บทที่ 77 ทำธุรกิจ ต้องรู้จักสังเกตก่อน

จางหมิงหย่วนเดินวนไปวนมาในพื้นที่ว่างขนาดสองร้อยกว่าตารางเมตรนั้นอย่างช้าๆ คอยสังเกตการจัดวางในแต่ละจุดอย่างละเอียด

ในหัวของเขา แบบแปลนการตกแต่งของร้านอินเทอร์เน็ตระดับไฮเอนด์ในอนาคต ผุดขึ้นมาทีละภาพๆ อย่างชัดเจน

"อาอวี่ เอาสมุดมาจดไว้"

เขาสั่งการโดยไม่หันกลับไปมอง

"ด้านขวามือของประตูทางเข้า ก่อเคาน์เตอร์บาร์ขึ้นมา เอาให้ใหญ่ เอาให้สว่าง นอกจากจะเป็นจุดชำระเงินแล้ว ยังต้องมีที่วางเครื่องชงกาแฟ เครื่องทำน้ำแข็ง และเครื่องทำชานมด้วย"

"ห้องโถงทั้งหมด ใช้แผ่นยิปซัมกั้นเป็นสามโซน โซนธรรมดา โซนที่นั่งแบบโซฟา และโซนห้องวีไอพีสำหรับแข่งเกมที่อยู่ด้านในสุด"

"ผนังไม่ต้องทาสีขาว ปาดปูนขาวให้เรียบ แล้วใช้สีพ่นสีดำพ่นลายกราฟฟิตี้ธีมเกมลงไป เพดานก็ทาสีดำ โชว์ท่อดับเพลิงกับรางสายไฟให้เห็นชัดๆ ไปเลย สไตล์ลอฟต์อินดัสเทรียล"

จางหมิงหย่วนสั่งการอย่างละเอียดถี่ถ้วน เฉินอวี่ถือสมุดโน้ตเล่มเล็กๆ คอยจดตามยิกๆ อยู่ข้างๆ กลัวว่าจะพลาดไปแม้แต่คำเดียว

สุดท้าย จางหมิงหย่วนก็กำชับว่า "ช่วงนี้ก็หาช่างเข้ามาเตรียมงานก่อนได้เลย พวกเรื่องเอกสาร การตกแต่ง โต๊ะเก้าอี้ เดินสายเน็ต... งานเตรียมการทุกอย่าง จัดการให้เสร็จล่วงหน้าให้หมด"

"พอคอมพิวเตอร์มาส่งปุ๊บ เราก็เปิดร้านทันที"

"ได้เลยครับพี่หย่วน!" เฉินอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น

ช่วงที่จางหมิงหย่วนเดินไปเข้าห้องน้ำ ฟางกังก็เดินเข้ามาใกล้ โอบไหล่เฉินอวี่ แล้วเริ่มเลียบเคียงถาม

"น้องเฉิน พี่หย่วนของนายคนนี้... เป็นใครมาจากไหนเหรอ? ดูอายุยังน้อย แต่ความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวแบบนี้ ไม่เหมือนคนธรรมดาเลยนะ"

เฉินอวี่กลอกตาไปมา ลดเสียงลง แล้วเริ่มคุยโวในสิ่งที่เขาถนัดที่สุด

"ประธานฟาง ผมจะบอกให้นะ พี่หย่วนของผมน่ะไม่ใช่คนธรรมดา! เป็นถึงนักเรียนหัวกะทิของมหาวิทยาลัยฉินชวน! แถมยังเป็นสมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมเก็งกำไรกีฬาอีสปอร์ตระดับโลกอะไรสักอย่างนี่แหละ! สมองระดับเขาน่ะ นาทีเดียวหาเงินได้เป็นแสนๆ เลยนะ!"

ฟางกังถูกสารพัดชื่อตำแหน่งที่พูดจนน้ำลายแตกฟองนั้นหลอกจนมึนงง ฟังไม่เข้าใจเลยสักคำ แต่ก็พอจะเข้าใจเรื่องหนึ่งได้

ชายหนุ่มที่ชื่อจางหมิงหย่วนคนนี้ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ไม่ขาดเงิน และเก่งกาจมาก

พอดีกับที่จางหมิงหย่วนเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี แล้วเรียก

"อาอวี่ ไปกันเถอะ"

จางหมิงหย่วนบอกลาฟางกัง ขึ้นรถอัลโตคันโทรมๆ แล้วขับจากไปอย่างรวดเร็ว

สิบห้านาทีต่อมา

"เอี๊ยด—"

รถอัลโตสีขาวสะบัดท้ายเข้าจอดขวางหน้าประตูหมู่บ้านหมิงจูอย่างอวดดี

เฉินอวี่สะบัดผมยาวที่หวีจนมันแผล็บ ปลดเข็มขัดนิรภัย ผลักประตูลงจากรถ ท่าทางลื่นไหลรวดเดียวจบ

เขากำลังจะเอ่ยปาก ก็มีร่างในชุดเครื่องแบบสีฟ้าเดินทำสัญลักษณ์มือเข้ามาหา ใบหน้าแสดงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

"เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!"

ตำรวจจราจรกลอกตาบน เคาะฝากระโปรงรถอัลโต ปากก็โวยวาย

"คิดว่าตัวเองขับ F1 เป็นชูมัคเกอร์หรือไง? มาดริฟต์อะไรกลางถนนเนี่ย? เอาใบขับขี่มา! ปรับห้าสิบหยวน!"

จางหมิงหย่วนอดขำไม่ได้

ทำตัวอวดดี มักจะโดนดีเข้าให้จริงๆ

เฉินอวี่ทำหน้ามุ่ยจ่ายค่าปรับไป จากนั้นถึงพาก็จางหมิงหย่วนมาที่หน้าประตูหมู่บ้าน เขาหยิบโทรศัพท์ฝาพับเครื่องนั้นออกมา แล้วกดโทรออก

"ฮว๋าจื่อ! รีบลงมารับหน่อย! พวกฉันถึงแล้ว!"

ในยุคนี้ ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นในอำเภอเล็กๆ ยังไม่มีหน้าร้านนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นระบบเหมือนในอนาคต

สิ่งที่เรียกว่า "การซื้อขายบ้าน" ส่วนใหญ่จึงตกอยู่ในมือของนายหน้าส่วนตัวที่หูไวตาไว

ภาษาชาวบ้านเรียกพวกนี้ว่า "นายหน้าเถื่อน"

รอไม่ถึงสิบนาที ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งหอบแฮ่กๆ ออกมาจากในหมู่บ้าน

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ไม่ค่อยพอดีตัวกับกางเกงสแล็กสีดำ สวมแว่นตากรอบทอง แต่กลับสวมรองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำตาล แถมยังผูกเนกไทสีแดงเบี้ยวๆ อีกต่างหาก

"พี่อวี่... พี่หย่วน! มากันแล้วเหรอครับ!" ชายหนุ่มวิ่งมาแต่ไกลก็โบกมือทักทาย

ฮว๋าจื่อพาทั้งสองคนเดินลัดเลาะผ่านผ้าปูที่นอนที่ตากไว้และจักรยานที่จอดระเกะระกะในหมู่บ้าน จนมาหยุดอยู่ที่ห้องเช่าชั้นหนึ่งของเขา

เขาไขกุญแจเปิดประตู กลิ่นอับชื้นก็พุ่งปะทะหน้า อากาศในห้องอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก

"พี่อวี่ พี่หย่วน เชิญข้าง法ครับ"

ในห้องไม่มีแม้แต่เฟอร์นิเจอร์ดีๆ สักชิ้น มีแค่เก้าอี้พลาสติกไม่กี่ตัวกับโต๊ะไม้เก่าๆ โยกเยกตัวหนึ่ง มองลอดประตูห้องนอนที่เปิดอ้าอยู่เข้าไป เห็นเตียงโครงเหล็กเก่าๆ หลังหนึ่ง

ชายหนุ่มที่ชื่อฮว๋าจื่อถูมือไปมาอย่างประหม่า ค่อยๆ รินน้ำเปล่าใส่แก้วสกรีนลายโฆษณาสองใบ ส่งให้ทั้งสองคนอย่างระมัดระวัง

"พี่อวี่ แล้วก็พี่หย่วนด้วย ที่นี่มันโทรมไปหน่อย ทนๆ เอาหน่อยนะครับ" เขายิ้มอย่างเขินอาย "ห้องนี้ผมเช่าไว้รับแขก เอาไว้พักเหนื่อยตอนเที่ยงน่ะครับ"

จางหมิงหย่วนไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเอ่ยปากเข้าเรื่องทันที

"เล่าเรื่องบ้านให้ฟังหน่อยสิ"

"ได้เลยครับ!" ฮว๋าจื่อรีบกระตือรือร้นขึ้นมาทันที เขาหยิบสมุดจดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเอกสารเก่าๆ "เมื่อเช้าผมโทรไปถามทุกคนอีกรอบแล้วครับ"

"ครอบครัวแรกทำธุรกิจอยู่ที่เมืองเอกของมณฑล ตอนนี้ธุรกิจไปได้สวย เลยเตรียมจะขายบ้านที่ชิงสุ่ยแล้วย้ายครอบครัวไปอยู่ที่นู่น ครอบครัวนี้เขาไม่รีบครับ ราคาเลยค่อนข้างตึง"

"ส่วนอีกครอบครัว..." ฮว๋าจื่อลดเสียงลง "สถานการณ์พิเศษนิดหน่อยครับ คนแก่ที่บ้านเกิดเส้นเลือดในสมองแตกกะทันหัน ตอนนี้รอผ่าตัดเปิดกะโหลกอยู่ที่โรงพยาบาล ร้อนเงินมากครับ เขากำชับผมมาว่า ให้หาทางขายบ้านให้ได้ภายในสองสามวันนี้จะดีที่สุด"

จางหมิงหย่วนรับรู้สถานการณ์ในใจทันที

"คนที่ย้ายบ้าน ไม่ต้องไปคุย" เขาตัดสินใจเด็ดขาด "คุยกับอีกครอบครัวหนึ่ง"

ใบหน้าของฮว๋าจื่อปรากฏความรู้สึกลำบากใจออกมาเล็กน้อย

"พี่หย่วน แต่ว่า... ครอบครัวนั้น เขามีบ้านสองหลัง อยู่ในตึกเดียวกันเลย หลังนึงอยู่ชั้นสอง อีกหลังอยู่ชั้นห้า เขาอยาก... ขายเหมาคู่เลยน่ะครับ"

จางหมิงหย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ไม่มีปัญหา"

เขามองฮว๋าจื่อ ค่อยๆ เอ่ยปาก

"บ่ายนี้คุยกับเขาเลย นายไปนัดเขามา"

บ่ายสองโมง

ในห้องอบอ้าวราวกับเตาอบ

ฮว๋าจื่อพาผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายคนนั้นอายุราวๆ สี่ห้าสิบปี สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นยี่ห้อ "Youngor" เก่าๆ ข้อมือสวมนาฬิกาควอตซ์ยี่ห้อ "Tianwang" เป็นประกายเงาวับ

เบ้าตาของเขาลึกโบ๋ นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย

ฮว๋าจื่อมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นเฉินอวี่ ก็ชะงักไป

"พี่หย่วน พี่อวี่ล่ะครับ?"

"ออกไปซื้อบุหรี่ให้ฉันน่ะ" จางหมิงหย่วนตอบอย่างเรียบเฉย

"อ้อๆ" ฮว๋าจื่อรีบเบี่ยงตัวเพื่อแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน "พี่หย่วนครับ นี่คือเจ้าของบ้าน พี่หลิวครับ พี่หลิวครับ นี่คือเถ้าแก่จาง ที่อยากจะซื้อบ้านของคุณครับ"

ผู้ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่า "พี่หลิว" ฝืนยิ้ม ก่อนจะยื่นมือออกมาก่อน

"สวัสดีครับ เถ้าแก่จาง"

หลังจากจับมือทักทายกันเสร็จ พี่หลิวก็ดึงเก้าอี้นั่งลง เข้าประเด็นทันที

"เถ้าแก่จาง ผมจะไม่พูดอ้อมค้อมกับคุณนะ บ้านของผม หลังนึงอยู่ชั้นสอง พื้นที่เก้าสิบสี่ตารางเมตร สามห้องนอนเล็ก อีกหลังอยู่ชั้นห้า พื้นที่ร้อยยี่สิบเจ็ดตารางเมตร มีระเบียง มีห้องน้ำสองห้อง แล้วก็มีห้องหนังสือเล็กๆ อีกห้อง ทั้งสองหลังเป็นแบบแปลนหันหน้าไปทางทิศใต้ที่ทำเลดีที่สุดในหมู่บ้านเลย"

เขาเงยหน้าขึ้น ในดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงฉายแววเสียดาย

"ถ้าไม่ใช่เพราะทางบ้านร้อนเงินด่วน บ้านสองหลังนี้ ให้ตายผมก็ไม่มีทางขายหรอกครับ"

แต่จางหมิงหย่วนกลับไม่รีบร้อนคุยเรื่องบ้าน

เขาพิจารณามือที่ข้อนิ้วใหญ่โตของชายวัยกลางคน และปากกาหมึกซึมยี่ห้อ "Hero" ที่เหน็บอยู่ที่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตของเขา

จางหมิงหย่วนยิ้ม

"พี่หลิว คุณคงเป็น... ครูสอนหนังสือใช่ไหมครับ?"

พี่หลิวชะงักไป ก่อนจะพยักหน้ายอมรับตามสัญชาตญาณ

จางหมิงหย่วนพูดต่อ "หมู่บ้านหมิงจูอยู่ใกล้กับโรงเรียนมัธยมหมายเลขสอง ที่คุณซื้อบ้านหลังเล็ก น่าจะเพราะอยากให้ลูกไปโรงเรียนสะดวก ส่วนหลังใหญ่ ก็คงกะจะเก็บไว้ใช้อยู่ตอนเกษียณใช่ไหมล่ะครับ"

คำพูดเหล่านี้ ทำให้พี่หลิวถึงกับอึ้งไปเลย