บทที่ 72 พวกเราต่างหากที่เป็นคนประเภทเดียวกัน

คำพูดที่ฟังสบายๆ ของจางหมิงหย่วน ทำให้มือที่ถือป้านชาของฟางกังชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

เขาอึ้งไป

นานนับสิบกว่าวินาที ฟางกังถึงค่อยๆ วางป้านชาลง เขาเงยหน้าขึ้น หรี่ดวงตาที่เหนื่อยล้าคู่นั้นลง แล้วประเมินชายหนุ่มตรงหน้าใหม่อีกครั้ง

"น้องจาง" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก "จะให้ราคาได้เท่าไหร่?"

จางหมิงหย่วนยิ้ม

เขายกถ้วยชาร้อนตรงหน้าขึ้นมา แล้วเป่าฟองชาเบาๆ

"ประธานฟาง ตึกของคุณเป็นตึกที่ดี ทั้งการตกแต่งและวัสดุที่ใช้ ล้วนทุ่มทุนสร้างสุดตัว"

เขาเอ่ยปากชมก่อนประโยคหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที

"แต่มันผิดตรงที่ว่า มันดันมาเกิดผิดที่ และเกิดผิดเวลา"

"ตอนนี้สถานการณ์ที่นี่เป็นยังไง คุณรู้ดีกว่าผม มีแต่ที่รกร้าง ไซต์ก่อสร้าง ไม่มีผู้คน ผมเอาเงินมาลงทุน ไม่ได้ซื้อเพื่อตอนนี้ แต่ผมกำลังเดิมพันกับอนาคต"

เขามองไปที่ฟางกัง น้ำเสียงไม่เร่งร้อน

"แผนพัฒนาที่คุณบอก ตอนนี้มันก็ยังเป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง นโยบายพวกนี้มันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ใครจะกล้ารับประกันว่าอีกสามห้าปีข้างหน้า ที่นี่จะพัฒนาขึ้นมาได้จริงๆ?"

"สิ่งที่ผมควักออกมา คือเงินสดแท้ๆ ทุกบาททุกสตางค์ การทุ่มเงินก้อนนี้ลงไป ก็เท่ากับผมยอมเอาหัวไปแขวนไว้บนเส้นด้ายเป็นเพื่อนประธานฟาง เพื่อเดิมพันกับอนาคตที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้"

เขาวางถ้วยชาลง แล้วชูนิ้วขึ้นมาแปดนิ้ว

"แปดแสน"

"ปัง!"

ฟางกังตบโต๊ะน้ำชาไม้แดงฉาดใหญ่ แรงสั่นสะเทือนทำเอาถ้วยชาบนโต๊ะกระทบกันดังกริ๊ง!

ใบหน้าที่เดิมทีก็เหนื่อยล้าอยู่แล้วของเขาแดงก่ำ!

"แปดแสน?! นี่มึงคิดจะให้เศษเงินขอทานหรือไง!"

เขาชี้มาที่หน้าอกตัวเอง แล้วคำรามใส่จางหมิงหย่วน!

"แค่ค่าที่กับค่าก่อสร้าง กูก็ทุ่มไปล้านกว่าแล้ว! ยังมีค่าตกแต่ง ค่าน้ำค่าไฟ ค่าระบบดับเพลิงข้างในอีก ทั้งหมดนั่นก็อีกหลายแสน! รวมเบ็ดเสร็จต้นทุนก็ปาเข้าไปเกือบสองล้านแล้ว!"

เขาเบิกตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ น้ำเสียงถึงกับสั่นเครือ!

"แกอ้าปากปุ๊บก็หั่นราคากูทิ้งไปเป็นล้านเลยเหรอ?! แกเห็นฉันเป็นไอ้โง่หรือไง!"

เมื่อต้องเผชิญกับโทสะอันเดือดพล่านนี้ จางหมิงหย่วนกลับไม่ลนลานเลยสักนิด

เขายกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างใจเย็นด้วยซ้ำ

จากนั้น เขาถึงเหลือบตาขึ้นมองฟางกัง แล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

"ประธานฟาง คุณไม่ใช่คนโง่หรอก"

"แต่ตอนนี้คุณกำลังช็อตเงิน"

"หุ้นส่วนสองคนของคุณ ยังดักรออยู่หน้าบ้าน เพื่อรอให้คุณเอาเงินไปคืนค่าหุ้นให้พวกเขา"

"ไม่ใช่หรือไงครับ?"

ประโยคนี้ ราวกับน้ำเย็นเฉียบกระถางใหญ่ที่สาดรดลงมากลางหัว

ฟางกังคอแข็งทื่อ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก แต่กลับเถียงไม่ออกเลยสักคำ

ฟางกังเอนหลังพิงเก้าอี้ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขาเงียบไปนาน กว่าจะข่มความโกรธนั้นลงไปได้

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำปรับโฟกัสใหม่ จ้องเขม็งไปที่จางหมิงหย่วน

"ตอนนี้ฉัน ฟางกัง อาจจะกำลังลำบาก แต่ก็ไม่ใช่ลูกแกะอ้วนท้วนที่ใครนึกจะมากัดกินก็กินได้หรอกนะ!"

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

"ตึกนี้ ฉันไม่ขาย!"

เขาชี้ไปที่ประตู

"ถ้าพวกแกจะเช่า เราก็คุยกันได้ แต่ถ้าคิดจะมาเอาเปรียบกันล่ะก็ เชิญกลับไปได้เลย!"

"เฮ้ย! ลุงนี่ทำไมไม่รู้จักแยกแยะดีชั่วเลยวะ!"

เฉินอวี่ลุกพรวดขึ้นมาทันที! เขาชี้หน้าฟางกัง น้ำลายแตกฟอง

"พี่หย่วนของฉันพูดอธิบายให้ฟังจนหมดเปลือกแล้ว! สถานที่พังๆ ของลุงตอนนี้มันก็แค่ตึกผีสิง! ให้เงินสดตั้งแปดแสน ลุงยังจะมาบ่นว่าน้อยอีกเหรอ?!"

"อยากจะซื้อก็ได้!" ฟางกังถูกยั่วโมโหจนฟิวส์ขาด ยืดคอตะโกนลั่น "ถ้าต่ำกว่าล้านหก ก็ไม่ต้องมาคุยกัน!"

จางหมิงหย่วนไม่ได้พูดอะไร เขามองดูมุมปากของฟางกังที่กระตุกน้อยๆ มองดูกล้ามเนื้อคอที่ตึงเปรี๊ยะตอนที่อีกฝ่ายยืดคอเถียง

ในใจของจางหมิงหย่วนแทบจะมั่นใจเลยว่า ฟางกังไม่ได้อยากจะขายจริงๆ หรอก

ราคาล้านหกที่เสนอมา ก็เป็นแค่ข้ออ้างที่เขาใช้เพื่อจบการสนทนาครั้งนี้เท่านั้นแหละ

ดูเหมือนว่าคงต้องเปลี่ยนวิธีซะแล้ว

"อาอวี่"

จางหมิงหย่วนเอ่ยปาก คว้าตัวเฉินอวี่ที่กำลังจะเถียงต่อเอาไว้

เขามองไปที่ฟางกัง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง

"ประธานฟาง ในเมื่อคุณไม่อยากขาย งั้นเรา... เปลี่ยนวิธีร่วมมือกันใหม่"

"เตะผู้ถือหุ้นที่ไร้วิสัยทัศน์สองคนของคุณออกไปซะ"

"แล้วมาร่วมมือกับผม"

เสียงคำรามทั้งหมดของฟางกัง จุกอยู่ที่ลำคอ เขาอ้าปากค้าง ราวกับเพิ่งเคยรู้จักชายหนุ่มตรงหน้าเป็นครั้งแรก

จางหมิงหย่วนไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว วิเคราะห์สถานการณ์ต่อไป

"จ้าวลี่เปิ่น ร้อนเงินจะเอาไปซื้อเรือนหอให้ลูกชาย หวังต้าจวิน ก็ร้อนเงินจะเอาไปโปะหนี้พนัน"

"พวกเขาสองคนตอนนี้ ก็คือระเบิดสองลูกที่ผูกติดอยู่กับตัวคุณ พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ"

จางหมิงหย่วนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วถามเน้นทีละคำ

"คุณคิดว่า ลำพังตัวคุณคนเดียว จะยื้อไปได้อีกนานแค่ไหน?"

คำพูดของจางหมิงหย่วน ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงเกราะที่ฟางกังพยายามสร้างขึ้นมาคุ้มกันตัวเองจนแตกละเอียดอย่างแม่นยำ

เขามองไปที่ฟางกัง ไม่ได้ต้อนให้จนมุมอีกต่อไป แต่กลับพูดให้ช้าลง น้ำเสียงเจือความแหบพร่าราวกับเข้าใจความรู้สึกนั้นเป็นอย่างดี

"ประธานฟาง ผมรู้ว่าตอนนี้ในใจคุณกำลังอัดอั้นไปด้วยความโกรธ คิดว่าผมกำลังฉวยโอกาสตอนคุณลำบาก คิดว่าผมกำลังดูถูกคุณ"

"แต่คุณลองเอามือทาบอกแล้วถามตัวเองดูสิ ว่าสิ่งที่ผมพูด มันคือความจริงหรือเปล่า?"

"ตึกหลังนี้ ก็เหมือนกับลูกชายแท้ๆ ของคุณ ตั้งแต่วันแรกที่ลงเสาเข็ม คุณเฝ้ามองมันเติบโตสูงขึ้นทีละชั้นๆ มองมันจากกองเหล็กและปูน จนกลายมาเป็นอย่างทุกวันนี้ คุณทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายลงไปเท่าไหร่ อดหลับอดนอนไปกี่คืน มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด"

จางหมิงหย่วนมองดูไหล่ที่สั่นสะท้านน้อยๆ ของฟางกัง แล้วพูดต่อ

"แต่ตอนนี้ล่ะ? ลูกชายของคุณป่วยแล้ว ป่วยหนักซะด้วย คนข้างนอกต่างก็รอหัวเราะเยาะคุณ รออยู่วะว่าเมื่อไหร่คุณจะทนไม่ไหว แล้วยอมขายมันทิ้งเป็นเศษขยะไป"

"ไอ้พวกที่เรียกตัวเองว่าหุ้นส่วนสองคนนั้น พวกเขามองเห็นอนาคตของตึกหลังนี้ไหม? ไม่เลย สิ่งที่พวกเขามองเห็น ก็มีแค่อิฐกับปูนที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินสดได้ไวๆ พวกเขาก็แค่อยากจะเฉือนเนื้อชิ้นสุดท้ายไปจากลูกชายของคุณ แล้วก็สะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งให้คุณรอความตายอยู่ที่นี่คนเดียว"

"ลูกเมียที่บ้านก็เอาแต่โวยวาย ไม่เข้าใจคุณ หุ้นส่วนสองคนข้างนอกก็บีบคั้นคุณ ทำเหมือนคุณเป็นศัตรู"

"ทุกวันที่คุณลืมตาตื่น สิ่งที่คุณคิดไม่ใช่เรื่องจะขยายธุรกิจให้โตขึ้นได้ยังไง แต่เป็นเรื่องที่จะเอาเงินที่ไหนมาอุดรอยรั่วของวันนี้ จะรับมือกับพวกที่จะมาทวงหนี้ระลอกต่อไปยังไง"

จางหมิงหย่วนลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าฟางกัง คำพูดแต่ละคำ ราวกับค้อนเหล็ก ที่บดขยี้กำแพงอารมณ์ของฟางกังจนแหลกสลาย

"ประธานฟาง คุณบอกผมสิ ชีวิตที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม้แต่คนที่จะปรับทุกข์ด้วยก็ยังไม่มีแบบนี้ คุณยังจะต้องทนไปอีกนานแค่ไหน?"

ร่างกายของฟางกังเกร็งแข็งราวกับก้อนหิน

แต่จางหมิงหย่วนกลับยิ้ม เขาชี้นิ้วออกไปนอกหน้าต่าง

"ผมมองตึกหลังนี้ เหมือนกับที่คุณมองนั่นแหละ สิ่งที่ผมเห็น ไม่ใช่ที่ดินรกร้างในตอนนี้ แต่เป็นภาพว่าอีกห้าปี สิบปีข้างหน้า ที่นี่จะกลายเป็นยังไง"

"ผมไม่ได้มาแย่งลูกชายคุณ"

"ผมมาเพื่อช่วยคุณ ดึงมันขึ้นมาจากหล่มโคลนนี้ต่างหาก"

"พวกเรา ต่างหากที่เป็นคนประเภทเดียวกัน"

ฟางกังทนไม่ไหวอีกต่อไป

แผ่นหลังที่เคยยืดตรงของเขา ราวกับถูกดึงกระดูกสันหลังออกไป ทรุดฮวบลงในพริบตา

ชายวัยกลางคนที่ต้องกัดฟันยืนหยัดอย่างเข้มแข็งเมื่ออยู่ข้างนอกคนนี้ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที

เขาก้มหน้าลง ใช้มือที่หยาบกร้านคู่นั้น ปิดบังใบหน้าของตัวเองไว้แน่น หัวไหล่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ไม่มีเสียงร้องไห้

มีเพียงเสียงสะอื้นที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด แล้วเค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอเท่านั้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาถึงค่อยๆ วางมือลง

เขาล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า มือสั่นเทาอย่างหนัก ต้องจุดไฟแช็กถึงสามครั้ง ถึงจะจุดบุหรี่ติด

ฟางกังสูบเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะพ่นควันโขมงนั้นออกมาเป็นสายยาว

ราวกับต้องการพ่นเอาความน้อยเนื้อต่ำใจ ความคับแค้นใจ และความสิ้นหวังตลอดหลายวันที่ผ่านมา ออกไปพร้อมกับควันบุหรี่นั้น

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่จางหมิงหย่วน แววตากลับมาเฉียบคมอีกครั้ง และเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

"จะร่วมหุ้นยังไง?"

"เอาสัดส่วนหุ้นเท่าไหร่?"

"ฉันมีเหตุผลอะไรที่จะต้องเชื่อแก?"

ฟางกังมองจางหมิงหย่วน น้ำเสียงแหบพร่า

"ฉันโดนสองคนนั้น หลอกจนกลัวไปหมดแล้ว"