บทที่ 70 ความกดดันของผู้ชายวัยกลางคน

เงาร่างของหวังต้าจวินและจ้าวลี่เปิ่นหายวับไปตรงหัวมุมลานบ้าน

ฟางกังยืนโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่ข้างรถซานตาน่าสีดำเพียงลำพัง ราวกับรูปปั้นที่ถูกดึงแกนกลางออกไป

ในลานบ้าน เพื่อนบ้านที่กำลังเด็ดผัก เล่นหมากรุก หรืออาบแดดกันอยู่ ภายนอกดูเหมือนต่างคนต่างวุ่นอยู่กับธุระของตัวเอง แต่แท้จริงแล้วกลับเงี่ยหูฟังเรื่องสนุกกันถ้วนหน้า

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่พยายามกดเอาไว้ ในที่สุดก็ดังกระหึ่มขึ้นมาราวกับเกลียวคลื่น

"จึ๊ๆ เอาอีกแล้ว นี่แทบจะกลายเป็นรายการประจำวันของลานบ้านเราไปแล้วนะเนี่ย" ริมหน้าต่างชั้นสอง ป้าหวังชะโงกตัวออกมาครึ่งหนึ่ง เบ้ปากใส่คุณน้าหลี่ที่อยู่ระเบียงห้องติดกัน

"นั่นน่ะสิ" คุณน้าหลี่แทะเมล็ดแตงโม ลดเสียงลงอย่างคนที่ชอบเห็นความวิบัติของคนอื่น "ตาเฒ่าฟางแกก็ซวยจริงๆ ดันไปเจอหุ้นส่วนสองคนแบบนี้ ได้ยินมาว่าตาหวังต้าจวินนั่นไปเป็นหนี้พนันก้อนโต โดนคนตามทวงหนี้พร้อมมีดอีโต้ทุกวันเลยนะ"

ใต้ร่มไม้ ชายชราสองสามคนที่กำลังเล่นหมากรุกกันอยู่ก็หยุดชะงักเช่นกัน

"ฉันว่านะ ตอนนั้นตาเฒ่าฟางไม่น่าหน้ามืดตามัว ไปสร้างตึกในที่กันดารนกไม่วางไข่แบบนั้นเลย" คุณตาคนหนึ่งสวมหมวกฟาง เคาะกระดานหมากรุก ทำหน้าเหมือนผู้รู้แจ้งเห็นจริงหลังเหตุการณ์ผ่านไปแล้ว "ตอนนี้เป็นไงล่ะ ของค้างสต๊อกเลยสิ โดนคนตามทวงหนี้ถึงหน้าประตูบ้านทุกวัน ชีวิตแบบนี้จะไปรอดได้ยังไง"

"เฮ้อ ตาเฒ่าฟางแกก็ลำบากจริงๆ แหละ" เพื่อนบ้านเก่าแก่ที่ค่อนข้างจิตใจดีคนหนึ่ง ถอนหายใจ "คนทั้งบ้านพึ่งแกคนเดียวแท้ๆ ดันมาเกิดเรื่องแบบนี้..."

ฟางกังทำหูทวนลมต่อเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เจือไปด้วยความสงสาร การเยาะเย้ย และความสะใจเหล่านั้น

เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเงียบๆ จุดสูบแล้วสูดเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก้าวเท้าที่หนักอึ้งเดินเข้าไปในตึกทรงกระบอกอิฐแดงที่คุ้นเคย

ในบ้านเงียบกริบ

เขาผลักประตูเข้าไป บรรยากาศที่แสนอึดอัดก็พุ่งปะทะหน้า

หลิวกุ้ยเฟิน ผู้เป็นภรรยากำลังนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งตัวเล็กที่ระเบียง หันหลังให้ประตู ไหล่สั่นสะท้านเป็นจังหวะ พยายามกลั้นเสียงสะอื้น

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู หล่อนก็หันขวับกลับมา ในดวงตาที่บวมเป่งจากการร้องไห้นั้น ปะทุความขุ่นเคืองที่อัดอั้นมานานออกมาในพริบตา

"คุณยังรู้อีกเหรอว่าต้องกลับบ้าน?!"

น้ำเสียงของหล่อนแหลมปรี๊ด ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงลงไปในเส้นประสาทที่เหนื่อยล้าของฟางกังอย่างโหดเหี้ยม

"นี่มันชีวิตบ้าบออะไรกัน! หา?! โดนคนมาด่าทอชี้หน้าถึงหน้าประตูบ้านทุกวัน! ฉันไม่กล้าแม้แต่จะไปตลาดแล้ว! มีแต่คนคอยนินทาอยู่ลับหลัง!"

หล่อนลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาฟางกัง รัวกำปั้นทุบลงบนหน้าอกเขา น้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงสะอื้นอันสิ้นหวัง

"ลูกกำลังจะเข้ามหา'ลัยแล้ว! คุณรู้บ้างไหม! เมื่อวานเขายังถามฉันเรื่องค่าเทอมอยู่เลย! แล้วจะให้ฉันตอบลูกยังไง?! จะให้บอกว่าพ่อแกไปก่อหนี้ไว้บานเบอะ จนไม่มีแม้แต่ค่าเทอมจะให้แกเรียนแล้วงั้นเหรอ?! คุณจะให้ฉันบอกลูกยังไง!"

ฟางกังไม่พูดอะไร ปล่อยให้กำปั้นของภรรยาทุบตีลงมา

เขาทิ้งกระเป๋าเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกในห้องรับแขกเสียงดัง "ปัง" แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน

"สูบๆๆ! พอพูดเรื่องซีเรียสทีไรก็เอาแต่สูบบุหรี่!"

ความโกรธของหลิวกุ้ยเฟินยิ่งพุ่งปรี๊ด หล่อนกระชากบุหรี่ออกจากปากฟางกัง ปาลงพื้นอย่างแรง แล้วใช้ปลายเท้าบดขยี้จนดับ!

"ฉันจะบอกคุณให้นะ! ชีวิตแบบนี้ฉันทนอยู่ไม่ได้แม้แต่วันเดียวแล้ว!"

หล่อนเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ น้ำเสียงก็สูงปรี๊ดขึ้นมาทันที

"คราวก่อนมีคนมาดูตึก บอกว่าอยากซื้อไม่ใช่เหรอ?! หา?! แทนที่จะปล่อยให้ตึกพังๆ นั่นมันเน่าคามือ แล้วต้องมาโดนคนทวงหนี้ทุกวัน! สู้ขายทิ้งไปซะไม่ดีกว่าเหรอ! ยอมขาดทุนนิดหน่อยก็ยังดี! อย่างน้อยก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขซะที!"

"ขาย?!"

ฟางกังราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง เด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟาทันที!

เขาเบิกตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ จ้องมองภรรยาตัวเอง แล้วคำรามออกมาเหมือนสัตว์ร้าย!

"คุณรู้ไหมว่าคนคนนั้นให้ราคาเท่าไหร่?! หกแสน!"

"หกแสนก็คิดจะซื้อตึกฉันแล้วเหรอ?!"

เขาชี้มาที่หน้าอกตัวเอง เสียงสั่นเครือ!

"แค่ค่าก่อสร้าง! ฉันก็ผลาญไปล้านกว่าแล้ว! รวมค่าตกแต่งข้างในด้วย! เบ็ดเสร็จก็เกือบสองล้าน!"

"ขายหกแสน?! แล้วมันต่างอะไรกับยกให้ฟรีๆ วะ!"

เขาราวกับอยากจะระบายความน้อยเนื้อต่ำใจและความคับแค้นใจทั้งหมดตลอดหลายวันนี้ออกมาให้หมด!

"ถ้าขายไป! ชาตินี้ฉันคงไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้อีกแล้ว!"

พอคำรามจบ เขาก็ไม่มองหน้าภรรยาที่ตกตะลึงและหวาดกลัวอีกต่อไป

ฟางกังคว้ากุญแจรถบนโต๊ะ หันหลังกลับ กระชากประตูห้องเปิดออกอย่างแรง

"ปัง!"

เขาปิดประตูกระแทกใส่หน้า ทิ้งเสียงร้องไห้ของภรรยาและบ้านที่ทำให้เขาหายใจไม่ออกแห่งนี้ไว้เบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง

ด้านล่าง เครื่องยนต์ของรถซานตาน่าแผดเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว

รถอัลโตคันเก่าๆ มาจอดริมถนนหน้าไปรษณีย์บนถนนเป่ยซิน

จากระยะไกล จางหมิงหย่วนก็มองเห็น "ทิวทัศน์" อันเป็นเอกลักษณ์บนขั้นบันไดแล้ว

หัวทองกำลังนำกลุ่มวัยรุ่นนั่งยองๆ เรียงกันเป็นแถว แต่ละคนคาบบุหรี่ไว้ในปาก ชี้ไม้ชี้มือไปที่ผู้คนที่สัญจรไปมา พูดคุยโม้เหม็นกันอย่างสบายอารมณ์

เฉินอวี่ดึงกุญแจรถออกดัง "กริ๊ก" อดไม่ได้ที่จะบ่นงึมงำ

"ธุระแค่นี้ยังจัดการไม่เสร็จอีกเหรอ? ทางร้านบิลเลียดยังมีเรื่องต้องทำอีกตั้งเยอะ ไอ้พวกเด็กเปรตนี่ เอาแต่อู้งาน!"

ทั้งสองลงจากรถ เดินตรงไปยังประตูไปรษณีย์

ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงแหบๆ เป็นเอกลักษณ์ของหัวทอง กำลังคุยโวอย่างน้ำลายแตกฟอง

"...ขอบอกพวกมึงไว้เลยนะ! รอร้านอินเทอร์เน็ตของพี่หย่วนกับพี่อวี่เปิดเมื่อไหร่ กูเนี่ยแหละ จะได้เป็นผู้จัดการที่นั่น! ถึงตอนนั้นพวกมึงก็หัดทำตัวให้มันรู้ความซะบ้าง! อยากเล่นเน็ต อยากเหมาคืน ก็ต้องดูอารมณ์กูก่อน!"

"โธ่ พี่เหมา ขี้โม้ป่าวเนี่ย..."

"โม้พ่องมึงดิ! นี่พี่หย่วนเขารับปากกูด้วยตัวเองเลยเว้ย!"

เฉินอวี่ฟังแล้วเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาที่ขมับ

เขาสาวเท้าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่ก้นของหัวทองอย่างจัง!

"โอ๊ย!"

หัวทองราวกับแมวถูกเหยียบหาง เด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากพื้นทันที!

เขากุมก้น หันขวับกลับมา อ้าปากเตรียมจะด่า

"ใครวะ..."

"พะ... พี่อวี่?"

พอเห็นหน้าดำคล้ำจนคั้นน้ำออกมาได้ของเฉินอวี่ หัวทองก็หงอลงทันที รีบปั้นหน้ายิ้มประจบประแจง

"พี่อวี่ มาได้ไงครับเนี่ย?"

"ถ้ากูไม่มา มึงคงจะเหาะขึ้นฟ้าไปแล้วใช่ไหม?" เฉินอวี่ถลึงตาใส่อย่างหงุดหงิด "แล้วแสตมป์ล่ะ? ซื้อแสตมป์แค่นี้ซื้อกันทั้งวันเลยเหรอ? มานั่งตากแดดอะไรกันตรงนี้!"

"ไม่ใช่นะพี่อวี่!" พอหัวทองได้ยินก็ร้อนรน รีบอธิบาย "พี่หย่วนสั่งไว้ว่าห้ามหลุดรอดไปแม้แต่ดวงเดียว! ผมเหมาลอตแรกของช่วงเช้ามาหมดแล้ว! แต่ผมไปสืบมา พวกเขาบอกว่าตอนบ่ายอาจจะมีมาส่งอีก! ผมก็เลยพาพวกน้องๆ มานั่งเฝ้ากันอยู่นี่ไง!"

พอจางหมิงหย่วนได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มออกมา

หัวทองคนนี้ดูเผินๆ เหมือนอายุยังน้อย ทำตัวเหลาะแหละ แต่ไม่คิดเลยว่าจะละเอียดรอบคอบขนาดนี้ ถือว่าทำงานได้ดีเลยทีเดียว

แต่เฉินอวี่ก็ยังคงทำหน้าตึง: "ยังจะกล้าเถียงอีกเหรอ!"

"อาอวี่" จางหมิงหย่วนเอ่ยปากขึ้น "เรื่องนี้ เขาทำถูกแล้ว"

เขาเดินไปหาหัวทอง แล้วถามว่า: "ซื้อมาเท่าไหร่?"

"พี่หย่วน! อยู่นี่หมดเลยครับ!"

หัวทองราวกับกำลังรอรับความดีความชอบ รีบควักห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ห่อไว้อย่างแน่นหนาออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้ด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง

จางหมิงหย่วนรับห่อกระดาษมา เดินไปใต้ร่มไม้ริมถนน แล้วเริ่มตรวจสอบทีละแผ่นอย่างละเอียด

แผ่นที่หนึ่ง แผ่นที่สอง แผ่นที่สาม...

นิ้วของจางหมิงหย่วนพลิกกระดาษอย่างรวดเร็ว ภายใต้แสงแดด แสตมป์ใหม่เอี่ยมที่มีรูปแพะสีดำและตราประทับ "กุ่ยเว่ย" สีแดงผ่านสายตาเขาไปทีละแผ่น

เฉินอวี่ หัวทอง และคนอื่นๆ กลั้นหายใจ ล้อมวงเข้ามาดูโดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขาดูไม่ออกหรอก แต่รู้สึกได้ว่า พี่หย่วนกำลังหาของที่สำคัญมากๆ อยู่

แสตมป์ส่วนใหญ่ ลวดลายคมชัด สีสันสดใส ไม่มีที่ติเลย

แต่เมื่อจางหมิงหย่วนพลิกไปถึงแผ่นที่สิบเก้า นิ้วของเขาก็หยุดชะงัก

นี่ไง!

เขาหยิบแสตมป์แผ่นนั้นขึ้นมา ส่องดูใกล้ๆ

มองเผินๆ มันก็เหมือนแสตมป์แผ่นอื่นๆ ทั่วไป

แต่ถ้าดูให้ดี จะพบตำหนิเล็กๆ น้อยๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น แต่กลับเพียงพอที่จะเปลี่ยนโชคชะตาได้—

บนแสตมป์ปกติ ตราประทับ "กุ่ยเว่ย" สีแดงสด จะประทับอยู่ตรงมุมขวาล่างของรูปแพะอย่างแม่นยำ

แต่ในแผ่นนี้ บล็อกพิมพ์สีแดงทั้งหมดตอนที่พิมพ์ เกิดการเคลื่อนตัวไปทางขวาเล็กน้อย!

เคลื่อนไปแค่ไม่ถึงครึ่งมิลลิเมตรเท่านั้น

แต่นั่นทำให้ตราประทับสีแดงบนแสตมป์ทุกดวงในแผ่นนี้ เกิดช่องว่างเล็กๆ ระหว่างรูปแพะที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

และบนเขาที่โค้งงอของแพะ ก็มีขอบสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นมาเพราะการเคลื่อนตัวนี้ด้วย

หัวใจของจางหมิงหย่วนเต้นรัว

แต่เขาไม่ได้ส่งเสียงโวยวายอะไร แค่ดึงแสตมป์แผ่นนั้นออกมาอย่างเงียบๆ วางไว้ข้างๆ แล้วเปิดดูแผ่นต่อไป

เขาเปิดดูแสตมป์ทั้งยี่สิบหกแผ่นที่ซื้อมาเมื่อเช้าจนหมด แต่ก็ไม่พบแสตมป์ที่พิมพ์ผิดแผ่นที่สอง

จางหมิงหย่วนเงยหน้าขึ้น มองหัวทองที่ยังคงยืนรอคำสั่งตาปริบๆ อยู่ข้างๆ

ในความทรงจำจากชาติก่อน "แสตมป์พิมพ์ผิด" สองแผ่นนี้ปรากฏขึ้นพร้อมกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะหัวทองรอบคอบ ถามเพิ่มไปอีกประโยค แถมยังดื้อดึงพาลูกน้องมานั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ แสตมป์แผ่นที่เหลือ ก็คงจะหลุดรอดออกไปขายในช่วงบ่ายอย่างเงียบๆ และตกไปอยู่ในมือของคนอื่นในที่สุด

จางหมิงหย่วนเอาแสตมป์ปึกนั้นห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์อีกครั้ง หนีบไว้ใต้รักแร้

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปตรงหน้าหัวทอง

"แสตมป์รอบบ่าย ก็เหมามาให้หมดเหมือนกัน!"

จางหมิงหย่วนมองหัวทอง สีหน้าจริงจัง

"เรื่องนี้ นายทำได้สวยมาก"

"ตำแหน่งผู้จัดการร้าน นายได้เป็นแน่!"