บทที่ 81 พุ่งทะยานราวกับนั่งจรวด!

คำพูดของจางเจี้ยนกั๋ว ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา

เสียงแทะเมล็ดแตงโมหยุดลง เสียงโทรทัศน์ก็คล้ายกับจะเบาลงไปด้วย

หลี่จินฮวาเป็นคนแรกที่ผุดลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวฉับๆ เข้าไปหาสามี ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นเป็นประกายวาววับ

"พูดมาเร็วๆ! ตกลงมีเรื่องมงคลอะไร?"

จางเจี้ยนกั๋วกระแอมเบาๆ ยกถ้วยชาเคลือบอีนาเมลบนโต๊ะขึ้นมา เป่าฟองชาอย่างไม่รีบร้อน วางมาดผู้บริหารเสียเต็มประดา

เขาแกล้งดึงเช็งจนพอใจ ถึงได้เอ่ยปากช้าๆ "ไม่ใช่เรื่องของฉันหรอก"

เขากวาดตามองหลี่จินฮวา แล้วกวาดตามองจางโส่วอี้ที่ชะเง้อคอรอฟังอยู่บนโซฟาเช่นกัน

"เรื่องของเผิงเฉิงบ้านเราต่างหาก กำลังจะพุ่งทะยานขึ้นฟ้าแล้ว!"

จางเจี้ยนกั๋ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มเล่าอย่างละเอียด

"เมื่อกี้ ผู้เฒ่าหลิวจากสำนักงานทรัพยากรบุคคลเลี้ยงข้าวฉัน เขาบอกฉันว่า ในการตรวจข้อสอบข้าราชการครั้งนี้ รองผู้อำนวยการหลินที่ดูแลเรื่องการศึกษาซึ่งถูกส่งมาจากในตัวเมือง ได้กล่าวชมเชยบทความชิ้นหนึ่งในที่ประชุมภายในด้วยตัวเองเลยนะ!"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ดื่มด่ำกับความสนใจที่ทุกคนในครอบครัวต่างกลั้นหายใจรอฟัง

"รองผู้อำนวยการหลินบอกว่า บทความเสนอแนะนโยบายในวิชาความรู้ทั่วไปชิ้นนั้น เขียนได้เฉียบขาดและลึกซึ้งมาก! มุมมองในนั้น เขาบอกว่าเขาไม่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน! คำวิจารณ์ก็คือ— 'ล้ำหน้ายุคสมัยของเราไปอย่างน้อยสิบปี!'"

"รองผู้อำนวยการหลินถูกใจคนเก่งขึ้นมาทันที บอกว่าพอผลสอบออก จะต้องขอพบคนหนุ่มคนนี้ด้วยตัวเองให้ได้! ถึงขนาด... หลุดปากมาคำนึงว่า อยากจะแวะไปเยี่ยมเยียนถึงบ้านเลยนะ!"

ข่าวนี้ ราวกับระเบิดที่ตูมตามขึ้นในหัวของหลี่จินฮวาและจางโส่วอี้!

"งั้น... บทความชิ้นนั้น..." เสียงของหลี่จินฮวาสั่นเครือ

จางเจี้ยนกั๋วตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่!

"ตอนตรวจข้อสอบเขาปิดชื่อคนเขียนไว้ รองผู้อำนวยการหลินเลยรู้แค่ว่าผู้เข้าสอบคนนั้นแซ่ 'จาง'!"

เขามองไปรอบๆ แล้ววิเคราะห์ว่า

"พวกคุณลองคิดดูสิ! ทั้งอำเภอชิงสุ่ย ปีนี้คนที่เข้าสอบแล้วแซ่จางน่ะ นอกจากเผิงเฉิงลูกเราที่เป็นนักศึกษาหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแล้ว ยังจะมีใครที่ไหนเขียนบทความระดับนี้ออกมาได้อีกล่ะ?!"

"คุณพระช่วย!"

หลี่จินฮวากรีดร้องออกมา ดีใจจนแทบเป็นบ้า! หล่อนคว้าแขนจางเจี้ยนกั๋วไว้ พูดจาไม่รู้เรื่อง "ผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองถูกใจงั้นเหรอ?! งั้นก็แปลว่า... เผิงเฉิงลูกเรา ได้เป็น... ข้าราชการชัวร์ๆ แล้วใช่ไหม?!"

"มากกว่าชัวร์อีก!" จางโส่วอี้ก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวลุกขึ้นจากโซฟา ริมฝีปากสั่นระริก "นี่มัน... นี่มันผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่หล่นมาจากฟ้าชัดๆ! นี่มันเตรียมจะนั่งจรวดพุ่งทะยานขึ้นฟ้าแล้ว!"

ความหม่นหมอง ความอัปยศ และความกดดันทั้งหมดจากเรื่องโดนจับได้คาเตียงเมื่อหลายวันก่อน ถูกข่าวดีอันยิ่งใหญ่ที่ตกมาจากฟ้าในวินาทีนี้ ซัดหายไปจนหมดสิ้น!

มีเพียงย่าเฉินฟาง ที่มองดูท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นของพวกเขา แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

นางพึมพำออกมาเบาๆ

"แล้ว... หมิงหย่วนก็แซ่จางเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ผลการเรียนของเขา... ก็ไม่ได้แย่นี่นา..."

คำพึมพำเบาๆ ของย่า ราวกับสะเก็ดไฟที่จุดระเบิดหลี่จินฮวาในพริบตา!

หล่อนเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟาทันที ความดีใจบนใบหน้าเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับถูกลบหลู่

"แม่! แม่พูดอะไรออกมาเนี่ย!"

เสียงของหล่อนแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที เหมือนแมวถูกเหยียบหาง

"ไอ้เด็กเปรตจางหมิงหย่วนนั่นน่ะเหรอ? มันคู่ควรเหรอ?!"

หลี่จินฮวาเท้าสะเอว ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจและความแค้นทั้งหมดที่ได้รับจากในโรงแรมเมื่อหลายวันก่อนออกมาเป็นเท่าทวีคูณในวินาทีนี้

"สันดานแบบมัน ที่กล้าลงมือทำร้ายแม้กระทั่งลุงแท้ๆ ลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของตัวเองจนปางตายน่ะเหรอ! ไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า! ต่อให้มันฟลุคสอบติด ด่านตรวจประวัติมันก็ไม่มีทางผ่านหรอก!"

หล่อนชี้ไปทางประตู น้ำลายแตกฟอง

"ยังจะหวังให้ผู้ใหญ่มาถูกใจมันอีกเหรอ? ผู้ใหญ่คนไหนตาบอดกันล่ะ!"

หล่อนยิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ นึกไปถึงเรื่องในห้องสอบ

"อย่าลืมสิ วิชาความรู้ความสามารถทั่วไป มันส่งข้อสอบก่อนตั้งชั่วโมงนึงเลยนะ! มันก็แค่ไอ้สวะที่ส่งกระดาษเปล่า! บทความที่มันเขียนน่ะเหรอ? ไร้สาระสิ้นดี! ผู้ใหญ่จะไปถูกใจมันได้ยังไง? นอกซะจากพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกเท่านั้นแหละ!"

หลี่จินฮวายิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ ราวกับมองเห็นอนาคตอันรุ่งโรจน์ของตัวเองลอยอยู่ตรงหน้า เริ่มจินตนาการไปไกล

"รอให้เผิงเฉิงลูกเราได้เป็นใหญ่เป็นโตก่อนเถอะ คอยดูนะว่าฉันจะจัดการกับพวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้านน้องรองยังไง! ถึงตอนนั้น จะให้พวกมันมาคุกเข่าอ้อนวอนฉันเลยคอยดู!"

ย่ายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่จางโส่วอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็ตวาดห้ามด้วยความรำคาญเสียก่อน

"พอได้แล้ว! ยายแก่นี่พูดมากจริง!"

จางเจี้ยนกั๋วก็พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ

ทั้งครอบครัวจมดิ่งอยู่ในความฝันอันหอมหวานว่า "เมื่อคนหนึ่งได้ดี ไก่หมาก็พลอยได้ขึ้นสวรรค์ไปด้วย" บรรยากาศพองโตถึงขีดสุด

รถอัลโตสีขาวแล่นไปตามทางหลวงแผ่นดินมุ่งหน้าสู่เมืองต้าชวน

นอกหน้าต่างรถ มีเพียงทุ่งนาและป่าต้นพ็อปลาร์ที่ดูน่าเบื่อหน่าย ภายในรถ มีเพียงเสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์และเสียง "ตึกๆ" เป็นจังหวะเดียวตอนที่ยางบดทับรอยต่อถนน

จู่ๆ จางหมิงหย่วนก็เอ่ยปาก ทำลายความเงียบลง

"อาอวี่ เพื่อนที่ให้บัตรสมาชิก 'อาชิ่งส่าว' กับนายคราวก่อนน่ะ สนิทกับเฉินอวี้ฮวนไหม?"

เฉินอวี่ที่กำลังคาบบุหรี่ขับรถอยู่ ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตามสัญชาตญาณ

"ก็... ก็พอได้อยู่นะครับ อยู่ในแวดวงเดียวกัน พอคุยกันได้"

"นายช่วยนัดเขาให้ฉันหน่อยสิ" จางหมิงหย่วนมองวิวที่ถอยหลังอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง น้ำเสียงราบเรียบ "บอกเขาไปว่า ฉันอยากจะสืบเรื่องอะไรหน่อย"

"ฉันอยากรู้ว่า ช่วงนี้เฉินอวี้ฮวนกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่ แล้วเจอปัญหาอะไรบ้าง"

เฉินอวี่งงเป็นไก่ตาแตก

เขาหันไปมองเสี้ยวหน้าที่เรียบเฉยของจางหมิงหย่วนแวบหนึ่ง ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"พี่หย่วน? จะไปสืบเรื่องเขาทำไมล่ะครับ? พวกเราเข้าเมืองครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อไปเก็บหนี้น้ำใจหนึ่งหมื่นหยวนนั่นจากเขาหรอกเหรอครับ?"

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

จางหมิงหย่วนไม่ได้อธิบาย

เขาหันไปมองเฉินอวี่ แล้วยิ้ม

ในดวงตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึงคู่นั้น ซ่อนบางสิ่งบางอย่างที่เฉินอวี่มองไม่ออก แต่กลับทำให้รู้สึกหวั่นใจเอาไว้

"ไม่ได้ไปเก็บหนี้น้ำใจหรอก"

"ฉันเตรียมจะ... มอบน้ำใจชิ้นที่ใหญ่กว่าเดิมให้เขาต่างหาก"

เมืองต้าชวน ห้องออกกำลังกายในคลับส่วนตัวซิงเหอ

ลู่วิ่งไฟฟ้าค่อยๆ หยุดลง

เฉินอวี้ฮวนยันมือกับราวจับ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว หยาดเหงื่อไหลหยดจากปลายคางลงบนสายพานลู่วิ่ง

ชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่สวมเสื้อกล้ามออกกำลังกายเหมือนกัน ยื่นขวดน้ำแร่ให้

"พี่ฮวน พี่ยังมีกะจิตกะใจมาออกกำลังกายอยู่อีกเหรอ?" เขาหมุนฝาขวดน้ำพลางบ่น "โปรเจกต์ 'จัตุรัสผิงอัน' ที่พ่อพี่มอบให้พี่น่ะ ผมได้ยินมาว่ามีหลายเจ้าจ้องตาเป็นมันอยู่นะ ไม่ใช่งานง่ายๆ เลย"

เฉินอวี้ฮวนรับน้ำมา ปาดเหงื่อบนหน้าผาก คิ้วขมวดมุ่น

"ไม่ใช่แค่งานยากหรอก"

เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูวิวถนนที่คึกคักเบื้องล่าง

"ที่ดินผืนนั้นทำเลดีก็จริง แต่เรื่องเวนคืนที่ดินนี่สิปัญหาใหญ่ ข้างในมีหมู่บ้านเก่าๆ อยู่ 住นแต่พวกตาแก่ยายแก่ที่เกษียณจากโรงงานเครื่องจักรหงซิงทั้งนั้น แต่ละคนหัวหมอแถมยังดื้อรั้นสุดๆ พูดอะไรก็ไม่ฟัง"

เขาดื่มน้ำอึกหนึ่ง น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่กดไว้ไม่อยู่

"เรียกเงินชดเชยสูงปรี๊ดทะลุฟ้า แถมตาแก่ที่เป็นหัวโจกพากันมาประท้วง ยังเอาเก้าอี้พับมานั่งด่ากราดอยู่หน้าสำนักงานโครงการทุกวัน ใครไปเคลียร์ก็ไม่ยอม"

เพื่อนแนะนำเขา "ลองคุยกับพ่อพี่ดูไหม ขอเปลี่ยนโปรเจกต์?"

"ไม่ได้"

เฉินอวี้ฮวนส่ายหน้า แววตาฉายความดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง

"นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พ่อให้ฉัน ถ้าฉันเอาโปรเจกต์นี้มาไม่ได้ ต่อไปก็คงต้องทำตัวเป็นไอ้สวะ นั่งรอรับเงินปันผลไปวันๆ"

เขาเงยหน้าขึ้น ดื่มน้ำที่เหลือในขวดรวดเดียวจนหมด

"คนอย่างฉัน เฉินอวี้ฮวน ยอมเสียหน้าแบบนั้นไม่ได้หรอก!"

เขาขว้างขวดเปล่าลงถังขยะที่อยู่ไกลออกไปอย่างหงุดหงิด

ทว่าในหัว กลับมีภาพเงาร่างหนึ่งแวบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เงาร่างที่เผชิญหน้ากับเงินสดสองแสนกว่าหยวนในโรงน้ำชา แต่ก็ยังคงความสงบนิ่งจนน่ากลัวเอาไว้ได้