บทที่ 78 ความจริงใจคือไม้ตาย!

หลิวเทียนหรานอึ้งไปเล็กน้อย

กลิ่นอายความเป็นครูที่เจ้าระเบียบในตัวเขา มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่ว่า เขามาขายบ้านนี่นา ฐานะมันเกี่ยวอะไรกับบ้านล่ะ

เขากระแอมเบาๆ ตอบกลับไปอย่างขอไปที "เถ้าแก่จางตาแหลมจริงๆ เรามา... คุยเรื่องบ้านกันก่อนดีไหมครับ?"

ตอนที่เขากำลังจะพูดบรรยายสรรพคุณของบ้านสองหลังของตัวเองต่อ ประตูไม้บางๆ ของห้องเช่าก็ถูกผลักเปิดออกจาด้านนอก

เป็นเฉินอวี่นั่นเอง

มือข้างหนึ่งของเขาหิ้วถุงพลาสติกสีแดงใบใหญ่ ส่วนอีกข้างถืออ่างล้างหน้าพลาสติกใบใหม่เอี่ยม

มองผ่านถุงพลาสติกเข้าไป พอจะเห็นแพมเพิสผู้ใหญ่สองสามห่อ แผ่นรองซับแบบใช้แล้วทิ้งปึกหนึ่ง แล้วก็ทิชชูเปียกไร้น้ำหอมสำหรับเด็กอีกสองสามห่อ

หลิวเทียนหรานอึ้งไปอีกครั้ง

ฮว๋าจื่อเองก็งงเป็นไก่ตาแตก อดถามไม่ได้ว่า "พี่อวี่ พี่ซื้อของพวกนี้มาทำไมครับ?"

แต่จางหมิงหย่วนกลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

"พี่หลิวครับ" เขาลุกขึ้นยืน รับของพวกนั้นมาจากมือเฉินอวี่ แล้ววางลงบนโต๊ะเบาๆ

เมื่อหลิวเทียนหรานเห็นของในถุงชัดเจน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ น้ำเสียงก็แข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย

"เถ้าแก่จาง คุณหมายความว่ายังไง?"

"พี่หลิวครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด" จางหมิงหย่วนยิ้มบางๆ น้ำเสียงอ่อนโยน "เมื่อหลายปีก่อน ปู่ผมก็เส้นเลือดในสมองแตกกะทันหัน หมอช่วยไว้ไม่ทันเหมือนกันครับ"

"ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณในตอนนี้ดี พอมีคนเข้าโรงพยาบาล ครอบครัวก็วุ่นวายไปหมด ทั้งหมอ พยาบาล บิลค่ารักษา... ในหัวมีแต่เรื่องให้คิดตลอดทั้งวัน ไม่มีเวลาได้พักผ่อนหรอกครับ"

เขาชี้ไปที่ของบนโต๊ะ แววตาจริงใจ

"ของพวกนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรหรอกครับ แค่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผม ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดของคุณ คือการทุ่มเทเวลาดูแลคนป่วย เรื่องจุกจิกพวกนี้ อะไรที่พอช่วยประหยัดเวลาได้ก็ประหยัดเถอะครับ"

จางหมิงหย่วนมองใบหน้าที่ยังคงตึงเครียดของหลิวเทียนหราน แล้วพูดเสริมอีกประโยค

"ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ น้ำใจก็ส่วนน้ำใจ ถึงวันนี้เราจะตกลงเรื่องบ้านกันไม่ได้ แต่การได้รู้จักกับคนมีความรู้แบบพี่หลิว ก็ถือเป็นเกียรติของผมแล้วครับ"

คำพูดเหล่านี้ ไร้ที่ติอย่างสมบูรณ์แบบ

ร่างกายที่ตึงเครียดของหลิวเทียนหราน ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง มองดูของบนโต๊ะ ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ

"พี่หลิวครับ งั้น... เราพาพี่หย่วนขึ้นไปดูบ้านกันดีไหมครับ?" ฮว๋าจื่อที่อยู่ข้างๆ เห็นสถานการณ์คลี่คลายก็รีบเสนอตัว

"ไม่ต้องดูหรอก"

จู่ๆ หลิวเทียนหรานก็โบกมือปฏิเสธ เขาเงยหน้าขึ้น แววตากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง

"บ้านทั้งสองหลังตกแต่งแบบเรียบง่าย ไม่เคยมีคนเข้าไปอยู่เลยแม้แต่วันเดียว รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน"

"เรา... มาคุยเรื่องราคากันก่อนเถอะ"

เขามองจางหมิงหย่วน พูดทีละคำ

"ถ้าราคาไม่โอเค ก็ไม่จำเป็นต้องคุยต่อ"

หลายวันมานี้ เขาเจอพวกฉวยโอกาสมาเยอะ บางคนพออ้าปาก ก็กล้ากดราคาลงไปเหลือแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทำเอาเขาแทบจะลงไม้ลงมืออยู่ตรงนั้น

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

เขาไม่ได้เสนอราคาทันที แต่ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มอึกหนึ่ง

"พี่หลิวครับ ก่อนมา ผมก็พอจะสืบเรื่องราวมาบ้างแล้ว"

"บ้านสองหลังของคุณ ตอนซื้อน่าจะตกตารางเมตรละ 430 หยวน ตอนนี้ราคาตลาดขยับขึ้นมาหน่อย อยู่ที่ประมาณ 450 หยวน สองหลังรวมกัน 221 ตารางเมตร ราคาตลาดก็ตกเกือบๆ แสนหยวน"

จางหมิงหย่วนพูดถึงราคาบ้านในหมู่บ้านหมิงจูได้อย่างแม่นยำ

จากนั้น เขาเงยหน้าขึ้น มองหลิวเทียนหราน

"ตามหลักแล้ว ขายหลังเล็กหลังเดียว ก็พอสำหรับค่าผ่าตัดแล้วนี่ครับ ทำไม... ถึงต้องขายทีเดียวสองหลังล่ะครับ?"

คำถามนี้ ทำให้ใบหน้าที่ฝืนทำเป็นเข้มแข็งของหลิวเทียนหราน พังทลายลงในพริบตา

เขายกมือขึ้นขยี้ผมที่บางอยู่แล้วของตัวเอง

"...ลูกชายผม ปีนี้สอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายประจำจังหวัดได้ แม่เขาก็เป็นห่วง เตรียมจะย้ายไปอยู่เป็นเพื่อน ทั้งค่าเช่าบ้าน ค่ากินค่าอยู่ ต้องใช้เงินทั้งนั้น"

"แม่ผม... สุขภาพก็ไม่ค่อยดี ปีที่แล้วเพิ่งทำบอลลูนหัวใจไป ค่าหยูกยาแต่ละเดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ"

"แล้วตอนนี้พ่อผมก็มาล้มป่วยอีก..."

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ หลับตาลง

จางหมิงหย่วนนิ่งเงียบ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋า ยื่นให้มวนหนึ่ง แล้วจุดไฟให้ด้วยตัวเอง

เปลวไฟวูบวาบ สะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจของหลิวเทียนหราน

"พี่หลิวครับ" จางหมิงหย่วนตบไหล่เขา "ผมจะไม่ปิดบังพี่นะ ที่ผมซื้อบ้านหลังนี้ ก็เพื่อจะเอาให้คนในครอบครัวอยู่เหมือนกัน"

เขาสูบบุหรี่เข้าปอด แล้วพ่นควันออกมาช้าๆ

"แต่ในแง่ของธุรกิจ พี่เป็นคนมีความรู้ เหตุผลบางอย่าง พี่น่าจะเข้าใจดีกว่าผม"

"ในเวลานี้ ที่อำเภอชิงสุ่ยของเรา จะมีสักกี่คนที่ยอมเอาเงินเก็บกว่าครึ่งชีวิต มาซื้อบ้านจัดสรร?"

ประโยคนี้ ราวกับแทงทะลุเข้าไปในใจของหลิวเทียนหราน

ใช่แล้ว นี่แหละคือสาเหตุหลักที่ทำให้สองวันนี้เขาต้องวิ่งเต้นไปทั่ว แถมยังโดนกดราคาลงเหลือแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์!

จางหมิงหย่วนไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาเริ่มวิเคราะห์ความเป็นจริงของยุคสมัยนี้ต่อ

"ตอนนี้คนส่วนใหญ่ ไม่ก็อยู่บ้านพักพนักงาน ไม่ก็เบียดกันอยู่ในแฟลตเก่าๆ ยุคที่รัฐสวัสดิการแจกบ้านเพิ่งจะผ่านไปไม่กี่ปี ในสายตาคนรุ่นเก่า บ้านคือสิ่งที่รัฐต้องจัดหาให้ การควักเงินซื้อบ้าน มันเป็นเรื่องเพ้อฝัน"

"ในอำเภอเรา คนงานธรรมดาๆ เดือนนึงได้เงินเดือนเท่าไหร่กัน? ห้าร้อยหกร้อยหยวนก็ถือว่าหรูแล้ว บ้านสองหลังนี้รวมกันเกือบแสน ต้องไม่กินไม่ใช้ไปเป็นสิบปีถึงจะเก็บเงินได้ ใครจะซื้อไหว? แล้วใครจะกล้าแบกรับหนี้บ้านไปทั้งชีวิตล่ะ?"

"เพราะงั้น บ้านสองหลังของคุณ ดูภายนอกมันก็เป็นของดีแหละ แต่ตอนนี้ มันคือเผือกร้อน มีราคาแต่ไม่มีคนซื้อ"

สีเลือดบนใบหน้าของหลิวเทียนหรานจางหายไป

มือที่วางอยู่บนโต๊ะของเขากำแน่น

คำพูดของจางหมิงหย่วน แม้ทุกคำจะมีเหตุผล แต่โดยนัยแล้ว ก็หมายความว่าสิ่งเดียวนั่นแหละ—กดราคา

หลายวันมานี้เขาฟังข้ออ้างแบบนี้มาพอแล้ว

ในสายเลือดของคนมีความรู้แบบเขามีความดื้อรั้นอยู่

เขาไม่อยากคุยต่อแล้ว

หลิวเทียนหรานลุกขึ้นยืน กระตุกมุมปาก

"เถ้าแก่จาง ถ้าคุณไม่มีอะไรจะคุยแล้ว ผม... ขอตัวก่อนล่ะ ที่โรงพยาบาลยังมีเรื่องให้จัดการอีกเยอะ"

ตอนที่เขากำลังจะหันหลังกลับนั้นเอง จางหมิงหย่วนก็เอ่ยขึ้น

"พี่หลิวครับ อย่าเพิ่งรีบกลับเลยครับ"

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งมาก แต่กลับทำให้ฝีเท้าของหลิวเทียนหรานหยุดชะงัก

"ผมรู้ว่าตอนนี้พี่กำลังอึดอัดใจ คิดว่าผมก็เหมือนกับคนพวกนั้น ที่หวังจะฉวยโอกาสตอนพี่ลำบาก"

จางหมิงหย่วนลุกขึ้นยืน มองเขา แววตาไม่มีความเจ้าเล่ห์เหมือนเมื่อครู่ มีเพียงความจริงใจ

"บอกตามตรงเลยนะครับ วันนี้ผมตั้งใจมาเพื่อซื้อของถูกจริงๆ"

คำพูดประโยคนี้ ทำให้หลิวเทียนหรานและฮว๋าจื่อที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไปเลย

"ถ้าไม่ใช่เพราะพี่กำลังร้อนเงิน ถ้าไม่ใช่เพราะผมจะได้ของถูก ตอนนี้ผมคงยังไม่คิดจะซื้อบ้านหรอกครับ" จางหมิงหย่วนพูดต่อ "แต่ผมไม่เหมือนกับไอ้พวกสารเลวที่สูบเลือดสูบเนื้อพวกนั้น ผมเข้าใจความลำบากของพี่ และเคารพในความเป็นลูกผู้ชายของพี่"

เขาชูนิ้วขึ้นมาหกนิ้ว

"หกสิบเปอร์เซ็นต์"

"ผมรู้ว่าราคานี้ พี่ยังขาดทุนอยู่ หลายวันมานี้ ก็คงมีคนเสนอราคานี้ให้พี่เหมือนกัน"

"แต่พี่หลิวครับ พี่ก็รู้ดีว่า นี่คือราคาที่ดีที่สุดที่พี่จะหาได้ในตอนนี้แล้ว"

จางหมิงหย่วนมองเขา ลดเสียงลง และหนักแน่นขึ้น

"คนแก่นอนอยู่ในโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายมันเดินทุกวัน รอไม่ได้หรอกครับ"

หลิวเทียนหรานเงียบไป

เขามองดูของใช้สำหรับผู้ป่วยที่ยังไม่ได้แกะกล่องบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่ใสซื่อของจางหมิงหย่วน

ในที่สุด เขาก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

"...เฮ้อ"

เสียงถอนหายใจยาว ราวกับได้ระบายเอาความน้อยเนื้อต่ำใจและความดิ้นรนตลอดหลายวันนี้ออกมาจนหมดสิ้น

หลิวเทียนหรานกัดฟัน ราวกับตัดสินใจเรื่องที่ยากที่สุดในชีวิต

"น้องจาง เห็นแก่นายที่เป็นคนตรงไปตรงมา ไม่เสแสร้ง"

"บ้านหลังนี้ ฉันขายให้นาย!"