บทที่ 74 ยึดครองตึก

รถอัลโตคันเก่าๆ เบียดเสียดเข้ามาในถนนสายเก่าที่คับแคบอีกครั้ง และจอดลงที่ใต้ตึกบ้านของจางหมิงหย่วน

จางหมิงหย่วนลงจากรถ แล้วเดินขึ้นบ้านไปทันที

ติงซูหลานผู้เป็นแม่กำลังเด็ดผักเตรียมอาหารเย็นอยู่ พอเห็นลูกชายก็ถามขึ้นลอยๆ "วันนี้ออกไปวุ่นวายเรื่องอะไรมาอีกล่ะ?"

"ธุระนิดหน่อยครับ" จางหมิงหย่วนตอบปัดๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเอง

เขาปิดประตูห้อง

เริ่มจากหยิบกระดาษ A4 เปล่าๆ ออกมาจากโต๊ะสองแผ่น นั่งลงที่โต๊ะ แล้วเริ่มขีดเขียนอย่างตั้งใจ

ผ่านไปสี่สิบนาทีเต็ม เขาถึงลุกขึ้นยืน แล้วเปิดแผ่นไม้ปูเตียงขึ้น

เขาหยิบเงินสดออกมาจากกองเงินใต้เตียงนั้นยี่สิบปึกถ้วน... สองแสนหยวน

จางหมิงหย่วนยัดเงินสดสองแสนปึกหนาเตอะนั่นใส่กระเป๋าเป้ใบเก่าๆ แล้วรูดซิปปิด

ก่อนออกจากบ้าน เขาเปิดประตูห้อง ตะโกนบอกแม่ที่อยู่ในครัว

"แม่ครับ เย็นนี้ผมกลับมากินข้าวบ้านนะ"

พูดจบก็รีบเดินลงบันไดไป

ติงซูหลานมองแผ่นหลังลูกชายที่หายวับไปตรงบันได ส่ายหัวพลางบ่นพึมพำ

"รีบร้อนซะจริง"

ชั้นล่าง เฉินอวี่กำลังยืนพิงประตูรถอัลโตคันเก่า สูบบุหรี่พลางคุยสัพเพเหระกับคนรู้จักแถวนั้น

จางหมิงหย่วนเดินเข้ามา

เฉินอวี่รีบทิ้งก้นบุหรี่ ก้าวฉับๆ เข้าไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้จางหมิงหย่วนทันที

รอจนจางหมิงหย่วนเข้าไปนั่งเรียบร้อย เขาถึงเดินอ้อมไปอีกฝั่ง แล้วเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ

เฉินอวี่สตาร์ทรถ แล้วถามว่า "พี่หย่วน ตรงไปที่นั่นเลยไหมครับ?"

แต่จางหมิงหย่วนไม่ได้ตอบ เขาหันไปมองเฉินอวี่

"อาอวี่ นายไปจัดการธุระสองเรื่องนี้ให้ฉันหน่อย"

"เรื่องแรก ไปสืบมาให้แน่ชัด ว่าหนี้ที่หวังต้าจวินติดอยู่ เป็นของแก๊งเงินกู้นอกระบบแก๊งไหน"

เฉินอวี่พยักหน้ารับ เขาเป็นคนกว้างขวาง สืบเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องยาก

"เรื่องที่สอง" จางหมิงหย่วนพูดต่อ "ที่หมู่บ้านหมิงจู ถนนเป่ยซิน มีบ้านจัดสรรขายอยู่ ไปสืบดูซิว่า มีเจ้าของบ้านคนไหนร้อนเงิน อยากขายด่วนแบบลดราคาบ้างไหม พื้นที่ประมาณร้อยตารางเมตร สามห้องนอนเล็ก เต็มที่... ให้แค่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาเต็ม"

เฉินอวี่ฟังแล้วก็อึ้งไป

"พี่หย่วน พี่... จะซื้อบ้านเหรอ?"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร

หมู่บ้านหมิงจู

หมู่บ้านจัดสรรรุ่นแรกๆ ของอำเภอ ในช่วงเวลานี้ มีหลายครอบครัวที่ร้อนเงิน และกำลังรีบขายบ้านในราคาถูก เพื่อนร่วมงานของเขาในชาติก่อนที่เป็นคนอำเภอชิงสุ่ยเหมือนกัน เคยบ่นให้เขาฟังหลายครั้งด้วยความเสียดาย ว่าครอบครัวขายบ้านสามหลังนั้นเร็วเกินไป ไม่งั้นป่านนี้ตัวเองก็คงเป็นลูกเศรษฐีไปแล้ว

ตอนแรก เขาตั้งใจจะไปช้อนซื้อของถูกพวกนี้ให้พ่อแม่ เพราะท่านทั้งสองใฝ่ฝันอยากมีบ้านใหม่เป็นของตัวเองมาตลอด

แต่ตอนนี้ บ้านหลังนี้ไม่ได้มีไว้เพื่ออยู่อาศัย

แต่มีไว้เพื่อจัดการหุ้นส่วนสองคนนั้นต่างหาก

ถึงเฉินอวี่จะไม่รู้ความตั้งใจของจางหมิงหย่วน แต่เขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ได้ครับ พี่หย่วน ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย"

"นายไปจัดการเองนะ เอาให้เร็วที่สุด" จางหมิงหย่วนกำชับ "ทางนี้ฉันจัดการเอง"

พูดจบ เขาก็ลงจากรถ เดินออกจากถนนสายเก่า แล้วโบกเรียกแท็กซี่

"ไปตึกพาณิชย์ เขตใหม่หนานอ้าน"

...

อีกด้านหนึ่ง ฟางกังกำลังนั่งอยู่คนเดียวในห้องทำงานที่กว้างขวางและว่างเปล่า

น้ำในป้านชาถูกเติมเป็นรอบที่สามแล้ว รสชาติจืดชืดไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่า

ทางฝั่งธนาคาร ก็ยังมีหนี้ค้างอยู่สี่แสน

ถ้าจางหมิงหย่วนช่วยจัดการหุ้นส่วนสองคนนั้นให้เขาได้จริงๆ แถมยังให้เงินสดมาอีกสี่แสน...

ฟางกังหลับตาลง แค่คิด ก้อนหินก้อนใหญ่ที่ทับอยู่บนอก ก็รู้สึกเบาหวิวลงไปกว่าครึ่งแล้ว

เขาจะได้เฝ้าตึกหลังนี้อย่างสบายใจ รอวันให้มันราคาขึ้น

เขาเองก็มองการณ์ไกลเหมือนกับจางหมิงหย่วน การขยายเมืองลงใต้รุกคืบตะวันตก นี่คือทิศทางการพัฒนาในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าของอำเภอ ที่ดินผืนนี้ ยังไงก็ต้องบูมแน่ๆ

แต่ความมืดมิดก่อนรุ่งสาง มักจะทนทรมานที่สุดเสมอ

ถึงจะเจ็บใจ แต่นี่ก็คือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว

ฟางกังเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองแม่น้ำชิงสุ่ยที่ไหลเอื่อยๆ อยู่เบื้องนอก ความคิดว้าวุ่นไปหมด

อีกยี่สิบนาทีก็จะห้าโมงเย็นแล้ว

ชายหนุ่มคนนั้น... จะมาตามนัดจริงๆ เหรอ?

ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนจะไม่ได้โกหกนะ?

ห้านาทีต่อมา แท็กซี่เซี่ยลี่สีเขียวคันหนึ่งก็มาจอดสนิทที่ใต้ตึก

พอมองเห็นจางหมิงหย่วนลงจากรถแต่ไกล ฟางกังก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที

"โอย น้องจาง ในที่สุดก็มาสักทีนะ!"

เขายื่นบุหรี่ให้อย่างกระตือรือร้น

จางหมิงหย่วนรับมา พูดคุยสัพเพเหระสองสามประโยค แล้วทั้งสองก็กลับไปที่ห้องทำงานเรียบๆ ห้องนั้นอีกครั้ง

ฟางกังหยิบกระดาษ A4 ที่เพิ่งพรินต์เสร็จใหม่ๆ ออกมาจากลิ้นชัก พลางพูดหยั่งเชิงอย่างมีชั้นเชิงว่า "น้องจาง ดูสิ สัญญาพี่ก็ร่างเสร็จแล้ว ติดก็แต่... เรื่องเงิน..."

จางหมิงหย่วนบี้บุหรี่ทิ้ง

เขาไม่พูดอะไร แค่ปลดกระเป๋าเป้ลงมาวางบนโต๊ะ รูดซิปเปิดออกดัง "ฟืด"

ปึกแบงก์ "คนแก่" (ธนบัตรใบละ 100 หยวน) สีแดงสดถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าทีละปึกๆ

ยี่สิบปึกถ้วน เงินสดสองแสนหยวน กองอยู่ตรงหน้าฟางกัง

ลมหายใจของฟางกังหนักหน่วงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ในฐานะนักธุรกิจที่เริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวมาตั้งแต่ยุค 90 ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้

แต่ปีกว่าที่ผ่านมานี้ เขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเหลือเกิน

ลำบากจนกระทั่ง เงินสองแสนตรงหน้านี้ คือแสงสว่างแห่งความหวังที่จะช่วยชุบชีวิตเขาขึ้นมาใหม่

จางหมิงหย่วนเอ่ยปาก "ประธานฟาง เงินสองแสนอยู่นี่แล้ว ไม่ขาดไม่เกิน ผม จางหมิงหย่วน พูดคำไหนคำนั้น ทำได้ตามที่พูดเสมอ"

เขาช้อนตาขึ้นมองฟางกัง

"เอาสัญญาที่คุณร่างมาให้ผมดูหน่อยสิ"

ฟางกังถูกท่าทางอันทรงพลังของเขาข่มจนอยู่หมัด

เขาลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ ค้อมตัวลงเล็กน้อย ใช้สองมือยื่นสัญญาที่ยังอุ่นๆ จากเครื่องพรินต์ไปให้

จางหมิงหย่วนรับสัญญามา

เขาไม่ได้เซ็นทันที แต่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ อ่านทุกข้อทุกประโยคอย่างละเอียดถี่ยิบ

ในห้องทำงานเงียบกริบ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษดัง "สวบสาบ"

ฟางกังนั่งอยู่ข้างๆ ถือถ้วยชาไว้ ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่หางตากลับไม่เคยละไปจากใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของจางหมิงหย่วนเลย

สัญญาฉบับนี้ เขาแอบซ่อนลูกไม้ไว้หลายจุด

ล้วนเป็นลูกเล่นทางตัวอักษรที่พบเห็นได้ทั่วไปในแวดวงธุรกิจ

อย่างเช่น ในหัวข้อ "การโอนหุ้น" เขาเขียนไว้แค่ว่า "ฝ่าย ก (ฟางกัง) ตกลงโอนกรรมสิทธิ์ร้อยละหกสิบของตึกหลังนี้ให้แก่ฝ่าย ข (จางหมิงหย่วน)" แต่กลับจงใจเขียนคลุมเครือในเรื่องหนี้สินของหุ้นส่วนอีกสองคน โดยไม่ได้ระบุชัดเจนว่าหุ้นหกส่วนนี้ครอบคลุมถึงส่วนของหุ้นส่วนสองคนนั้นด้วย

แบบนี้ วันหน้าถ้าเกิดมีเรื่องฟ้องร้องกันขึ้นมา เขาก็สามารถแถไปได้ว่า จางหมิงหย่วนซื้อหุ้นหกส่วนไปจากเขาเป็นการส่วนตัว ส่วนหนี้สินของหุ้นส่วนอีกสองคนนั้น ต้องแยกคิดต่างหาก

ในขณะที่เขากำลังคำนวณอยู่ในใจ นิ้วของจางหมิงหย่วนก็เคาะลงบนโต๊ะเบาๆ

"ประธานฟาง"

จางหมิงหย่วนเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า น้ำเสียงราบเรียบ

"ข้อสี่ เรื่องการโอนหุ้นตรงนี้ ผมว่า... มันยังไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่นะครับ"

เขาหยิบปากกาขึ้นมา วงกลมลงไปบนข้อความนั้น

"ผมอยากให้เติมประโยคนี้เข้าไป— 'กรรมสิทธิ์ร้อยละหกสิบนี้ ครอบคลุมถึงส่วนแบ่งทั้งหมดที่อดีตผู้ถือหุ้น จ้าวลี่เปิ่น และ หวังต้าจวิน ถือครองอยู่ นับตั้งแต่วันที่สัญญานี้มีผลบังคับใช้ ฝ่าย ข (จางหมิงหย่วน) จะเข้ามาสวมสิทธิแทนฝ่าย ก (ฟางกัง) ในการรับผิดชอบจัดการความสัมพันธ์ด้านหนี้สินทั้งหมดกับบุคคลทั้งสองข้างต้นแต่เพียงผู้เดียว'"

มือที่ถือถ้วยชาของฟางกังชะงักไปเล็กน้อย

จางหมิงหย่วนยังไม่หยุดแค่นั้น

ปลายปากกาของเขาชี้ไปยังอีกจุดหนึ่ง

"แล้วก็ข้อเจ็ด เรื่องอำนาจการตัดสินใจ ตรงนี้เขียนไว้แค่ว่า 'ทั้งสองฝ่ายควรปรึกษาหารือกันอย่างเป็นมิตร และตัดสินใจร่วมกัน' ผมว่า เพื่อให้การร่วมมือกันในอนาคตราบรื่นขึ้น และหลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้งที่ไม่จำเป็น เขียนให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยจะดีกว่านะครับ"

เขามองฟางกัง ยิ้มบางๆ น้ำเสียงยังคงไม่รีบร้อน

"เปลี่ยนเป็น— 'ฝ่าย ข (จางหมิงหย่วน) ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ มีสิทธิ์ยับยั้ง (Veto Power)' ประธานฟางคิดว่ายังไงครับ?"

ที่ขมับของฟางกัง เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาอีกแล้ว

ลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาซ่อนไว้ในสัญญา ถูกชายหนุ่มตรงหน้าแหวกดูจนหมดเปลือก ไม่มีที่ให้ซ่อนอีกต่อไป

จางหมิงหย่วนพูดจารัดกุมมาก ไม่ได้ด่าทอเขาซึ่งๆ หน้าว่าเล่นตุกติก แต่กลับเอาปัญหามากางแผ่ให้เห็นชัดๆ ทำให้เขาหาเหตุผลมาเถียงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ในวินาทีนี้ ความรู้สึกดูแคลนเล็กๆ ในใจของฟางกัง มลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาเก็บความฉลาดแกมโกงทั้งหมดกลับไป ยิ้มขื่นแล้วพยักหน้า

"ตกลง น้องจาง เอาตามนั้นเลย พี่คิดน้อยไปเอง เดี๋ยวเรา... พรินต์ใหม่แล้วกัน"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ"

จางหมิงหย่วนยิ้ม

เขาหยิบปากกาขึ้นมา เขียนข้อเสนอทั้งสองข้อนั้นลงบนพื้นที่ว่างของสัญญาอย่างชัดเจนในรูปแบบของบันทึกข้อตกลงแนบท้าย

จากนั้น เขาก็เซ็นชื่อของตัวเองลงในช่องฝ่าย ข

ลายเซ็นตวัดพลิ้วไหว เฉียบคม

จางหมิงหย่วนเลื่อนสัญญากลับไปตรงหน้าฟางกัง แล้วยื่นมือขวาออกไป

"ประธานฟาง เงินสองแสนนี่ เป็นของคุณแล้วครับ"