บทที่ 79 ได้บ้านมาครอง

จางหมิงหย่วนลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไป

"พี่หลิว ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ"

หลิวเทียนหรานลุกขึ้นยืนเช่นกัน แล้วจับมือกับเขา

"ยินดี... ที่ได้ร่วมงานครับ"

ฮว๋าจื่อที่อยู่ข้างๆ เห็นว่าตกลงธุรกิจกันได้แล้ว บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที เขาถูมือไปมาพลางเสนอว่า "พี่หลิว พี่หย่วน งั้น... พวกเราขึ้นไปดูบ้านกันตอนนี้เลยไหมครับ"

แต่จางหมิงหย่วนกลับโบกมือปฏิเสธ

"พี่หลิว ถ้าพี่ไว้ใจผม ก็ทิ้งกุญแจไว้เถอะครับ"

เขามองหลิวเทียนหราน แววตาจริงใจ

"คนป่วยที่โรงพยาบาลต้องการคนดูแล ปลีกตัวไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว เรื่องนี้ผมเข้าใจครับ ดูจากสภาพพี่แล้ว มื้อเที่ยงก็คงยังไม่ได้กินเลยล่ะสิครับ"

เขาหันไปสั่งการเฉินอวี่ที่เอาแต่เงียบมาตลอด

"อาอวี่ ขับรถไปส่งพี่หลิวที่โรงพยาบาลหน่อย แล้วก็แวะร้านอาหารแถวนั้น สั่งกับข้าวดีๆ ห่อกลับไปให้พี่หลิวกับครอบครัวด้วยนะ"

เขาหันกลับมา พูดกับหลิวเทียนหรานที่ยืนอึ้งไปแล้วว่า

"พี่หลิว เดี๋ยวผมขึ้นไปดูบ้านสักหน่อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ตอนบ่ายผมจะให้ฮว๋าจื่อร่างสัญญาให้เสร็จ แล้วผมจะเอาไปให้พี่เซ็นที่โรงพยาบาล พร้อมกับเอาเงินไปให้ด้วยเลยครับ"

"เรื่องโอนกรรมสิทธิ์ไม่ต้องรีบครับ รอพี่ว่างช่วงสองสามวันนี้ พวกเราค่อยไปกรมที่ดินด้วยกัน"

คำพูดเหล่านี้ ทำเอาลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างหลิวเทียนหรานถึงกับขอบตาแดงเรื่อ

เขายื่นมือออกไป จับมือจางหมิงหย่วนไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"น้องชาย... พี่... พี่ไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว"

"เพื่อนน้องคนนี้ พี่ขอคบไว้เลย"

เฉินอวี่เองก็รู้หลบรู้หลีก เขาหิ้วถุงใส่ของใช้ผู้ป่วยบนโต๊ะขึ้นมา แล้วหยิบกะละมัง หันไปเรียกหลิวเทียนหราน

"พี่หลิว ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่ง"

ทั้งสองคนเดินตามกันออกไปจากห้องเช่าที่ร้อนอบอ้าวแห่งนี้

ในห้อง เหลือเพียงจางหมิงหย่วนและฮว๋าจื่อ

ฮว๋าจื่ออดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายกนิ้วโป้งให้จางหมิงหย่วนจากใจจริง

"พี่หย่วน พี่นี่ขั้นเทพจริงๆ"

บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและความเลื่อมใส

"หลิวเทียนหรานคนนี้ หัวดื้อยิ่งกว่าลาอีก สามสี่วันมานี้ ผมพาคนมาคุยกับเขาตั้งห้าหกเจ้า มีเถ้าแก่คนนึงเสนอราคาหกสิบเปอร์เซ็นต์เท่าพี่เลย แต่ตาลานี่ก็ยังกัดฟันไม่ยอมลูกเดียว พี่นี่มีวิธีจริงๆ"

จางหมิงหย่วนยิ้มบางๆ

"การทำตัวหรือทำสิ่งใด ล้วนต้องมีวิธีทั้งนั้น"

เขามองไปทางประตู แววตาสงบนิ่ง

"รับมือกับคนแบบหลิวเทียนหราน ความจริงใจ คือไม้ตายที่แท้จริง"

"เขาเป็นครู เนื้อแท้เป็นคนหยิ่งทระนง โดยธรรมชาติแล้วจะรู้สึกรังเกียจพวกพ่อค้าที่เห็นแก่ผลกำไรเป็นที่ตั้ง แถมเขายังเป็นคนดื้อรั้น ลูกไม้จอมปลอมใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา จะยิ่งส่งผลเสียเสียมากกว่า"

ฮว๋าจื่อพาจางหมิงหย่วนเดินเข้าไปในประตูหมู่บ้านหมิงจู

หมู่บ้านไม่ใหญ่นัก หน้าประตูมีเพียงประตูเหล็กดัดเรียบง่ายกับป้อมยามเล็กๆ ด้านในมีตึกอิฐแดงสูงหกชั้นเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ผนังด้านนอกของตึกบุด้วยกระเบื้องทรงสี่เหลี่ยมสีขาว ซึ่งในอำเภอชิงสุ่ยยุคนั้น ถือว่าเป็นตึกฝรั่งที่ทันสมัยสุดๆ แล้ว

ระหว่างตึกเป็นพื้นปูนซีเมนต์เรียบๆ มีช่องจอดรถถูกตีเส้นไว้ประปราย พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกชาวบ้านขึงเชือกตากผ้าปูที่นอนปลอกหมอนหลากสีสัน

"พี่หย่วน พี่อย่าเห็นว่าที่นี่ตอนนี้ดูธรรมดานะครับ" ฮว๋าจื่อเดินนำไปพลางแนะนำไปพลาง "นี่เป็นหมู่บ้านจัดสรรแห่งแรกของอำเภอเราเลยนะ มีทั้งหมดแปดตึก สามร้อยกว่าหลังคาเรือน คนที่อยู่มีแต่ระดับหัวหน้าหน่วยงาน ครู เถ้าแก่ร้านค้าที่มีหน้ามีตาทั้งนั้น สิ่งอำนวยความสะดวกก็ครบครัน ออกจากหมู่บ้านก็เป็นตลาดสด ปั่นจักรยานห้านาทีก็ถึงโรงพยาบาลอำเภอแล้ว"

ทั้งสองคนเดินมาถึงทางเข้าตึกสาม เดินขึ้นไปตามบันไดปูน ทางเดินมืดสลัว เสียงฝีเท้าของทั้งสองคนดังก้อง

ฮว๋าจื่อล้วงกุญแจออกมา ไขเปิดประตูห้องบนชั้นสอง

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องรับแขกที่หันหน้าไปทางทิศใต้ ผนังทาสีขาวใหม่เอี่ยมสว่างจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น พื้นเป็นหินขัดที่ขัดจนเรียบเนียน เย็นสบายและเงางาม

จางหมิงหย่วนเดินสำรวจรอบๆ ห้องที่ว่างเปล่า

พื้นที่เก้าสิบกว่าตารางเมตร ถูกกั้นเป็นสามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก แต่ละห้องไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่การจัดวางเป็นสัดส่วนชัดเจน ไม่ทำให้เสียพื้นที่เปล่าประโยชน์เลยแม้แต่น้อย

หลิวเทียนหรานตั้งใจทำบ้านหลังนี้มากจริงๆ ผนังห้องครัวและห้องน้ำปูกระเบื้องสีขาว ห้องนอนใหญ่ยังบิลต์อินตู้เสื้อผ้าไม้แบบเรียบง่าย ไม้สนที่ยังไม่ได้ทาสีส่งกลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนออกมา

จางหมิงหย่วนยืนอยู่บนระเบียงที่อาบไล้ไปด้วยแสงแดด ในใจเริ่มคิดคำนวณ

ห้องสามห้องนอนเล็กๆ นี้นอกจากจะทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้ว หากตกแต่งเพิ่มอีกนิดหน่อย ซื้อเฟอร์นิเจอร์เข้ามาใส่ ก็จะกลายเป็นบ้านที่แสนอบอุ่นหลังหนึ่งเลย

ทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดไปอีกสามชั้น

ฮว๋าจื่อหอบแฮ่กๆ ใช้กุญแจอีกดอก ไขเปิดประตูห้องบนชั้นห้า

พอเดินเข้าไป ความรู้สึกถึงพื้นที่ก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าหลังข้างล่างอย่างเห็นได้ชัด ห้องรับแขกที่กว้างขวางโปร่งสบายทะลุถึงกันทั้งเหนือและใต้ หน้าต่างบานทิศเหนือหันหน้าชนกับห้องครัว ส่วนฝั่งทิศใต้เป็นระเบียงกว้างที่มีประตูกระจกบานเลื่อน ทัศนียภาพดีมาก สามารถมองเห็นเค้าโครงของแม่น้ำชิงสุ่ยแต่ไกล

"พี่หย่วน หลังนี้เด็ดกว่าเยอะเลยครับ" ฮว๋าจื่อพักหอบหายใจ เริ่มบรรยายอย่างเป็นมืออาชีพ

"หมู่บ้านเราเนี่ย ชั้นนึงมีสามห้อง มีแค่ห้องตรงกลางห้องเดียวที่เป็นห้องใหญ่ขนาดร้อยยี่สิบเจ็ดตารางเมตร พี่ดูสิครับ" เขาชี้ไปที่สองฝั่งของห้องรับแขก "ห้องน้ำสองห้อง ห้องนอนใหญ่มีห้องน้ำในตัว ข้างนอกก็มีห้องน้ำส่วนรวมอีกห้อง เวลาแขกไปใครมาก็สะดวก"

จางหมิงหย่วนมองตามทิศทางที่เขาชี้

ห้องนอนทั้งสามห้องหันหน้าไปทางทิศใต้ รับแสงสว่างได้ดีเยี่ยม ห้องนอนใหญ่สุด นอกจากจะมีห้องน้ำในตัวแล้ว ด้านข้างยังเชื่อมติดกับห้องเล็กๆ ขนาดห้าหกตารางเมตร หน้าต่างมองเห็นสวนชั้นล่างพอดี ทั้งเงียบสงบและสว่างไสว

"ห้องเล็กๆ ห้องนี้ ตอนแรกพี่หลิวแกกะจะทำเป็นห้องหนังสือของแกเองน่ะครับ" ฮว๋าจื่อพูดเสริม

การตกแต่งในห้องก็เรียบง่ายเหมือนกับหลังข้างล่าง พื้นหินขัด ผนังทาสีขาว แต่เพราะมีพื้นที่กว้างกว่า หน้าต่างเยอะกว่า ห้องทั้งห้องจึงดูสว่างไสวเป็นพิเศษ

จางหมิงหย่วนยืนอยู่บนระเบียงกว้างฝั่งทิศใต้ สายลมยามบ่ายพัดเข้ามา นำพากลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้าที่ไม่รู้จักชื่อจากสวนชั้นล่างมาด้วย

เขาหลับตาลง ในใจได้วาดภาพใหม่เอี่ยมขึ้นมาภาพหนึ่งแล้ว

บ้านหลังนี้ ใหญ่พอ และสว่างพอ

เขาต้องการห้องหนังสือเงียบๆ สักห้อง

แม่ติงซูหลานชอบปลูกดอกไม้ต้นไม้ ระเบียงกว้างๆ แบบนี้เหมาะเจาะพอดีเลย การออกแบบให้มีห้องน้ำสองห้อง ก็ช่วยให้การใช้ชีวิตของทุกคนในครอบครัวสะดวกสบายขึ้นด้วย

นอกจากชั้นที่ค่อนข้างสูงไปหน่อย ก็แทบจะไม่มีข้อเสียอะไรเลย

นี่ต่างหาก ถึงจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าบ้านอย่างแท้จริง

จางหมิงหย่วนยืนอยู่ในห้องรับแขกที่ว่างเปล่าบนชั้นห้า ในหัวมีเพียงตัวเลขชุดหนึ่ง

บ้านสองหลังนี้ ลดหกสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นเงินห้าหมื่นเก้าพันหกร้อยเจ็ดสิบ

ทางฝั่งจ้าวลี่เปิ่นและหวังต้าจวินต่างหาก ที่เป็นรายจ่ายก้อนใหญ่ตัวจริง

หากต้องการจัดการปัญหาจากสองคนนี้ให้เด็ดขาด จางหมิงหย่วนคาดว่ายังต้องใช้เงินสดอีกสามแสน

แล้วยังมียอดเงินที่เหลือของฟางกังอีกสองแสน ที่ต้องโอนภายในครึ่งเดือนนี้

เขาลองคำนวณเงินในมือดู เงินที่เหลือจากก่อนหน้านี้มีไม่ถึงหนึ่งแสน ต่อให้ขายแสตมป์สองแผ่นนั้นไป อย่างมากก็ได้เพิ่มมาอีกแค่ห้าหมื่น

จำนวนเงินที่ขาดยังคงมากเกินไปอยู่ดี

ในเวลานั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของฮว๋าจื่อก็ดังขึ้น

เขาล้วงโทรศัพท์ออกมากดรับสาย

"ฮัลโหล พี่อวี่เหรอ"

"อ๋อ ได้ๆ เดี๋ยวพวกเราลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ฮว๋าจื่อวางสาย หันไปพูดกับจางหมิงหย่วนว่า "พี่หย่วน พี่อวี่กลับมาแล้วครับ รอพี่อยู่หน้าหมู่บ้านน่ะครับ"