บทที่ 71 จะขายตึกไหม?

"ผู้จัดการ! กูได้เป็นผู้จัดการร้านแล้วโว้ย!"

หัวทองส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ กระโดดตัวลอยขึ้นจากพื้น! เขาคว้าคอลูกน้องข้างๆ มาล็อกไว้ พ่นน้ำลายฝอยฟาดคุยโวโอ้อวด

"ได้ยินไหม! ต่อไปร้านพี่อวี่กูจะคุม! ธุรกิจของพี่หย่วนกูจะดูแล! พวกมึงทุกคนต้องทำตัวให้มันรู้ความหน่อย!"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า ไม่สนใจคำพูดบ้าบอของเขา หันไปเรียกเฉินอวี่

"ขึ้นรถ"

ทั้งสองเข้าไปนั่งในรถอัลโตโทรมๆ ขับมุ่งหน้าไปยังเขตใหม่หนานอ้าน บนรถ เฉินอวี่ขับรถไปพลาง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

"พี่หย่วน ไอ้หัวทองคนนี้... มันเป็นคนโผงผาง วันๆ เอาแต่เตร็ดเตร่ พี่จะให้มันเป็นผู้จัดการจริงๆ เหรอ? ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกนะ"

"ที่ฉันให้มันเป็นผู้จัดการ ไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ" จางหมิงหย่วนมองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงสงบนิ่ง "แต่ฉันคิดมาดีแล้ว"

เขาหันไปมองเฉินอวี่

"งานที่ฉันสั่งให้มันทำ มันไม่ถามสักคำว่าทำไม แล้วก็ไม่อู้งานด้วย ฉันบอกว่าห้ามหลุดรอดไปแม้แต่ดวงเดียว มันก็พาลูกน้องไปเฝ้าอยู่เป็นวันจริงๆ มันทำสำเร็จ ก็สมควรได้รางวัล"

เฉินอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ในใจยอมรับความคิดเห็นของจางหมิงหย่วนแล้ว

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามที่สำคัญยิ่งกว่าออกมา

"แล้ว... ฟางกังล่ะ? ทำไมพี่ถึงมั่นใจว่า วันนี้เขาจะต้องโทรหาพวกเราแน่ๆ?"

จางหมิงหย่วนหัวเราะ

"ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ธุรกิจพังพินาศคามือ หุ้นส่วนสองคนมาดักรอทวงเงินทุกวัน เมียกับลูกก็เอาแต่ร้องไห้โวยวายอยู่ที่บ้าน"

"สำหรับเขาในตอนนี้ เงินแม้แต่แดงเดียว เขาก็ไม่ปล่อยให้หลุดมือไปหรอก"

ฟางกังจอดรถไว้ใต้ตึกพาณิชย์ของตัวเอง

เขาลดกระจกรถลง จุดบุหรี่ สูบเข้าปอดเฮือกใหญ่ พอสูบหมดมวน ก็จุดมวนใหม่ต่อทันที ควันบุหรี่ลอยคลุ้งอยู่ในห้องโดยสารแคบๆ จนแสบตา

เขาเพียงแต่นั่งเหม่อมองตึกที่ตัวเองสร้างมากับมือ แต่กลับกดทับตัวเองไว้ราวกับหลุมศพขนาดยักษ์ สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า

นี่มันชีวิตบ้าบออะไรกัน

อายุสี่สิบกว่าแล้ว ดันมาล้มลุกคลุกคลานเอาซะขนาดนี้ หุ้นส่วนมาดักรอทวงเงินทุกวัน เงินกู้ธนาคารก็ใกล้จะถึงกำหนดชำระ ลูกกำลังจะเข้ามหาลัย แต่ตัวเองกลับหาค่าเทอมไม่ได้ พอกลับถึงบ้าน เมียก็เอาแต่ชวนทะเลาะ ไม่ก็ร้องห่มร้องไห้

คิดไปคิดมา ชายวัยกลางคนที่ชอบวางฟอร์มและแสร้งยิ้มตอนอยู่ข้างนอก ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำ

เขาถึงกับเริ่มสงสัยว่า การที่ตัวเองกัดฟันสู้มาจนถึงตอนนี้ มันคุ้มค่าจริงๆ เหรอ

เข็มมองขึ้นไปตามสัญชาตญาณ เห็นรูปถ่ายครอบครัวที่เสียบไว้ตรงที่บังแดด ในรูป ลูกชายที่เพิ่งเรียนจบ ม.ปลาย กำลังฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

ฟางกังกำหมัดแน่น

เขาหยิบโทรศัพท์โนเกียรุ่นเก่าขึ้นมา ค้นหาเบอร์ของเฉินอวี่ แล้วกดโทรออก

...

รถอัลโตของเฉินอวี่ยังไม่ทันข้ามสะพานแม่น้ำชิงสุ่ย

เสียงเรียกเข้า "Hello-Moto" สุดคลาสสิกก็ดังขึ้นในรถ

เฉินอวี่ใช้มือข้างเดียวล้วงโทรศัพท์ฝาพับสีเงินออกมาจากกระเป๋า เปิดฝาพับดัง "แป๊ก" เอียงคอหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่ ค่อยๆ บังคับรถเข้าจอดข้างทาง

"ฮัลโหล?"

"ฮัลโหล? น้องเฉินอวี่เหรอ ฉันฟางกังนะ" ปลายสายมีเสียงของฟางกังที่แสร้งทำเป็นกระตือรือร้นดังมา "เป็นไงบ้าง? ปรึกษากับน้องหย่วนได้ความว่ายังไง? พี่จะบอกอะไรให้นะ..."

"อ้าว ประธานฟาง กำลังคิดจะโทรหาอยู่พอดีเลยครับ" เฉินอวี่พูดแทรกขึ้นมา น้ำเสียงแฝงความลำบากใจ "คือเมื่อกี้พวกเราเพิ่งไปดูที่อีกแถวฝั่งตะวันตกมา ถึงจะเก่าไปหน่อย แต่ก็ถูกดี ปีละแค่สองพันเอง พวกเรากำลังปรึกษากันอยู่..."

"อย่าเพิ่งสิ! น้องเฉิน!" เสียงของฟางกังร้อนรนขึ้นมาทันที เปลือกจอมปลอมทั้งหมดถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่น "ที่ฝั่งตะวันตกจะไปกว้างขวางสว่างไสวเท่าของพี่ได้ยังไง! เอาอย่างนี้ พี่ลดให้อีก! สองพันห้า! ปีละสองพันห้า! นี่คือราคาขาดตัวของพี่แล้วจริงๆ! ต่ำกว่านี้พี่ก็ต้องควักเนื้อจ่ายแล้ว!"

"สองพันห้าเหรอครับ..." เฉินอวี่จงใจลากเสียงยาว ทำทีเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้ครับ งั้นพวกเราขอปรึกษากันอีกทีก่อน เอาเป็นว่า พวกเราขอไปกินข้าวกันก่อน แล้ว... ค่อยแวะไปดูอีกทีตอนค่ำๆ ดีไหมครับ?"

"อย่าเพิ่งสิ! น้องเฉิน! นายมาหาพี่ตอนนี้เลย!" น้ำเสียงของฟางกังแฝงความอ้อนวอนแล้ว "พี่รออยู่ใต้ตึกแล้วเนี่ย! นายมาคุยกันต่อหน้าเลย! มีเงื่อนไขอะไรคุยกันได้หมด!"

"ก็ได้ๆ เห็นแก่ความจริงใจของคุณหรอกนะ" ในที่สุดเฉินอวี่ก็ยอมใจอ่อน "งั้นพวกเรากินข้าวเสร็จแล้วจะไปหา"

พูดจบ เขาก็ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร ปิดฝาพับดัง "แป๊ก" อย่างเด็ดขาด

เสียงปิดฝาพับดัง "แป๊ก" เฉินอวี่หันหน้าไปขยิบตาให้จางหมิงหย่วน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตั้งใจที่ปิดไม่มิด

"พี่หย่วน ดูสิ ตาเฒ่าฟางคนนี้ โดนพวกเราปั่นหัวจนอยู่หมัดแล้ว สองพันห้าต่อปี แทบไม่ต่างอะไรกับได้เปล่าเลยนะ"

จางหมิงหย่วนยิ้มบางๆ ลดกระจกรถลง จุดบุหรี่

"ไม่รีบ"

เขามองดูตึกที่โดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่ไกลๆ พ่นควันบุหรี่ออกมา

"สูบบุหรี่ชมวิวอยู่ตรงนี้สักพักก่อน ถ่วงเวลาสักชั่วโมงค่อยไป"

...

ใต้ตึกพาณิชย์

หัวใจของฟางกังร้อนรุ่มราวกับถูกย่างบนไฟ กระวนกระวายจนนั่งไม่ติด

เขาเอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมาอยู่บนลานว่างหน้าตึก ก้นบุหรี่ถูกทิ้งเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้น

ครึ่งชั่วโมงแล้ว

คนล่ะ? ทำไมยังไม่มาอีก?

หรือว่า... ราคาที่เสนอไปยังไม่ถูกใจ พวกเขาเลยเปลี่ยนใจไม่เช่าแล้วจริงๆ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฟางกังก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา เมื่อเช้าเขาไม่น่าเล่นตัวเลย! ถ้ายอมบอกราคาขาดตัวที่สองพันห้าไปแต่แรก ป่านนี้คงเซ็นสัญญากันเสร็จไปแล้ว!

ผ่านไปอีกยี่สิบนาที

ในที่สุดฟางกังก็หมดความอดทน กดโทรออกไปที่เบอร์เดิมอีกครั้ง

โทรศัพท์ดังอยู่สองครั้งก็มีคนรับสาย

"ฮัลโหล? น้องเฉินอวี่เหรอ? กินข้าวเสร็จหรือยัง?"

"ประธานฟางครับ" เสียงของเฉินอวี่ดังมาจากปลายสายอย่างไม่รีบร้อน "เพิ่งกินเสร็จครับ กำลังจะไปหา"

"ดีๆๆ! พี่รอพวกนายอยู่ที่นี่นะ!" ฟางกังปั้นหน้ายิ้มก่อนจะวางสาย

คนอย่างเขาที่ผ่านโลกธุรกิจมาค่อนชีวิต มีหรือจะไม่รู้ว่าความกระตือรือร้นของตัวเอง จะกลายเป็นข้อได้เปรียบให้คนอื่นเอามาบีบเขาได้

แต่เขาไม่มีทางเลือก

ถ้าสามารถเซ็นสัญญาเช่าหนึ่งปีนี้ได้ ได้เงินค่าเช่าก้อนนี้มา อย่างน้อย... ก็พอให้เขาได้หายใจคล่องคอขึ้นมาบ้าง

สิบนาทีต่อมา รถอัลโตสีขาวคันนั้นก็ปรากฏขึ้นที่หัวมุมถนนในที่สุด

หัวใจที่แขวนต่องแต่งของฟางกัง ถึงได้ร่วงลงพื้นอย่างโล่งอก

เขาแทบจะวิ่งเหยาะๆ เข้าไปต้อนรับ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าส่งให้คนละมวน แล้วยังแย่งจุดไฟให้อีก

"โอย น้องชายทั้งสอง ในที่สุดก็มาสักทีนะ!"

ทั้งสามคนเดินคุยกันเข้าไปในตึกอีกครั้ง

มุมห้องโถงชั้นหนึ่ง มีการนำแผ่นยิปซัมมาตีเป็นห้องเล็กๆ เอาไว้ ข้างในไม่มีอะไรนอกจากโต๊ะน้ำชาไม้แดงตัวเขื่อง กับเก้าอี้ไท่ซืออีกสองสามตัว ดูแล้วไม่เข้ากับถังสีและพื้นปูนซีเมนต์รอบข้างเอาเสียเลย

ฟางกังต้มน้ำชงชาอย่างคล่องแคล่ว ปากก็พูดไม่หยุด

"น้องเฉิน น้องหย่วน พี่บอกพวกนายเลยนะ ทำเลของพี่ฮวงจุ้ยดีสุดๆ! สองพันห้านี่ราคาขาดทุนย่อยยับแล้วนะ! พี่ไม่ได้กำไรสักแดงเดียว ที่ทำไปก็เพื่ออยากคบเป็นเพื่อน แล้วก็สร้างความคึกคักให้ตึกหลังนี้ต่างหาก!"

เขาเลื่อนถ้วยชาที่ชงเสร็จแล้วไปตรงหน้าทั้งสองคน บอกเงื่อนไขสุดท้ายของเขา

"แต่พี่ก็มีข้อแม้อยู่อย่างนะ สัญญา... ต้องเซ็นอย่างน้อยสามปี"

เฉินอวี่เพิ่งจะอ้าปาก จางหมิงหย่วนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"ประธานฟาง ไม่ทราบว่าตึกหลังนี้ของคุณ... คิดจะขายไหมครับ?"