บทที่ 76 วิธีแก้ปัญหา

จางหมิงหย่วนยืนอยู่หน้าประตู สูดหายใจเข้าลึกๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ

เขาเสียบกุญแจเข้าไปในรู เสียงบิดเปิดประตูเหล็กบานหนักดังขึ้นกริ๊ก

ประตูเหล็กส่งเสียงดังเอี๊ยดบาดหู

"กลับมาแล้วเหรอ!"

บนระเบียง เสียงของจางเจี้ยนหัวผู้เป็นพ่อดังขึ้นเป็นคนแรก แฝงไปด้วยความโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก

"ไอ้ลูกตัวแสบ ในที่สุดก็รู้จักกลับมากินข้าวบ้าน"

ติงซูหลานผู้เป็นแม่รีบเดินเข้ามาหา เมื่อเห็นของกินเล่นและเหล้าขาวในมือจางหมิงหย่วน ความกังวลทั้งหมดบนใบหน้าก็กลายเป็นความค้อนขวับ

"ก็นึกว่ายุ่งจนลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วซะอีก" เธอรับของจากมือจางหมิงหย่วน ปากก็บ่น แต่หางตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ยังรู้จักซื้อของชอบกลับมา ถือว่าแกยังฉลาดอยู่บ้างนะไอ้ตัวแสบ"

จางหมิงหย่วนก็ยิ้มเช่นกัน เขาเดินเข้าไปสวมกอดแม่จากด้านหลังเบาๆ

"แม่ครับ ผมจะลืมวันเกิดตัวเองได้ยังไง"

ความจริงแล้ว เขาลืมไปแล้วจริงๆ

บนโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กที่ระเบียง มีกับข้าววางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ ปลาต้มซีอิ๊ว ผัดผักกวางตุ้ง ซุปมะเขือเทศใส่ไข่ ล้วนเป็นของโปรดเขาทั้งนั้น

ใต้โต๊ะ ยังซ่อนกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมที่ผูกด้วยริบบิ้นสีชมพูเอาไว้ ด้านในเป็นเค้กครีมขนาดแปดนิ้ว

พ่อจางเจี้ยนหัวเปิดถุงกระดาษมันเยิ้มใบนั้น ชำเลืองมองของข้างใน แล้วโวยวายขึ้นมา

"ทำไมไม่ซื้อเนื้อกระบังลมมาล่ะ ซื้อตีนไก่กับขาหมูมาทำไม นี่มันของโปรดพ่อกับแม่ทั้งนั้นเลยไม่ใช่หรือไง"

จางหมิงหย่วนเดินไปนั่งที่โต๊ะ หยิบตะเกียบขึ้นมา

"ตอนนี้ผมโตแล้ว ไม่ชอบกินเนื้อกระบังลมแล้วครับ"

"เฮอะ ไอ้เด็กคนนี้" จางเจี้ยนหัวหัวเราะร่วน "โตแล้วกับไม่ชอบกินเนื้อกระบังลม มันเกี่ยวอะไรกัน"

ครอบครัวนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็ก

ลมฤดูร้อนยามค่ำคืนพัดผ่านระเบียง นำพาความเย็นสบายมาให้ หลอดไฟสีเหลืองนวลเหนือศีรษะส่องแสงอบอุ่น ทอดเงาของทั้งสามคนให้ยาวออกไป

พ่อกับแม่คอยคีบกับข้าวให้จางหมิงหย่วนเป็นระยะๆ พลางเล่าเรื่องเปิ่นๆ สมัยเด็กของเขา เสียงหัวเราะดังก้องกังวานไปไกลในยามราตรี

กินข้าวเสร็จ กล่องกระดาษสี่เหลี่ยมใบนั้นก็ถูกยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ

จางเจี้ยนหัวทำหน้าภูมิใจ ค่อยๆ แกะกล่องอย่างระมัดระวัง เขาหยิบมงกุฎกระดาษสีทองแบบเรียบง่ายออกมาจากข้างใน แล้วสวมลงบนหัวของจางหมิงหย่วนอย่างเก้ๆ กังๆ

จางหมิงหย่วนทั้งขำทั้งสงสาร

รูปร่างหน้าตาของเค้กเผยให้เห็น บนเค้กถูกบีบครีมเป็นรูปโดราเอมอนสีฟ้า ด้านข้างยังมีรถของเล่นพลาสติกสีแดงคันเล็กๆ วางอยู่ ดูน่ารักและไร้เดียงสาเอามากๆ

"ลูก แม่เป็นคนเลือกเองเลยนะ เป็นไงบ้าง" ใบหน้าของติงซูหลานเต็มไปด้วยความคาดหวัง "ตอนเด็กๆ ลูกชอบโดราเอมอนนี่นา"

เทียนถูกจุดขึ้น แสงเทียนสีเหลืองนวลส่องสว่างกระทบใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้งสาม

พ่อกับแม่เริ่มตบมือ ร้องเพลงวันเกิดที่เพี้ยนไปบ้างเล็กน้อย

ท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของพวกท่าน จางหมิงหย่วนประนมมือเข้าหากัน แล้วหลับตาลง

เขาอธิษฐานขอพรในใจอย่างเงียบๆ

หวังว่าชาตินี้ ตัวเขาจะสามารถปกป้องครอบครัวนี้ไว้ได้เป็นอย่างดี

และเป็นความภาคภูมิใจของพ่อกับแม่

เขาเป่าเทียนจนดับ

นี่คือวันเกิดที่มีความสุขที่สุดในชีวิตทั้งสองชาติของจางหมิงหย่วน

จางหมิงหย่วนดื่มไปเยอะมาก

ฤทธิ์เหล้าตีขึ้นหน้า เขาจำได้ลางๆ ว่า หลังจากนั้นเขากอดไหล่พ่อ ร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ แล้วก็จับมือแม่ พร่ำบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต่อไปครอบครัวเราจะต้องมีชีวิตที่ดีให้ได้

ตื่นขึ้นมาอีกที เขาก็นอนอยู่บนเตียงของตัวเองแล้ว

แสงแดดสว่างจ้านอกหน้าต่าง ส่องเข้าตากระทบจนแสบตาเล็กน้อย

เขายันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับอาการปวดหัวตึบๆ แล้วมองดูนาฬิกาแขวนผนัง

เก้าโมงเช้า

จางหมิงหย่วนผลักประตูห้องเดินออกมา ในบ้านเงียบกริบ แม่น่าจะไปจ่ายตลาด ส่วนพ่อก็ไม่ต้องเดา คงไปทำงานที่โรงไฟฟ้าตามปกติ

เขารีบล้างหน้าแปรงฟัน กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขียนโน้ตทิ้งไว้ให้แม่บนโต๊ะรับแขก แล้วเดินลงบันไดไปทันที

จุดหมายปลายทางคือ ร้านบิลเลียดของเฉินอวี่

ตอนที่จางหมิงหย่วนเดินมาถึงหน้าร้านบิลเลียด ก็เห็นเฉินอวี่นั่งอ้าซ่าอยู่บนโซฟาเก่าๆ ขาดๆ คาบบุหรี่ไว้ในปาก กำลังคุยโวอย่างน้ำลายแตกฟอง

"ถึงตอนนั้นนะ พอร้านเน็ตพวกเราเปิดเมื่อไหร่ จะใช้จอสีจอแบนทั้งหมดเลยเว้ย โซฟาก็นุ่มกว่าเตียงบ้านพวกมึงอีก แถมเล่นเน็ตก็ไม่เสียตังค์ด้วย พวกมึงไอ้พวกเด็กเปรตทั้งหลาย แต่ละคนจะต้องมากราบกรานขอให้พี่อวี่คนนี้จองที่ให้เลยล่ะ"

รอบๆ มีกลุ่มวัยรุ่นกำลังฟังอย่างออกรสออกชาติ ดวงตาเป็นประกายวาววับ

จางหมิงหย่วนกลอกตาบน

ลูกพี่เป็นยังไง ลูกน้องก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เฉินอวี่กับหัวทองนี่ ถอดแบบกันมาเป๊ะๆ

เขาเดินเข้าไป ตบไหล่เฉินอวี่เบาๆ

"อะแฮ่ม"

เฉินอวี่กำลังคุยโวอย่างเมามัน พอโดนขัดจังหวะ ก็หันขวับกลับมาด้วยความหงุดหงิด แต่พอเห็นว่าเป็นจางหมิงหย่วน ก็เด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟาทันที

"พี่หย่วน มาแล้วเหรอครับ"

เขาดึงจางหมิงหย่วนไปหลบมุม ลดเสียงลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

"เรื่องบ้านที่หมู่บ้านหมิงจู ได้เรื่องแล้วนะพี่ เพื่อนผมบอกว่ามีสองครอบครัวที่กำลังร้อนเงินอยากขายด่วน บอกให้พวกเราเข้าไปคุยกับเจ้าของบ้านตอนบ่ายนี้ได้เลย"

แต่จางหมิงหย่วนกลับถามว่า "นายไปสืบดูหน่อยสิ ว่าสองครอบครัวนี้ ทำอาชีพอะไรกันแน่"

เฉินอวี่อึ้งไป "สืบเรื่องนี้ไปทำไมครับ"

"จะได้ดูว่า บ้านไหนร้อนเงินมากกว่ากันไง" น้ำเสียงของจางหมิงหย่วนราบเรียบมาก

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามถึงอีกเรื่อง

"แล้วอู่เจิ้งอันคนนั้น นายพอจะคุยกับเขาได้ไหม"

พอได้ยินชื่อนี้ ความตื่นเต้นบนใบหน้าเฉินอวี่ก็ลดลงไปหลายส่วน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

"พี่หย่วน พูดตรงๆ เลยนะ ถึงผมจะพอเป็นที่รู้จักในแวดวงนักเลงอยู่บ้าง แต่กับพวกนั้น เราอยู่คนละสายกันครับ"

"พวกนั้นมันโหดเหี้ยม ทำแต่อาชีพปล่อยเงินกู้นอกระบบ เก็บค่าคุ้มครอง บังคับซื้อขาย ผมพอจะไหว้วานคนให้ช่วยติดต่อได้ แต่เขาอาจจะไม่ไว้หน้าผมก็ได้นะครับ"

จางหมิงหย่วนพยักหน้า

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

เขาพยักพเยิดเรียกเฉินอวี่ "ไปกินข้าวเช้ากันก่อน แล้วค่อยแวะไปดูตึกของเรา จากนั้นค่อยไปหมู่บ้านหมิงจูกัน"

กินข้าวเช้าเสร็จ ทั้งสองก็ขับรถมาที่ตึกพาณิชย์โดดเดี่ยวอ้างว้างในเขตใหม่หนานอ้านอีกครั้ง

ลงจากรถ เฉินอวี่มองดูตึกที่โอ่อ่าตรงหน้า ก็ยังรู้สึกแทบไม่อยากจะเชื่อ

"พี่หย่วน ตึกหลังนี้ พี่ฮุบมาได้จริงๆ เหรอครับเนี่ย"

จางหมิงหย่วนยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้า

"โคตรเจ๋ง" เฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้เขา

กำลังคุยกันอยู่ ฟางกังก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกมาจากตึก ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น ทักทายมาแต่ไกล

"น้องจาง น้องเฉิน มากันแล้วเหรอ"

"ประธานฟาง ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ" จางหมิงหย่วนตอบกลับ "ผมแค่แวะมาดู เพื่อจะคิดว่าควรจะตกแต่งร้านอินเทอร์เน็ตยังไงดีน่ะครับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางกังแข็งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับ สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่

ความจริงในใจเขายังแอบหวังลึกๆ

ถ้าเกิดชายหนุ่มคนนี้หาเงินส่วนที่เหลือมาจ่ายไม่ได้ล่ะ

งั้นตัวเองก็จะได้เงินค่าปรับกินเปล่าสองแสนหยวน แถมตึกนี้ ก็ยังเป็นของตัวเองอยู่ดี

แต่พอคิดดูอีกที เขากลับรู้สึกว่าการร่วมมือกับชายหนุ่มคนนี้ อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าก็ได้

ไอ้เด็กคนนี้ มีทั้งฝีมือ มีวิสัยทัศน์ แถมยังมีความเหี้ยมโหดในแบบที่เขาอธิบายไม่ถูกแฝงอยู่ ร่วมมือกับเขา ยังไงก็ดีกว่าไปร่วมมือกับไอ้พวกโง่สองคนอย่างจ้าวลี่เปิ่นกับหวังต้าจวิน ที่รู้แค่เรื่องทะเลาะกันเองภายในตั้งเยอะ

ทั้งสามคนขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นสองอีกครั้ง