บทที่ 75 วันเกิด

มือของฟางกังเย็นเฉียบและจับแบบไร้เรี่ยวแรง

เขายื่นมือออกไปจับกับจางหมิงหย่วนอย่างเหม่อลอย ปากก็พูดตามออกมาตามสัญชาตญาณ

"ร่วมมือ... อย่างราบรื่น"

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ฟางกังก็ยื่นบุหรี่ให้จางหมิงหย่วนหนึ่งมวน

เขามองชายหนุ่มตรงหน้า ความรู้สึกในใจมันปะปนกันไปหมด สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเตือนอย่างมีนัย

"น้องจาง พี่ขอพูดตรงๆ ไว้ก่อนเลยนะ อีกครึ่งเดือน ถ้าพี่ยังไม่เห็นเงินส่วนที่เหลือ..."

"เงินสองแสนนี่ ก็คือค่าปรับผิดสัญญา" จางหมิงหย่วนยังคงยิ้มเหมือนเดิม พูดต่อประโยคหลังให้จนจบ

เขาพับสัญญาที่มีสองฉบับอย่างระมัดระวัง เก็บใส่กระเป๋าเป้ของตัวเอง น้ำเสียงสบายๆ

"ประธานฟางไม่ต้องห่วง ผมไม่ยอมขาดทุนแม้แต่แดงเดียวหรอกครับ"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน

"งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ"

เดินออกจากตึก ก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดงอาบย้อมตึกทั้งหลังให้กลายเป็นสีทองอร่าม ขับไล่ความโดดเดี่ยวอ้างว้างในยามกลางวันออกไปได้บ้าง

จางหมิงหย่วนยืนอยู่ใต้ตึก เงยหน้าขึ้น รับแสงตะวัน พิจารณาตึกที่กำลังจะตกเป็นของเขาอย่างละเอียด

ความภาคภูมิใจสายหนึ่งก่อตัวขึ้นในอกของเขาอย่างเงียบๆ

ตั้งแต่เกิดใหม่จนถึงตอนนี้ นับนิ้วดูแล้วยังไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ

จากที่ไม่มีอะไรเลย จนสอบข้อเขียนข้าราชการผ่าน และตอนนี้ก็กำลังจะได้ครอบครองกรรมสิทธิ์ตึกพาณิชย์ตรงหน้า

ทุกก้าวเดิน ล้วนมั่นคงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แต่ทว่า ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาดีใจ

รอจนกว่าจะจัดการหุ้นส่วนสองคนนั้นเสร็จ จ่ายเงินส่วนที่เหลือครบ

ถึงตอนนั้น เขาถึงจะได้เป็นเจ้าของตึกหลังนี้อย่างแท้จริง

จางหมิงหย่วนไม่ได้เรียกแท็กซี่ เขาเดินไปตามถนนสายเล็กริมแม่น้ำชิงสุ่ย มุ่งหน้ากลับบ้านอย่างไม่รีบร้อน

ระยะทางก็แค่สองกิโลเมตรเท่านั้น

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปอย่างสมบูรณ์ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มดูลึกลับ บ้านเรือนชั้นเดียวสองข้างทางต่างก็เปิดไฟสว่างไสว กลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดลอยออกตามหน้าต่างห้องครัว

เด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เพิ่งเลิกเรียนหลายคนสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ กอดคอวิ่งผ่านเขาไป ปากก็แหกปากร้องเพลงเสียงหลง "เพราะรัก ถึงได้รัก! ความรู้สึกไม่ต้องเอามาแจกจ่าย..."

ริมถนน คุณตาคนหนึ่งที่รับซ่อมรถจักรยานกำลังคาบบุหรี่ หรี่ตาหยอดน้ำมันใส่รถจักรยานคันใหญ่ที่โซ่หลุด คุณลุงใส่เสื้อกล้ามคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ คอยยื่นบุหรี่ให้เป็นระยะ

จางหมิงหย่วนเดินมาถึงปากซอยฝั่งตะวันตกของถนนสายเก่า ฝีเท้าก็ช้าลง

ป้ายไฟสีแดงของ "ร้านของกินเล่นเซียงปาเหลา" ตรงหัวมุมถนนสว่างไสว ในตู้กระจก ขาหมูพะโล้ ตีนไก่ และหัวหมู วางกองเป็นภูเขาย่อมๆ ส่องประกายมันเยิ้มยั่วน้ำลายภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล

จางหมิงหย่วนยิ้ม

ในชาติก่อน เขาชอบกินเนื้อกระบังลมของร้านนี้ที่สุด พ่อทั้งๆ ที่ชอบแทะตีนไก่ แต่เพราะรู้ว่าเขาชอบ ทุกครั้งที่เดินผ่าน ก็จะซื้อแค่เนื้อกระบังลมครึ่งชั่งกลับบ้านไปฝากเขาเสมอ

เขาเดินเข้าไป

"เถ้าแก่ ขอตีนไก่หม่าล่าสองชั่ง แล้วก็เอาขาหมูมาอีกสองขาครับ"

เขาเดินไปที่ร้านขายเหล้าขาวแบบตักขายฝั่งตรงข้าม ตะโกนบอกไปที่ช่องหน้าต่าง

"เถ้าแก่ ขอเหล้าข้าวโพดแท้สองชั่งครับ"

ความมืดมิดเข้าปกคลุมอย่างสมบูรณ์ ถนนสายเก่าก็เริ่มคึกคักและเสียงดังขึ้นมา

จางหมิงหย่วนมือหนึ่งหิ้วของกินเล่นที่ยังมีควันลอยกรุ่น อีกมือหิ้วแกลลอนพลาสติกใส่เหล้าที่แกว่งไปมา เดินมุ่งหน้ากลับบ้านภายใต้แสงไฟถนนสีเหลืองนวล

เบื้องหลัง คือความวุ่นวายที่ค่อยๆ ห่างออกไป

เบื้องหน้า คือตึกเก่าที่มืดมิด แต่กลับมีแสงไฟดวงหนึ่งสว่างไสวรอเขาอยู่

จางหมิงหย่วนเดินมาถึงใต้ตึกบ้านตัวเอง รถอัลโตสีขาวคันหนึ่งกำลังพยายามถอยออกจากซอยอย่างทุลักทุเล

แตรดังขึ้นสองครั้ง สั้นและถี่

เฉินอวี่ยื่นหน้าออกมาครึ่งหนึ่งจากหน้าต่างรถ ตะโกนด่าเด็กสองสามคนที่กำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่บนถนน

"ลูกเต้าเหล่าใครเนี่ย! ไม่ได้ยินเสียงแตรหรือไง? ไม่เห็นรถวิ่งอยู่บนถนนหรือไง? กลับไปเล่นที่บ้านนู่น!"

เด็กพวกนั้นดูเหมือนจะไม่กลัวเขาเลยสักนิด เด็กที่ใจกล้าหน่อยถึงกับหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ แล้วก็หัวเราะวิ่งหนีไป

จางหมิงหย่วนยืนอยู่ตรงบันได ยืนดูเฉินอวี่จอดรถจนเสร็จเรียบร้อย

เฉินอวี่ลงจากรถ เงยหน้าขึ้นมาเห็นจางหมิงหย่วนก็ชะงักไป

"พี่หย่วน!" เขารีบก้าวเข้ามา ล้วงห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ "นี่ครับ ที่หัวทองไปรับมาตอนบ่าย อยู่นี่หมดเลย ผมเพิ่งจะคิดอยู่เลยว่าจะให้มันเอาขึ้นไปให้พี่"

เขายื่นแสตมป์ให้ พร้อมกับลดเสียงลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

"เป็นไงบ้างครับพี่หย่วน? เรียบร้อยไหม?"

จางหมิงหย่วนพยักหน้า รับแสตมป์มาหนีบไว้ใต้รักแร้

"แล้วเรื่องที่ฉันให้นายไปสืบมาล่ะ?"

"เรียบร้อยครับ!" ตาของเฉินอวี่เป็นประกาย "ไอ้หวังต้าจวินนั่น มันไปติดหนี้พวกอู่เจิ้งอัน ฝั่งตะวันตกนู่น ไอ้เวรนั่นฉายา 'อู่จอมโหด' มีลูกน้องเพียบ ขึ้นชื่อเรื่องลงมือหนัก หวังต้าจวินคราวนี้คงไปแหย่รังแตนเข้าให้จริงๆ แล้วล่ะครับ"

เขาพูดเสริมอีกว่า "ส่วนเรื่องบ้าน ผมฝากเพื่อนที่ทำนายหน้าอสังหาฯ ไปดูให้แล้ว มันบอกว่าบังเอิญมาก ช่วงนี้ที่หมู่บ้านหมิงจูมีคนร้อนเงินอยากขายบ้านพอดีเลยสองหลัง เป็นพวกอยากย้ายไปทำกินต่างถิ่นน่ะครับ มันช่วยจับตาดูให้แล้ว บอกว่าพรุ่งนี้รู้เรื่องแน่นอน"

จางหมิงหย่วนจดจำข้อมูลพวกนี้ไว้ในใจ

เขายื่นมือออกไปตบไหล่เฉินอวี่เบาๆ

"โอเค ฉันขึ้นไปกินข้าวบ้านแล้วนะ"

"พรุ่งนี้คุยกัน"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินเข้าไปในทางเดินบันไดที่มืดมิด

จางหมิงหย่วนเดินขึ้นไปตามทางเดินที่มืดมิดและคุ้นเคย

สุดทางเดินชั้นหก คือประตูเหล็กขึ้นสนิมบานนั้นที่เปิดไปสู่ดาดฟ้า

เขาวางของกินเล่น เหล้า และห่อแสตมป์ลงบนพื้นอย่างเบามือ ล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า กำลังจะเสียบเข้าที่รูกุญแจ

เสียงสนทนาของพ่อแม่ก็ดังแว่วมาจากระเบียง

"คุณว่าไอ้ลูกตัวดีคนนี้ มันหนีไปเที่ยวไหนอีกแล้วเนี่ย? ฟ้ามืดป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก" เป็นเสียงของแม่ติงซูหลาน ที่แฝงความกังวลไว้ไม่มิด

"ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า โตป่านนี้แล้ว จะหลงทางได้ยังไง" เสียงของพ่อจางเจี้ยนหัวดูใจเย็นมาก ตามมาด้วยเสียงพลิกอัลบั้มรูปดัง "พึ่บพั่บ" "คุณดูรูปนี้สิ ตอนนั้นยังตัวแค่นี้เอง หน้าตามอมแมมเปื้อนโคลนไปหมด ยิ้มแป้นเหมือนคนบ้าเลย"

"บ้าสิ มีใครเขาว่าลูกตัวเองแบบนั้นบ้าง" น้ำเสียงของแม่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม

"วันนี้ผมเดินผ่านร้านเค้กเปิดใหม่ตรงถนนซินหัว ทนไม่ไหว ก็เลยซื้อก้อนใหญ่มาเลย! หน้าครีมด้วยนะ!" น้ำเสียงของพ่อแฝงความตื่นเต้นราวกับเด็กๆ "ถ้าไอ้เด็กนี่กลับมาเห็นล่ะก็ ต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ!"

"โตป่านนี้แล้ว อายุยี่สิบกว่าแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายังชอบกินของหวานๆ เลี่ยนๆ พวกนี้อยู่หรือเปล่า" แม่ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ในน้ำเสียงกลับปิดบังความคาดหวังเอาไว้ไม่มิด

"ทำไมจะไม่ชอบล่ะ? คุณลืมไปแล้วเหรอ?" เสียงของพ่อต่ำลง ราวกับจมอยู่ในห้วงความทรงจำ "ตอนแกอายุห้าหกขวบ ไปบ้านลุงใหญ่ พอเห็นเผิงเฉิงได้กินเค้ก แกก็หิวจนน้ำลายสอ พอกลับมาถึงบ้านก็ร้องห่มร้องไห้จะเอาบ้าง ตอนนั้นผมก็โมโหร้าย หาว่าแกไม่รู้จักความ ไม่เอาถ่าน ก็เลยฟาดแกไปทีนึง"

ความเงียบเข้าปกคลุมระเบียง

ผ่านไปพักใหญ่ ถึงได้ยินเสียงถอนหายใจยาวของพ่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"แล้วเป็นไงล่ะ? พอตกดึกคุณหลับไปแล้ว ผมมานั่งสูบบุหรี่คนเดียวที่ระเบียง พอนึกถึงหน้าแกตอนที่ร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง ผมเองก็น้ำตาไหลตามไปด้วย"

"พอเถอะๆ เรื่องมันผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว ยังจะพูดถึงทำไมอีก" แม่ปลอบใจเขา ก่อนจะกลับมากังวลอีกครั้ง "นี่ก็จะทุ่มนึงแล้วยังไม่กลับมาเลย ไม่รู้ว่ากินข้าวหรือยัง ไอ้เด็กคนนี้ โทรศัพท์มือถือก็ไม่มี จะติดต่อก็ติดต่อไม่ได้ ไม่ได้การละ รอเงินเดือนเดือนหน้าออก ยังไงก็ต้องซื้อให้เครื่องนึงให้ได้"

"คุณว่า... แกจะยุ่งจนลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วหรือเปล่า?"

มือที่ถือกุญแจของจางหมิงหย่วน ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขารู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที

น้ำตาร้อนผ่าวสองสาย ไหลรินอาบแก้มอย่างเงียบงัน