บทที่ 73 การเจรจาและเงื่อนไข

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

เขาเป็นฝ่ายดึงบุหรี่สองมวนออกจากซองที่ฟางกังวางไว้บนโต๊ะ โยนให้เฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ หนึ่งมวน

เฉินอวี่รีบควักไฟแช็กออกมา จุดให้จางหมิงหย่วนก่อน แล้วค่อยจุดให้ตัวเอง

"ข้อแรก"

จางหมิงหย่วนสูบบุหรี่เข้าปอด แล้วพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ

"หุ้นส่วนสองคนนั้นของคุณ ผมจะจัดการเอง เรื่องถอนหุ้น คุณไม่ต้องไปยุ่งอีก"

เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงของฟางกัง แล้วพูดต่อ "คุณจัดการไม่ได้หรอก เพราะพวกเขารู้จุดอ่อนของคุณดี รู้ว่าคุณเป็นคนให้ความสำคัญกับความผูกพันและรักหน้าตา พวกเขาถึงได้ยิ่งได้ใจบีบคั้นคุณ เพื่อจะเอาเงินลงทุนของพวกเขาคืนไปทั้งหมดทั้งต้นทั้งดอก โดยไม่สนใจความเป็นตายของคุณเลยสักนิด"

"ข้อสอง"

จางหมิงหย่วนชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว

"ผมจะเอาเงินสดออกมาอีกสี่แสน มอบให้คุณ"

"ผมขอถือหุ้นตึกหลังนี้ หกส่วน"

เฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ ฟังจนอึ้งไปเลย

สี่แสน!

แถมยังเป็นเงินสด!

บวกกับช่วยจัดการหุ้นส่วนที่รับมือยากที่สุดสองคนนั้นให้อีก!

เฉินอวี่มองจางหมิงหย่วนที่กำลังพูดจาฉะฉานอยู่ตรงหน้า ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว

ขนมหวานชิ้นนี้ที่พี่หย่วนยื่นให้ มันทั้งชิ้นใหญ่ ทั้งหอมหวาน!

ความจริงใจที่มีให้ มันทะลุฟ้าไปแล้ว!

สมองของฟางกังก็กำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วเช่นกัน ประกายไฟจากก้นบุหรี่ที่ปลายนิ้วของเขาสว่างวาบสลับดับ

เขาเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดก็พยักหน้า

"ความจริงใจมีมากพอเลย"

แต่เขาก็ยังคงดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

"แต่ว่า... หกส่วน มันไม่มากไปหน่อยเหรอ?"

จางหมิงหย่วนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

เขาใช้สองมือยันโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้า ก้มมองฟางกัง สายตาคมกริบราวกับใบมีด

"มากเหรอ?"

"ไม่มากเลยสักนิด"

เขาเริ่มแจกแจงทีละคำ

"เท่าที่ผมรู้ เงินลงทุนทั้งหมดของตึกหลังนี้ อยู่ที่ประมาณสองล้าน"

"จ้าวลี่เปิ่นกับหวังต้าจวิน สองคนออกเงินรวมกันหนึ่งล้านสองแสน ถือหุ้นคนละสามส่วน"

"คุณฟางกัง ออกเงินแปดแสน ถือหุ้นสี่ส่วน"

"ตอนนี้ผมช่วยคุณจัดการหนี้หนึ่งล้านสองแสนนั่นให้ แถมยังให้เงินสดคุณอีกสี่แสนเพื่อให้คุณได้หายใจคล่องคอขึ้น คุณบอกผมสิ ผมเอาหกส่วน มันมากไปเหรอ?"

จางหมิงหย่วนยืดตัวตรง ขยี้ก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่

"สิบวินาที"

"โอกาส มีแค่ครั้งเดียว"

"ถ้าคุณคิดว่าไม่เหมาะสม ผมก็ไปเดี๋ยวนี้แหละ"

จางหมิงหย่วนไม่พูดอะไรอีก

เขามองฟางกัง แล้วเริ่มนับถอยหลัง

"สิบ"

น้ำเสียงเรียบเฉยมาก

"เก้า"

ในห้องทำงาน เหลือเพียงเสียงหายใจที่ถูกกดทับของทั้งสามคน เฉินอวี่มองฟางกังอย่างตึงเครียด สลับกับมองจางหมิงหย่วน ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ

"แปด"

ที่หางคิ้วของฟางกัง มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบางๆ เปลือกตากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

"เจ็ด..."

"...สาม"

จางหมิงหย่วนข้ามตัวเลขตรงกลางไปเลย ความอดทนของเขาหมดลงแล้ว

เขาลุกขึ้นยืน รอยยิ้มตามมารยาทเฮือกสุดท้ายบนใบหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้น

"ดูเหมือนประธานฟางยังไม่อยากร่วมมือกับผม ก็ช่างเถอะ ผมไม่บังคับใจใคร"

เขาหันไปเรียกเฉินอวี่ที่อยู่ข้างๆ

"อาอวี่ พวกเราไปกันเถอะ"

ในวินาทีที่จางหมิงหย่วนหันหลัง และมือเกือบจะแตะโดนลูกบิดประตูนั่นเอง

"เดี๋ยวก่อน!"

เสียงตะโกนแหบพร่าดังมาจากข้างหลังเขา!

ฟางกังผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ไท่ซืออย่างแรง!

"น้องจาง! เดี๋ยวก่อน!"

เขารีบก้าวเข้าไปขวางหน้าคนทั้งสอง ฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ออกมา

"...ร่วมมือ! ผมตกลงร่วมมือ!"

ความจริงตั้งแต่ตอนที่จางหมิงหย่วนเสนอเงื่อนไข เขาก็หวั่นไหวแล้ว เงินสดสี่แสน บวกกับการกำจัดปลิงดูดเลือดสองตัวนั้น สำหรับเขามันก็ไม่ต่างอะไรกับฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต

ที่เขายังลังเล ยังดิ้นรน ก็เพียงเพราะอยากจะดึงดันขอส่วนแบ่งให้ตัวเองเพิ่มอีกสักนิดเท่านั้นแหละ

แต่เขาไม่คิดเลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ จะไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ต่อรองราคาเลยสักนิด

เมื่อเห็นว่าฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตกำลังจะหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา เขายังจะนั่งนิ่งอยู่ได้ยังไง

"โธ่ น้องจาง ดูอารมณ์นายสิ" ฟางกังปั้นหน้ายิ้ม เชิญจางหมิงหย่วนกลับมาที่โต๊ะน้ำชาอีกครั้ง "มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันสิ นั่งลง นั่งคุยกันก่อน"

เขาเทชาร้อนให้ทั้งสองคนใหม่ไปพลาง ก็เริ่มพูดอ้อมค้อมเพื่อหยั่งเชิงไปพลาง

"น้องจางอายุยังน้อย แต่กลับมีความกล้าตัดสินใจขนาดนี้ ลงมือทีก็เป็นหลักแสน... ไม่ทราบว่า... ทำงานอยู่ที่ไหนเหรอ?"

เขายังคงไม่เชื่อว่า ชายหนุ่มที่แต่งตัวธรรมดาๆ ตรงหน้านี้ จะมีเงินสดสี่แสนออกมาให้ได้จริงๆ

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

"อีกสองชั่วโมง ผมจะเอาเงินสดมาให้คุณก่อนสองแสน"

เขามองสีหน้าที่แข็งค้างไปในพริบตาของฟางกัง แล้วพูดต่อ

"ถึงตอนนั้น พวกเราค่อยเซ็นสัญญากัน"

"ในสัญญาให้ระบุไว้ชัดเจนเลยว่า ข้อพิพาทและหนี้สินของจ้าวลี่เปิ่นกับหวังต้าจวิน ผมจะเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด"

"แต่ว่า" สายตาของจางหมิงหย่วนเย็นชาลง "หุ้นหกส่วนของผม รวมถึงอำนาจการตัดสินใจทั้งหมดเกี่ยวกับตึกหลังนี้ในอนาคต ผมต้องเป็นคนชี้ขาด"

คราวนี้ ฟางกังยอมรับอย่างลูกผู้ชาย พยักหน้าตกลงทันที

"ได้"

เขารู้อยู่แก่ใจว่า อีกฝ่ายถือหุ้นหกส่วน อำนาจการตัดสินใจก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะพูดอะไรได้มาตั้งนานแล้ว

แต่เขาก็ยังเสนอเงื่อนไขของตัวเอง

"ข้อแรก วันนี้ เงินสองแสนนี่ต้องมาถึงมือ"

"ส่วนที่เหลือ..."

"ส่วนที่เหลือ ภายในครึ่งเดือนจะโอนเข้าบัญชี" จางหมิงหย่วนพูดแทรกขึ้นมาอย่างเด็ดขาด "ถ้าทำไม่ได้ เงินสองแสนนี่ก็ถือเป็นค่าปรับผิดสัญญา เขียนลงในสัญญาได้เลย"

ฟางกังมองเขา ในที่สุดก็พยักหน้า

"ตกลง"

หนึ่งชั่วโมงต่อจากนั้น บรรยากาศกลับผ่อนคลายลง

ทั้งสองคนจิบชาในป้านที่แทบจะไม่เหลือรสชาติแล้ว คุยกันถึงอนาคตของเขตใหม่หนานอ้าน

ฟางกังพบด้วยความประหลาดใจว่า ชายหนุ่มตรงหน้าที่ชื่อจางหมิงหย่วนคนนี้ มีการตีความนโยบาย การวิเคราะห์อนาคต ไปจนถึงการวางผังธุรกิจ เหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

สิ่งที่เขามองเห็น คือตึกหลังนี้ที่อยู่ใต้เท้า

แต่สิ่งที่จางหมิงหย่วนมองเห็น คือแผนที่อาณาเขตทั้งหมดของอำเภอชิงสุ่ยในอีกสิบปีข้างหน้า

หนึ่งชั่วโมงต่อมา จางหมิงหย่วนก็ลุกขึ้นยืน

"ผมจะไปถอนเงิน"

เขามองฟางกังแล้วเอ่ยปาก

"ประธานฟางรีบจัดการร่างสัญญาให้เสร็จเรียบร้อยนะ ห้าโมงเย็นเราจะเซ็นสัญญากันอย่างเป็นทางการ"

ออกจากตึก กลับเข้ามานั่งในรถอัลโตโทรมๆ เฉินอวี่ก็ยังคงรู้สึกมึนงง

เขาสตาร์ทรถ เครื่องยนต์ส่งเสียงครางอย่างหมดเรี่ยวแรง แต่เขาก็ยังไม่เข้าเกียร์เสียที

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

พวกเขาไม่ได้มาหาทำเลเปิดร้านอินเทอร์เน็ต เพื่อเช่าที่หรอกเหรอ?

ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นว่าจะซื้อตึกทั้งหลังไปได้ล่ะ?

เขาอยากจะเตือนจางหมิงหย่วนว่าอย่าเพิ่งวู่วาม แต่พอคำพูดมาถึงปาก ก็กลืนกลับลงไป

เฉินอวี่คิดทบทวนอีกที สิ่งที่ตัวเองคิดได้ พี่หย่วนก็ต้องคิดได้ตั้งนานแล้วสิ เขามองการณ์ไกลกว่าตัวเองเยอะ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กดความรู้สึกสับสนวุ่นวายพวกนั้นลงไป

"พี่หย่วน พวกเรา... จะไปไหนกันต่อครับ?"

จางหมิงหย่วนเอนหลังพิงเบาะ มองออกไปที่ไซต์ก่อสร้างรกร้างนอกหน้าต่าง สายตาสงบนิ่ง

"ไปส่งฉันที่บ้านหน่อย"