บทที่ 82 เขามาที่นี่ได้ยังไง?

รถอัลโตสีขาวจอดอยู่ริมถนนเจี่ยฟ่าง ถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองต้าชวน

ที่หน้าร้าน "Dicos" เปิดใหม่ ป้ายร้านสีแดงขาวดูสะดุดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงแดดยามบ่าย

จางหมิงหย่วนและเฉินอวี่นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่าง บนโต๊ะมีแฮมเบอร์เกอร์และโคล่าวางอยู่ มองผ่านกระจกบานใหญ่ ด้านนอกคือภาพรถราและผู้คนขวักไขว่วุ่นวาย แต่ภายในร้านกลับเปิดเพลงป๊อปเบาๆ แอร์เย็นฉ่ำ

เฉินอวี่ไม่ได้แตะอาหารตรงหน้าเลย

เขาถือโทรศัพท์ฝาพับโมโตโรล่าสีเงินเครื่องนั้น เดินไปที่มุมเงียบๆ ของร้าน ลดเสียงลง กำลังคุยโทรศัพท์

"พี่เฉียง ขอบคุณมากเลยนะครับ... อ๋อๆ ชื่อติงเหลาซานใช่ไหมครับ ช่างฟิตระดับแปดของโรงงานเครื่องจักรหงซิง... เข้าใจแล้วครับๆ หัวแข็ง ยอมหักไม่ยอมงอ บารมีเยอะ... ได้ครับ งั้นผมทราบแล้ว วันหลังต้องเลี้ยงข้าวพี่สักมื้อให้ได้เลยนะครับ!"

เขาวางสาย รีบเดินกลับมาที่โต๊ะ สีหน้าดูเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

"พี่หย่วน ถามมาเรียบร้อยแล้วครับ"

เฉินอวี่นั่งลง ยกโคล่าขึ้นมาซดอึกใหญ่

"ปัญหาใหญ่สุดของเฉินอวี้ฮวนในช่วงนี้ ก็คือพวกหัวตะปูในโปรเจกต์รื้อถอนจัตุรัสผิงอัน มีคนนึงชื่อ 'ติงเหลาซาน'"

เขาขยับเข้าไปใกล้ ลดเสียงลงอีก

"พี่เฉียงบอกว่า ติงเหลาซานคนนี้ไม่ได้ทำเพื่อเงิน แต่ต้องการ 'ความยุติธรรม' แกเป็นอดีตพนักงานดีเด่นของโรงงานเครื่องจักรหงซิงที่เกษียณแล้ว เป็นช่างฟิตระดับแปด มีบารมีในหมู่คนงานเก่าๆ สูงมาก แกคิดว่ามาตรฐานเงินชดเชยที่บ้านตระกูลเฉินเสนอมา มันไม่คุ้มค่ากับความทุ่มเททั้งชีวิตของพวกพี่ๆ น้องๆ ในโรงงาน"

"แกเป็นแกนนำไม่ยอมเซ็นชื่อ ใครไปคุยก็ไม่เป็นผล แม้แต่หน้าผู้อำนวยการเขต แกก็ไม่ไว้หน้า"

เฉินอวี่วางแก้วโคล่าลง สรุปปิดท้าย น้ำเสียงเจือไปด้วยความนับถือและจนใจเล็กน้อย

"คำพูดเป๊ะๆ ของพี่เฉียงก็คือ ตาเฒ่าคนนี้เป็นพวกกระดูกแข็งที่ 'มีอุดมการณ์' จะเอาเงินฟาดหัวแกน่ะ ยาก จะใช้อำนาจบีบแก ยิ่งยากเข้าไปใหญ่"

"เรื่องนี้ มันเป็นทางตันครับ"

ฟังเฉินอวี่พูดจบ จางหมิงหย่วนกลับหัวเราะ

สิ่งที่ทุกคนมองว่าเป็น "ทางตัน" ที่แก้ไม่ได้นี่แหละ กลับเป็น "จุดพลิกเกม" ที่ถูกออกแบบมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ความทรงจำท่อนหนึ่งจากชาติก่อน ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างชัดเจน

ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรกับเฉินอวี้ฮวน แต่ต่อมาเขาเคยได้ยินเพื่อนที่ทำรับเหมาก่อสร้างเหมือนกัน เล่าถึงเรื่องราวในอดีตเรื่องนี้ให้ฟัง

ปีนั้น ตระกูลเฉินใช้วิธี "หาเรื่อง" ที่ต่ำทรามที่สุด ถึงจะจัดการกับติงเหลาซานได้

ตอนแรกพวกเขาเอาน้ำหมึกไปสาด เอาหินไปปาหน้าต่างบ้านติงเหลาซาน เพื่อคุกคามก่อกวน

ต่อมาก็ไปจับได้ว่าลูกชายของติงเหลาซานแอบไปเล่นการพนันข้างนอก เลยเอาเรื่องติดคุกมาขู่ ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง ในที่สุดถึงบีบให้ตาแก่หัวดื้อคนนั้น ยอมเซ็นชื่อในหนังสือยินยอมรื้อถอนได้

"วิสัยทัศน์แคบเกินไป"

จางหมิงหย่วนคิดในใจ

วิธีนี้ถึงจะได้ผล แต่มันก็ทิ้งปัญหาไว้ตามมาไม่จบไม่สิ้น เรื่องนี้กลายเป็นตราบาปในประวัติการทำธุรกิจของเฉินอวี้ฮวนที่ล้างไม่ออก และทำให้เขาต้องพลาดรางวัล "นักธุรกิจรุ่นใหม่ดีเด่น" ในปีนั้นไปในที่สุด

มุมปากของจางหมิงหย่วนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

รับมือกับคนงานเก่าที่ "มีอุดมการณ์" อย่างติงเหลาซาน จะใช้การ "ปิดกั้น" ไม่ได้ ต้องใช้การ "ระบาย"

จะใช้การ "ข่มขู่" ไม่ได้ ต้องใช้ "ความเคารพ" และ "ผลประโยชน์" ที่เป็นรูปธรรม

เขากินแฮมเบอร์เกอร์คำสุดท้ายจนหมด ใช้กระดาษเช็ดปาก ลุกขึ้นยืน

"อาอวี่ สืบมาได้ไหมว่าตอนนี้เฉินอวี้ฮวนอยู่ที่ไหน?"

"สืบมาแล้วครับพี่หย่วน ช่วงนี้ถ้าไม่มีธุระอะไร เขาจะขลุกอยู่ที่คลับซิงเหอตลอดเลยครับ เป็นธุรกิจของเขาเอง เหมือนกับร้านอาชิ่งส่าวนั่นแหละ เป็นที่กินดื่มเที่ยวเล่นของพวกเศรษฐี"

"ไปกันเถอะ ไปคลับซิงเหอ ไปเจอคุณชายเฉินที่กำลังติดแหงกอยู่ใน 'ทางตัน' ซะหน่อย"

รถอัลโตสีขาว ค่อยๆ จอดเทียบทางเท้าบนถนนที่ร่มรื่นและเงียบสงบสายหนึ่ง

ถนนทั้งสายตั้งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างเขตใหม่กับเขตเก่าของเมืองต้าชวน เงียบสงบ ต้นไม้ร่มรื่น แถวนี้มีตึกฝรั่งหลังเล็กๆ ที่ดูโอ่อ่าสมฐานะในยุคนี้อยู่หลายหลัง

และตึกฝรั่งหลังใหญ่ที่มีรั้วรอบขอบชิดตรงหน้านี้ ก็คือสิ่งที่เรียกว่า คลับซิงเหอ

มันไม่ใช่ตึกระฟ้าอะไร แต่เป็นตึกสามชั้นสีขาวที่ตั้งแยกออกมาเดี่ยวๆ หน้าประตูมีเสาโรมันที่ดูอลังการตั้งอยู่สองต้น ล้อมรอบด้วยรั้วเหล็กดัดทาสีทอง

ที่หน้าประตู มี รปภ. ในชุดสูทสีดำตัดเย็บประณีต สวมถุงมือสีขาวสองคนยืนประจำการ ยืนตัวตรงหลังแข็ง สีหน้าขึงขัง

จางหมิงหย่วนกับเฉินอวี่เพิ่งจะลงจากรถ รปภ. คนหนึ่งก็ก้าวออกมายื่นมือขวางทางคนทั้งสองไว้

"คุณครับ กรุณาหยุดก่อน ที่นี่สงวนสิทธิ์เฉพาะสมาชิกเท่านั้นครับ"

"พี่ชาย ช่วยอนุโลมหน่อยเถอะ" เฉินอวี่ก้าวออกไป ปั้นหน้ายิ้ม พยายามตีสนิทอย่างช่ำชอง "พวกเรามาหาคุณชายเฉิน เฉินอวี้ฮวนครับ"

ใบหน้าของ รปภ. ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ "ขออภัยครับ หากไม่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้า หรือไม่มีบัตรสมาชิก ไม่อนุญาตให้เข้าครับ"

หางตาของเขาเหลือบไปมองรถอัลโตสีขาวที่มีรอยบุบตรงประตูคันนั้น แววตาฉายความดูแคลนออกมาวูบหนึ่ง

การแสดงออกเพียงเล็กน้อยนี้ จุดประกายโทสะของเฉินอวี่ขึ้นมาในพริบตา

"ทำตัวเป็นหมามองคนต่ำไปได้!" เขาชี้หน้า รปภ. แล้วเริ่มด่าทอ "ถ้าทำให้พวกเราเสียงานใหญ่ มึงรับผิดชอบไหวไหมวะ!"

รปภ. อีกคนก็เดินออกมาจากเงามืดข้างประตู ยืนประกบซ้ายขวา ปิดทางเข้าไว้สนิท บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที

จางหมิงหย่วนก้าวออกมา กดไหล่เฉินอวี่ไว้ ส่งสัญญาณให้ใจเย็นๆ

เขามองไปที่ รปภ. คนที่เป็นหัวหน้า

"คุณเข้าไปรายงานที"

"บอกว่าเพื่อนที่ชื่อจางหมิงหย่วนมาหา"

รปภ. มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่เสื้อยืดที่ซักจนสีซีด ไปจนถึงรองเท้าผ้าใบที่เปื้อนโคลน แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้นไม่ได้ถูกปิดบังเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

"แต่ละวันมีคนอยากมาตีสนิทกับคุณชายเฉินตั้งเยอะตั้งแยะ ถ้าให้เข้าไปหมดแบบคุณ แล้วพวกเราจะทำมาหากินยังไง?"

เขาแทบจะฟันธงไปแล้วว่าสองคนนี้คือพวกสิบแปดมงกุฎที่มาหลอกต้มตุ๋น

จางหมิงหย่วนไม่ได้โกรธ มุมปากยังมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ด้วยซ้ำ

"คุณแค่เอาชื่อ 'จางหมิงหย่วน' สามคำนี้ไปบอกเขาก็พอ"

"ถ้าเขาบอกว่าไม่เจอ พวกเราจะไปทันที ไม่ตอแยแน่นอน"

"แต่ถ้า... เป็นเพราะคุณไม่ยอมไปรายงาน จนทำให้เสียธุระของเขาล่ะก็..."

จางหมิงหย่วนชะงักไป น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

"ผลที่ตามมา คุณคงคิดเองได้นะ"

คำพูดเหล่านี้ ทำให้ในใจของ รปภ. เกิดความรู้สึกลังเลขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจหยิบวิทยุสื่อสารที่ห้อยอยู่บนบ่า หันหลังเดินไปอีกทาง แล้วพูดรายงานเสียงเบาลงไปสองสามประโยค

...

ภายในคลับ ในห้องน้ำชาที่ตกแต่งอย่างประณีตและอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปไม้หอม

เฉินอวี้ฮวนกำลังหงุดหงิด เขากระดกน้ำชาที่เหลือในถ้วยรวดเดียวจนหมด บ่นเรื่องรื้อถอนให้เพื่อนสองสามคนตรงหน้าฟัง

ในเวลานั้นเอง พนักงานเสิร์ฟในชุดกี่เพ้าก็รีบเดินเข้ามา กระซิบที่ข้างหูเขาเบาๆ ประโยคหนึ่ง

เมื่อได้ยินชื่อ 'จางหมิงหย่วน' สามคำนี้

มือที่ถือถ้วยชาของเฉินอวี้ฮวน ก็ชะงักค้างไปในอากาศ!

สีหน้าหงุดหงิดบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงในพริบตา

จางหมิงหย่วนงั้นเหรอ?

เขา... มาตามหาถึงที่นี่ได้ยังไง?