บทที่ 83 ขอห้าแสน

เสียงกระแสไฟฟ้าดังแว่วมาจากวิทยุสื่อสารเบาๆ

สีหน้าของพนักงานรักษาความปลอดภัยเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เบี่ยงตัว ทำท่าผายมือเชิญจางหมิงหย่วนและเฉินอวี่ ท่าทีดูนอบน้อมขึ้นมาก

"เชิญด้านในครับคุณผู้ชายทั้งสอง"

แผ่นหลังของเฉินอวี่ยืดตรงขึ้นมาทันที

เขาเดินตามหลังจางหมิงหย่วน เชิดหน้ายืดอกก้าวผ่านประตูกระจกบานหนาเข้าไป

โถงทางเข้ากว้างขวางและเงียบสงบ ไม่มีความหรูหราฟู่ฟ่าแบบร้านอาชิ่งส่าว แต่กลับตกแต่งในสไตล์โมเดิร์นที่เรียบง่าย ภายในอากาศมีเพียงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเลมอน

พนักงานเสิร์ฟในชุดเครื่องแบบสีขาวเดินเข้ามาต้อนรับอย่างเงียบเชียบ นำทางทั้งสองคนเดินผ่านโซนฟิตเนสชั้นหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำชาบนชั้นสอง

ระหว่างทาง เฉินอวี่มองซ้ายมองขวา เห็นหนุ่มสาวกำลังวิ่งเหงื่อโทรมกายอยู่บนลู่วิ่ง ก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไม่เข้ากับที่นี่เอาเสียเลย

ที่หน้าประตูห้องน้ำชา ชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าไหมเพิ่งเดินสวนออกมาพอดี เขาเหลือบไปเห็นเฉินอวี่ที่เดินตามหลังพนักงานเสิร์ฟเข้า ก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมาบนใบหน้า

"อ้าว นี่มันพี่สเต๊กเมื่อคราวก่อนไม่ใช่เหรอ"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าคุณชายจ้าวปรายตามอง สำรวจเฉินอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ว่าไงล่ะ ชนะพนันมานิดหน่อย ก็เลยอยากจะมาทำบัตรสมาชิกที่นี่ เพื่อทำตัวไฮโซบ้างล่ะสิ"

ใบหน้าของเฉินอวี่แดงก่ำขึ้นมาในพริบตา เขากำหมัดแน่น

แต่จางหมิงหย่วนกลับก้าวออกมา ขวางหน้าเฉินอวี่ไว้ เขาตบไหล่เฉินอวี่เบาๆ แล้วยิ้มให้คุณชายจ้าว น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"คุณชายจ้าวล้อเล่นแล้ว"

"น้องชายผมคนนี้เป็นคนซื่อๆ คราวก่อนเพิ่งเคยมาครั้งแรก คงจะหิวจัดไปหน่อย เลยทำให้ทุกท่านต้องขบขันแล้ว"

"แต่จะว่าไป คุณชายเฉินเคยบอกไว้คราวก่อนว่าอยากคบผมเป็นเพื่อน ครั้งนี้ผมเข้าเมืองมาพอดี ก็เลยแวะมาเยี่ยมคุณชายเฉินเสียหน่อย"

"เพื่อนงั้นเหรอ คุณชายเฉินแค่พูดไปงั้นๆ แกยังจะเก็บไปเป็นจริงเป็นจังอีกเหรอ ไอ้น้อง แกรู้หรือเปล่าว่าคนแบบไหนถึงจะคู่ควรเป็นเพื่อนกับพวกเรา"

"ทำไม แกเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้หรือไง ถึงต้องให้ไท่ซ่างเหล่าจวินมาตั้งพรรคตั้งพวกด้วยน่ะ"

"ใส่ชุดมังกรก็ยังดูไม่เหมือนองค์รัชทายาท ปล่อยให้พวกแกเข้ามานี่มันทำให้สถานที่เสื่อมเสียชัดๆ ไม่รู้พี่เฉินคิดอะไรอยู่"

จางหมิงหย่วนกดไหล่เฉินอวี่ที่กำลังจะระเบิดอารมณ์เอาไว้ เขาพยักหน้าให้คุณชายจ้าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ก่อนจะผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำชา

ภายในห้องน้ำชา กลิ่นธูปหอมลอยอวล

เฉินอวี้ฮวนกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะชงชาเพียงลำพัง ชงชาด้วยชุดเครื่องปั้นดินเผาอย่างคล่องแคล่ว

เขาไม่ได้ลุกขึ้น เพียงแค่ปรายตามอง เป็นการส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนนั่งลงฝั่งตรงข้าม

"ว่าไงล่ะน้องจาง" เขาเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน พลางเลื่อนถ้วยชาที่เพิ่งชงเสร็จไปตรงหน้าจางหมิงหย่วน น้ำเสียงเจือความหยอกล้อ "รีบมาทวงหนี้น้ำใจฉันไวขนาดนี้เลยเหรอ"

"ของแบบหนี้น้ำใจ ปล่อยไว้นานเดี๋ยวมันจะขึ้นราเอาน่ะสิ" จางหมิงหย่วนนั่งลงอย่างไม่สะทกสะท้าน ยกถ้วยชาร้อนขึ้นมา "แน่นอนว่าต้องเอามาใช้ในเวลาที่จำเป็นที่สุด ถึงจะคุ้มค่าที่สุด"

"หึ น่าสนใจดีนี่" เฉินอวี้ฮวนหัวเราะ "พูดมาสิ อยากให้ฉันช่วยจัดการเรื่องอะไร"

จางหมิงหย่วนวางถ้วยชาลง มองอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยคำสองคำออกมาอย่างราบเรียบ

"ขอยืมเงิน"

จากนั้นเขาก็เสริมอีกประโยค

"ห้าแสน"

สิ้นเสียง คุณชายจ้าวที่เดินตามเข้ามาก็ปรี๊ดแตกทันที เขาชี้หน้าจางหมิงหย่วน เสียงแหลมปรี๊ด

"แกบ้าไปแล้วเหรอ ห้าแสน แกรู้ไหมว่าเงินห้าแสนตอนนี้ซื้อบ้านในเมืองได้ตั้งสามหลังเลยนะเว้ย"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินอวี้ฮวนค่อยๆ หายไป

นิ้วของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ แววตาเริ่มเย็นชา

"น้องจาง ถ้าฉันจำไม่ผิด นี่เพิ่งจะเป็นการเจอกันครั้งที่สองของเรานะ"

"หนี้น้ำใจครั้งนี้ มันเกินมูลค่าไปหน่อยนะ"

เมื่อเผชิญกับข้อสงสัย จางหมิงหย่วนกลับไม่สะทกสะท้านหรืออ่อนข้อ

เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเก่า ดึงกระดาษเอกสารสองสามแผ่นกับสัญญาที่เพิ่งเซ็นเสร็จหมาดๆ เลื่อนไปตรงหน้าเฉินอวี้ฮวนบนโต๊ะชงชา

"ผมไม่ได้มายืมเงินตัวเปล่าหรอกนะ"

เขาเอ่ยปาก

"นี่คือสัญญาถือครองกรรมสิทธิ์ตึกพาณิชย์ในเขตใหม่หนานอ้านของอำเภอชิงสุ่ยที่ผมเพิ่งจะได้มา ผมถือหุ้นอยู่หกส่วน"

"ส่วนฉบับนี้ เป็นการประเมินมูลค่าเชิงพาณิชย์ของตึกหลังนี้ในอีกสามปีข้างหน้า รวมถึงบทวิเคราะห์แนวโน้มราคาที่ดินโดยรอบ"

คุณชายจ้าวที่อยู่ข้างๆ แสยะยิ้ม กอดอก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน

"เวรเอ๊ย เขียนกระดาษเน่าๆ มาไม่กี่แผ่นก็คิดจะจับเสือมือเปล่ายืมเงินห้าแสน พี่ฮวน ผมว่าไอ้หมอนี่สมองคงกลับไปแล้วแน่ๆ"

เฉินอวี้ฮวนไม่ได้สนใจคำพูดนั้น เขาหยิบรายงานการวิเคราะห์ที่เขียนด้วยลายมือขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดทุกตัวอักษร

ยิ่งอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งเครียด

เมื่อได้เห็นการตีความร่างแผนแม่บทการพัฒนาขยายเมืองลงใต้แบบข้อต่อข้อของจางหมิงหย่วน รวมถึงการคาดการณ์แนวโน้มราคาประมูลที่ดินในเขตใหม่หนานอ้านในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าได้อย่างแม่นยำ แววตาที่เดิมทีดูทีเล่นทีจริงก็ฉายแววประหลาดใจออกมาอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก

"น่าสนใจดี"

เฉินอวี้ฮวนวางรายงานฉบับนั้นลง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

"น้องชาย แกวิเคราะห์อนาคตของที่ดินรกร้างในอำเภอชิงสุ่ยได้ทะลุปรุโปร่งเลยทีเดียวนะ"

แต่ทันใดนั้นเฉินอวี้ฮวนก็เปลี่ยนเรื่อง แววตากลับมาเฉียบคมอีกครั้ง เริ่มต้นการตอบโต้ในฐานะนักธุรกิจ

เฉินอวี้ฮวนชูนิ้วแรกขึ้นมา

"สัญญาฉบับนี้ฉันเข้าใจแล้ว แต่ปัญหาความขัดแย้งของหุ้นส่วนอีกสองคนแกยังไม่ได้เคลียร์ ก่อนที่แกจะจัดการพวกนั้นให้เบ็ดเสร็จ สัญญาฉบับนี้ก็เป็นแค่เศษกระดาษ"

เขาชูนิ้วที่สองขึ้นมา

"ศักยภาพในอนาคตที่แกว่า ล้วนมาจากการคาดเดาส่วนตัวบนพื้นฐานของร่างแผนพัฒนาทั้งนั้น เมืองบ้านนอกอย่างอำเภอชิงสุ่ย อีกห้าปีจะเจริญขึ้นมาได้จริงหรือเปล่าก็ยังไม่มีใครรู้ ความเสี่ยงมันสูงเกินไป"

สุดท้าย เฉินอวี้ฮวนชูนิ้วที่สามขึ้นมา จ้องมองจางหมิงหย่วนเขม็ง

"ที่สำคัญที่สุด"

"แกอยากจะเอาเงินสดห้าแสนไปจากฉัน แค่เหตุผลพวกนี้ ยังไม่พอหรอกนะ"

เฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วเหงื่อเย็นเฉียบซึมเต็มฝ่ามือ

เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่า การเก็บหนี้น้ำใจที่พี่หย่วนบอก คือการยืมเงินห้าแสน

นี่มันห้าแสนเลยนะ ในเมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือปีสองพันสาม คนที่จะมีเงินสดห้าแสนหยิบออกมาได้น่ะมีน้อยยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ถ้าไม่ใช่เศรษฐีนักธุรกิจใหญ่ก็ไม่มีทางมีหรอก เงินห้าแสนนี่มากพอจะทำให้ครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหนึ่งกินอยู่สุขสบายไปได้ค่อนชีวิตเลยนะ

เฉินอวี้ฮวนจะให้ยืมเหรอ ดูท่าทางแล้ว ครั้งนี้พี่หย่วนคงต้องกินแห้วแน่ๆ

เฉินอวี่กำหมัดแน่น ตึงเครียดถึงขีดสุด

เมื่อเผชิญกับคำถามที่หาช่องโหว่ไม่ได้ทั้งสามข้อของเฉินอวี้ฮวน จางหมิงหย่วนก็ไม่ได้ดันทุรังคุยเรื่องตึกพาณิชย์ต่อ

เขายิ้ม เป็นฝ่ายดึงสัญญาและแผนธุรกิจบนโต๊ะกลับมา

"คุณชายเฉินพูดถูกครับ"

ทว่าจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องสนทนา

"เพราะงั้น ตอนนี้เราจะไม่คุยเรื่องของผมแล้ว"

จางหมิงหย่วนมองเฉินอวี้ฮวน แล้วเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาอย่างเรียบง่าย

"เรามาคุยเรื่องของคุณกันดีกว่า"

"จัตุรัสผิงอัน ติงเหลาซาน โรงงานเครื่องจักรหงซิง"

มือของเฉินอวี้ฮวนที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

ความใจเย็นและท่าทีทีเล่นทีจริงทั้งหมดบนใบหน้า มลายหายไปในพริบตา ร่างกายเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

จางหมิงหย่วนไม่ได้สนใจสายตาที่เปลี่ยนไปของเขา เริ่มวิเคราะห์ต่อไปตามเรื่องตามราว

"ติงเหลาซานเป็นพวกกระดูกแข็ง ไม่ได้ทำเพื่อเงิน แต่ต้องการเหตุผล ต้องการความเคารพ คนที่คุณส่งไป ไม่ว่าจะเอาเงินไปฟาด หรือเอาอำนาจไปข่ม ก็มีแต่จะทำให้เขาเกลียดขี้หน้ามากกว่าเดิม"

"คุณไม่กล้าใช้ไม้แข็ง เพราะกลัวจะกระทบกับชื่อเสียงของตระกูลเฉิน และการอนุมัติโครงการในขั้นตอนต่อไป"

"จะใช้ไม้อ่อน ก็หาช่องทางเข้าถึงไม่ได้"

"เพราะงั้น" จางหมิงหย่วนมองเขา "ตอนนี้คุณถึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก โครงการยืดเยื้อไปหนึ่งวัน เงินทุนแท้ๆ ก็ถูกผลาญทิ้งไปทุกวัน"

ยิ่งจางหมิงหย่วนพูดมากขึ้นเท่าไหร่ สีหน้าของเฉินอวี้ฮวนก็ยิ่งเคร่งเครียดมากขึ้นเท่านั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าที่ราวกับมองทะลุความคิดของเขาได้อย่างจริงจัง