องเมื่อกี้กันต่อดีกว่า"

"หนี้น้ำใจของผม บวกกับวิธีแก้ปัญหานี้ มันมีค่าพอสำหรับเงินกู้ห้าแสนหรือเปล่าครับ"

เฉินอวี้ฮวนสบตาเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น!

เขาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะชงชาอย่างแรง จนถ้วยชาสั่นกระทบกันดังกริ๊ง!

"คุ้ม!"

"โคตรจะคุ้มค่าเลยเว้ย!"

เฉินอวี้ฮวนมองจางหมิงหย่วน ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"เงินก้อนนี้ ฉันให้ยืม!"

เฉินอวี้ฮวนยอมรับชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้อย่างหมดใจแล้ว เงินห้าแสน แลกกับการได้เส้นสายเพื่อนแบบนี้มา ยังไงก็ได้กำไรไม่มีขาดทุน

"แต่ว่านะ" เขาเอ่ยปาก "เงินสดห้าแสนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ฉันต้องสั่งให้คนไปเบิกเงินออกมาก่อน พรุ่งนี้ฉันรับรองว่านายจะได้เงินแน่นอน! คืนนี้ฉันก็จะได้พานายไปกินดื่มเที่ยวเล่นให้เต็มที่ ถือเป็นการทำหน้าที่เจ้าบ้านต้อนรับนายด้วย"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า "พี่เฉิน พรุ่งนี้ผมมีธุระด่วน คืนนี้ผมต้องเดินทางกลับเลยครับ"

เฉินอวี้ฮวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "งั้นฉันก็จะไม่บังคับนายแล้วกัน นายทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้สิ! พรุ่งนี้ฉันจะให้คนขับรถเอาเงินไปส่งให้นายถึงที่เลย!"

"น้องชาย เงินห้าแสนนี่ ฉันไม่คิดดอกเบี้ยนายเลยแม้แต่แดงเดียว ให้เวลายืมสามปี ถือซะว่าเป็นของขวัญต้อนรับเพื่อนใหม่อย่างนายก็แล้วกัน!"

"เรื่องไหนก็เรื่องนั้นครับ" จางหมิงหย่วนส่ายหน้า "ระยะเวลายืมหนึ่งปี คิดดอกเบี้ยร้อยละหนึ่งตามเรทเงินกู้ของธนาคาร พี่น้องกันแท้ๆ เรื่องเงินทองยิ่งต้องชัดเจนครับ"

ท่าทีที่ไม่ยอมเอาเปรียบใครแบบนี้ ยิ่งทำให้เฉินอวี้ฮวนมองเขาในแง่ดีขึ้นไปอีกหลายส่วน

"ได้! เอาตามที่นายว่าเลย!"

เฉินอวี้ฮวนพยักหน้าเห็นด้วย เขาสั่งให้คุณชายจ้าวที่อยู่ข้างๆ ไปหยิบกระดาษกับปากกามา เพื่อเตรียมเขียนสัญญากู้ยืม

ในขณะเดียวกัน เขาก็มองจางหมิงหย่วนด้วยความสนใจใคร่รู้

"น้องชาย ฉันอยากรู้จริงๆ"

"นายเอาเงินห้าแสนนี่ ไปเตรียมจะเล่นงานใหญ่ขนาดไหนกันแน่"