บทที่ 80 รับน้ำใจ เรื่องมงคล!

จางหมิงหย่วนสั่งการฮว๋าจื่อ "นายรีบไปร่างสัญญาให้เสร็จนะ บ่ายนี้ฉันจะเข้าไปเอา"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อ "นายรู้ไหมว่าพ่อของพี่หลิวพักอยู่โรงพยาบาลไหน"

ฮว๋าจื่อรีบบอกชื่อโรงพยาบาลและหมายเลขห้องผู้ป่วยอย่างละเอียด

จางหมิงหย่วนถึงได้เดินลงไปชั้นล่าง

ที่หน้าประตูหมู่บ้าน เฉินอวี่กำลังพิงรถอัลโตเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ พอเห็นจางหมิงหย่วนเดินมา เขาก็รีบเปิดประตูรถให้ทันที

เมื่อทั้งสองคนเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อย เฉินอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

"พี่หย่วน ขอแค่พี่ลงมือ เหมือนว่าจะไม่มีเรื่องไหนที่ทำไม่สำเร็จเลยนะ"

เขาเป่าหมากฝรั่งจนแตกดัง "ปุ๊" แล้วก็เริ่มบ่น

"แต่ของที่พี่ให้ผมไปซื้อนี่ หายากชะมัดเลย ผมต้องวิ่งตระเวนร้านค้าแถวโรงพยาบาลจนทั่วกว่าจะซื้อมาครบเนี่ย ผมว่านะ ซื้อกระเช้าผลไม้สักสองกระเช้า กับรังนกสักสองกล่อง ง่ายกว่าตั้งเยอะ"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า

"อาอวี่ การให้ของขวัญมันเป็นศิลปะนะ" เขามองเฉินอวี่พลางอธิบาย "กระเช้าผลไม้ อาหารเสริม ใครๆ ก็ให้ได้ มันให้เพื่อรักษาหน้า ให้ตามมารยาท เขารับไปแล้ว หันหลังกลับเขาก็ลืมแล้วว่านายเป็นใคร"

"แต่ของพวกนี้มันไม่เหมือนกัน"

"นี่คือการให้ความช่วยเหลือยามยากลำบาก มันแสดงให้เห็นว่านายเข้าใจความยากลำบากของเขาในตอนนี้ และนายก็ใส่ใจเขา น้ำใจคนเรา มันก็สร้างกันมาแบบนี้แหละ"

เฉินอวี่อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเปล่งคำพูดออกมาสองคำจากใจจริง

"สุดยอด!"

เขาสตาร์ทรถ แล้วถามว่า "พี่หย่วน ตอนนี้เราจะไปไหนกันต่อ"

จางหมิงหย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"รอบ่ายนี้เซ็นสัญญาเสร็จ นายไปเป็นเพื่อนฉันที่ตัวเมืองหน่อย"

"เข้าตัวเมือง?" ดวงตาของเฉินอวี่สว่างวาบขึ้นมาทันที น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่ "มีแข่งบอลอีกแล้วเหรอ?!"

แต่จางหมิงหย่วนกลับหัวเราะ

"ไปเก็บหนี้น้ำใจ มูลค่าหนึ่งหมื่นหยวนนั่นต่างหาก"

จางหมิงหย่วนรีบกลับบ้านทันที

เขาเปิดแผ่นไม้ปูเตียงขึ้น หยิบเงินสดที่เหลืออยู่ห้าหมื่นเจ็ดพันสองร้อยหยวนออกมาทั้งหมด

ยังไม่พอ

จางหมิงหย่วนเดินไปที่ลิ้นชัก ดึงออก มองดูเงินห้าหมื่นหยวนที่ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์อยู่ข้างใน

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ดึงเงินออกมาสองสามใบเพื่อให้ครบจำนวนที่ขาดไป แล้วค่อยๆ วางเงินที่เหลือกลับเข้าไปอย่างระมัดระวัง

จางหมิงหย่วนยัดเงินห้าหมื่นเก้าพันหกร้อยเจ็ดสิบหยวนที่รวบรวมมาได้ พร้อมกับกระดาษ A4 สองสามแผ่นที่เขาเขียนจนเต็มเมื่อไม่กี่วันก่อน ลงในกระเป๋าเป้

ตอนที่เขาเดินออกจากห้อง ติงซูหลานผู้เป็นแม่ก็กลับมาจากข้างนอกพอดี

"แม่ครับ เย็นนี้ผมอาจจะไม่กลับมากินข้าวนะครับ"

จางหมิงหย่วนร้องบอก แล้วรีบเดินลงบันไดไป

ข้างล่าง เฉินอวี่สตาร์ทรถรออยู่แล้ว

จางหมิงหย่วนเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง แล้วถามขึ้นมาลอยๆ

"อาอวี่ โทรศัพท์นาย ถ่ายรูปได้ไหม"

"ถ่ายรูป?" เฉินอวี่ทำหน้าเหมือนถูกดูถูก เขาล้วงโทรศัพท์ฝาพับโมโตโรล่าสีเงินออกมาจากกระเป๋า เปิดฝาพับดัง "แป๊ก" แกว่งไปมาตรงหน้าจางหมิงหย่วน บนหน้าจอเป็นภาพวอลเปเปอร์สีสันสดใสที่พิกเซลต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

"พี่หย่วน เครื่องนี้ V300 รุ่นล่าสุดเลยนะ! กล้องตั้งสามแสนพิกเซล! โคตรเจ๋งเลยจะบอกให้!"

จางหมิงหย่วนพยักหน้ารับ

สงสัยต้องซื้อโทรศัพท์ให้ตัวเองสักเครื่องแล้วล่ะ

ในยุคนี้ โทรศัพท์มือถือไม่ใช่ของหายากอะไรแล้ว แต่สำหรับครอบครัวธรรมดาๆ การจะซื้อสักเครื่อง ก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องคิดหนักอยู่ดี

อย่างเช่นที่บ้านเขา มีแค่พ่อคนเดียวที่มีโนเกียเครื่องหนาเตอะเหมือนก้อนอิฐที่ใช้มาหลายปีแล้ว

รถอัลโตแวะรับฮว๋าจื่อที่ยืนรออยู่ริมถนนก่อน

พอฮว๋าจื่อขึ้นรถ เขาก็ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้

"พี่หย่วน สัญญาที่ร่างตามที่พี่บอกเสร็จแล้วครับ มีสามฉบับ"

จากนั้นรถก็มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลอำเภอ

ชั้นสามของตึกผู้ป่วยใน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งไปหมด

จางหมิงหย่วนและพรรคพวกเดินมาจนสุดทางเดิน ก็เห็นภาพในห้องผู้ป่วย 307 พอดี

บนเตียงผู้ป่วย ชายชราคนหนึ่งมีสายออกซิเจนเสียบอยู่ที่จมูก นอนนิ่งไม่ไหวติง

ข้างเตียง หญิงชราผมหงอกขาวนั่งอยู่ กำลังใช้ผ้าเช็ดมือให้เขา เช็ดไปพลาง น้ำตาก็ไหลรินเงียบๆ ไปพลาง

หลิวเทียนหรานยืนอยู่ข้างๆ ตบหลังหญิงชราเบาๆ

"แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย ค่าผ่าตัด... ใกล้จะได้แล้วล่ะครับ"

เมื่อเห็นพวกจางหมิงหย่วนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ดวงตาของหลิวเทียนหรานก็เป็นประกายขึ้นมา เขารีบลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับ

จางหมิงหย่วนล้วงซองแดงที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้

"พี่หลิวครับ ผมก็ไม่รู้จะซื้ออะไรดี ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นะครับ"

มือของหลิวเทียนหรานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรับมา น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

"...ขอบใจมากนะน้องชาย"

ทั้งหมดเดินไปที่หน้าต่างตรงทางเดิน

ทั้งสองฝ่ายตรวจสอบเงื่อนไขในสัญญาต่อหน้า จางหมิงหย่วนนับเงินห้าหมื่นเก้าพันหกร้อยเจ็ดสิบหยวนออกจากกระเป๋าเป้ นับให้ดูต่อหน้า แล้วส่งให้หลิวเทียนหราน

หลิวเทียนหรานล้วงตลับหมึกและตรายางส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า ประทับตราลงบนใบเสร็จที่เขียนด้วยลายมืออย่างหนักแน่น

"น้องชาย พี่ได้รับเงินแล้วนะ รอพ่อพี่ผ่าตัดเสร็จ อาการทรงตัวเมื่อไหร่ พวกเราค่อยไปโอนกรรมสิทธิ์ที่กรมที่ดินกัน"

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น จางหมิงหย่วนก็ล้วงแบงก์ร้อยห้าใบออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ฮว๋าจื่อที่อยู่ข้างๆ

"ฮว๋าจื่อ ลำบากหน่อยนะ"

"โอย พี่หย่วน ไม่ต้องหรอกครับ!" ฮว๋าจื่อรีบโบกมือปฏิเสธ "ผมก็แค่ช่วยพี่อวี่วิ่งเต้นนิดหน่อยเอง..."

"เรื่องไหนก็เรื่องนั้น" จางหมิงหย่วนยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อฮว๋าจื่อดื้อๆ "ส่วนที่นายควรได้ ก็รับไปเถอะ"

จัดการธุระเสร็จหมดแล้ว จางหมิงหย่วนก็ไม่อยู่ต่อ

เขาหันไปบอกเฉินอวี่

"อาอวี่ ออกรถ"

"ไปไหนครับ พี่หย่วน?"

"เข้าเมือง"

ขณะที่จางหมิงหย่วนกับเฉินอวี่กำลังขับรถเข้าตัวเมือง

อีกด้านหนึ่ง ที่บ้านของจางเจี้ยนกั๋ว

ตั้งแต่คราวที่จางเผิงเฉิงถูกจับได้คาเตียง จนต้องเสียเงินไปห้าหมื่นหยวน บรรยากาศในบ้านก็อึมครึมมาตลอด

หลี่จินฮวาเก็บความแค้นไว้ในใจ ว่างเมื่อไหร่ก็แอบด่าทอครอบครัวจางหมิงหย่วนด้วยถ้อยคำที่หยาบคายที่สุดลับหลัง ย่าเฉินฟางพยายามห้ามหลายครั้ง แต่กลับโดนด่าเปิงกลับมา

ดีที่มีจางเจี้ยนกั๋วกับจางโส่วอี้คอยปรามอยู่ มนุษย์ป้าคนนี้ถึงไม่กล้าทำเรื่องเกินเลยอะไรนัก

ในตอนนี้ หลี่จินฮวากำลังนั่งไขว่ห้าง แทะเมล็ดแตงโมดัง "กร้วมๆ" ปากก็คอยสั่งการเฉินฟางที่กำลังถูพื้นอยู่

"นี่ ยายแก่ ถูให้มันสะอาดๆ หน่อยได้ไหม? ดูสิ ตรงมุมห้องยังมีฝุ่นอยู่เลย!"

หล่อนคายเปลือกเมล็ดแตงโมลงบนพื้นพ่นดัง "ปุ๊" ลงบนพื้นที่เพิ่งถูสะอาดหมาดๆ แล้วพูดกระแนะกระแหน

"วันๆ เอาแต่กินนอนอยู่บ้านฉันฟรีๆ ให้ทำอะไรแค่นี้ยังทำไม่เป็น เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ"

บนโซฟา จางโส่วอี้ที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์โกรธจนมือสั่น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในเวลานั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก จางเจี้ยนกั๋วกลับมาแล้ว

พอเห็นสามีกลับบ้าน อิทธิฤทธิ์ของหลี่จินฮวาก็ลดลงไปหลายส่วน

แต่จางเจี้ยนกั๋ววันนี้กลับดูแปลกไป หน้าตาเบิกบาน พอเข้าบ้านมาก็ถามหา

"เผิงเฉิงล่ะ?"

"ก็เข้าเมืองไปหาว่าที่ลูกสะใภ้เราน่ะสิ" หลี่จินฮวาเบ้ปาก ก่อนที่ดวงตาจะสว่างวาบ รีบขยับเข้าไปใกล้ "ดูอารมณ์ดีเชียวนะ เป็นไงล่ะ? ได้เลื่อนขั้นเหรอ? หรือว่าได้ซองหนามา?"

"พูดจาไม่คิดเลยนะ!" จางเจี้ยนกั๋วถลึงตาใส่หล่อน

แต่ความดีใจบนใบหน้าก็ปิดไม่มิด เขากระแอมเบาๆ จงใจพูดเสียงดังขึ้น

"มีเรื่องมงคลต่างหาก!"

"เป็นเรื่องของเผิงเฉิงลูกเรานี่แหละ!"