บทที่ 69 ใช้ธุรกิจหนุนการเมือง ขับเคลื่อนคู่ขนาน

เฉินอวี่ที่อยู่นอกหน้าต่างรถยังคงคุยโทรศัพท์ เสียงของเขาดังแว่วมาตามถนนที่ว่างเปล่า ชัดบ้างไม่ชัดบ้าง

จางหมิงหย่วนไม่ได้เร่งรัดเขา

ตึกหลังนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

สิ่งที่จางหมิงหย่วนต้องการ ไม่เคยเป็นแค่ตึกหลังเดียว ร้านอินเทอร์เน็ตแห่งเดียว หรือซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งเดียว

สิ่งที่เขาต้องการ คือเขตใหม่หนานอ้านทั้งหมด หรืออาจจะไกลกว่านั้น!

ใช้ธุรกิจหนุนการเมือง ใช้การเมืองนำธุรกิจ

แปดคำนี้ วาดภาพพิมพ์เขียวที่ยิ่งใหญ่กว่าการหาเงินมากมายนัก

อาณาจักรธุรกิจของเขา ต้องปูทางให้กับอนาคตทางการเมืองของเขา

ร้านอินเทอร์เน็ต ซูเปอร์มาร์เก็ต ในอนาคตอาจจะมีอสังหาริมทรัพย์ โลจิสติกส์... อุตสาหกรรมเหล่านี้สร้างอะไรได้บ้าง?

ภาษี

และการจ้างงานนับร้อยนับพันตำแหน่ง

เมื่อบริษัทในเครือของเขากลายเป็นผู้เสียภาษีรายใหญ่ของอำเภอชิงสุ่ย เมื่อเขาสามารถแก้ปัญหาปากท้องให้คนนับพันได้ สิ่งเหล่านี้แหละ คือผลงานที่โดดเด่นและไม่อาจปฏิเสธได้ที่สุดในประวัติการทำงานของเขาในอนาคต

และอนาคตทางการเมืองของเขา ก็จะย้อนกลับมาปกป้องอาณาจักรธุรกิจของเขาเช่นกัน

เขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของกระแสข้อมูลข่าวสาร

พิมพ์เขียวการผังเมืองทุกฉบับ การประมูลที่ดินทุกครั้ง นโยบายสนับสนุนทุกข้อของอำเภอชิงสุ่ยในอนาคต จะก่อตัวขึ้นในหัวของเขาล่วงหน้า

ในขณะที่คนอื่นยังคงคลำทางในความมืด เขาก็สามารถก้าวเดินตามจังหวะชีพจรของยุคสมัยได้อย่างแม่นยำแล้ว

ธุรกิจกับการเมือง ไม่ใช่ถนนสองสาย

แต่มันคือล้อสองข้างของรถม้าศึก ที่ขับเคลื่อนซึ่งกันและกัน ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น เขาถึงจะสามารถยืนหยัดในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ หรือแม้แต่ในจุดที่สูงขึ้นไปในอนาคต ได้มั่นคงกว่าใครทั้งหมด

จางหมิงหย่วนดึงสายตากลับมา

ตึกหลังนั้น ก็คือหินก้อนแรกที่รถม้าศึกของเขาต้องใช้ในการงัดแงะ

ผ่านไปเพียงยี่สิบนาที

ประตูรถก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก เฉินอวี่ทิ้งตัวลงนั่ง ลืมแม้กระทั่งจุดบุหรี่

"พี่หย่วน สืบมาเรียบร้อยแล้วครับ"

เขาปิดประตูรถ ตัดขาดความวุ่นวายภายนอก พูดด้วยความเร็วสูง

"ตึกหลังนี้ ตอนแรกพวกเขาสามคนหุ้นกันสร้างครับ นอกจากฟางกังแล้ว อีกสองคน คนนึงชื่อ จ้าวลี่เปิ่น อีกคนชื่อ หวังต้าจวิน"

เฉินอวี่ล้วงซองบุหรี่ยับๆ ออกมาจากกระเป๋า จุดบุหรี่ให้ตัวเอง แล้วสูบเข้าปอดเฮือกใหญ่

"จ้าวลี่เปิ่น เมื่อก่อนเคยทำงานสำนักงานอาหารอำเภอแล้วเกษียณออกมา พอมีเส้นสายอยู่นิดหน่อย แต่ไม่ได้เก่งกาจอะไร แกเอาเงินเก็บทั้งชีวิตมาลงทุนสร้างตึกหลังนี้ ผมให้คนไปสืบดูแล้ว ลูกชายแกกำลังจะแต่งงานเดือนตุลานี้ ฝั่งผู้หญิงเร่งรัดให้ซื้อเรือนหอ ตอนนี้แกโดนลูกสะใภ้กดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก ก็เลยหวังจะให้ฟางกังคืนเงินให้ จะได้เอาไปซื้อบ้านให้ลูกชาย"

เฉินอวี่เคาะบุหรี่ บนใบหน้าฉายแววเย้ยหยันเล็กน้อย

"อีกคน หวังต้าจวิน คนนี้ตัวปัญหาเลย แกทำรับเหมาก่อสร้าง มีบริษัทเล็กๆ ของตัวเอง ชื่อเสียงในอำเภอไม่ค่อยดีนัก ผีพนันเข้าสิง เพื่อนผมบอกว่า แกเป็นหนี้นอกระบบบานเบอะ พวกเจ้าหนี้ไปดักรอหน้าบ้านทุกวัน ตอนนี้แกเลยโวยวายขอถอนหุ้นหนักสุด เพราะอยากได้เงินไปโปะหนี้พนัน"

เฉินอวี่มองจางหมิงหย่วน ก่อนจะสรุปสั้นๆ

"สรุปก็คือ ตอนนี้จ้าวลี่เปิ่นร้อนเงินให้ลูกชายแต่งงาน หวังต้าจวินร้อนเงินใช้หนี้พนัน สองคนนี้เลยรวมหัวกันบีบให้ฟางกังจ่ายเงิน ไปดักรอทั้งที่บ้าน ที่ทำงาน ฟางกังโดนสองคนนี้ปั่นหัวจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว"

จางหมิงหย่วนฟังจบ ก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

คนนึงร้อนเงินให้ลูกชายแต่งงาน อีกคนร้อนเงินใช้หนี้พนัน

สองคนนี้แหละ คือจุดหมุนที่ดีที่สุดในการงัดฟางกัง

"พี่หย่วน แล้วตอนนี้เราจะไปไหนต่อครับ?" เฉินอวี่บี้บุหรี่ทิ้ง สตาร์ทรถ "กลับไปหาฟางกัง หรือว่า..."

"ไปที่ไปรษณีย์"

จางหมิงหย่วนเอนหลังพิงเบาะ มองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงราบเรียบ

"ไปดูพวกหัวทองหน่อย ว่างานไปถึงไหนแล้ว"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมอีกประโยค

"ส่วนฟางกัง... ปล่อยให้เขาดิ้นรนไปก่อน รอให้เขาเป็นฝ่ายโทรมาเอง อำนาจการต่อรอง จะต้องอยู่ในมือเราให้แน่น"

...

ในขณะเดียวกัน

ที่ลานบ้านพักของกรมปศุสัตว์อำเภอ เสียงเอะอะโวยวายดึงดูดความสนใจของเพื่อนบ้านจนพากันชะโงกหน้าออกมาดู

รถซานตาน่าสีดำของฟางกังเพิ่งจะจอดสนิท เงาร่างสองสายก็พุ่งพรวดออกมาจากหลังแปลงดอกไม้ เข้าประกบซ้ายขวา ปิดประตูรถไว้แน่น

"ฟางกัง! มึงยังรู้จักร่อนกลับมาอีกนะ!"

หวังต้าจวินตบกระโปรงรถดัง "ปัง" สนั่นลั่น! ใบหน้าดำคล้ำของเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย

"เงินกูล่ะ! เมื่อไหร่มึงจะจ่าย! ถ้ามึงไม่จ่าย กูจะไม่มีจะกินอยู่แล้วนะเว้ย!"

จ้าวลี่เปิ่นที่ดูเรียบร้อยกว่านิดหน่อย สวมแว่นตา ก็ดักอยู่ตรงประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับ เหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนรน เสียงสั่นเครือ

"ประธานฟาง คุณต้องช่วยผมนะ! ว่าที่ลูกสะใภ้ผมยื่นคำขาดมาแล้ว ถ้าสิ้นเดือนนี้ยังไม่เห็นกุญแจเรือนหอ งานแต่งล่มแน่ๆ! ผมมีลูกชายคนเดียวนะคุณ!"

ฟางกังนวดขมับด้วยความเหนื่อยล้า ผลักประตูลงจากรถ ฝืนยิ้มออกมา

"โธ่ พี่ชายทั้งสอง มารออยู่นี่อีกแล้วเหรอ ข้างนอกมันร้อน เราเข้าไป... คุยกันในบ้านดีกว่านะ"

"เข้าบ้านพ่องมึงสิ!" หวังต้าจวินกระชากคอเสื้อเขา น้ำลายกระเด็นใส่หน้า "กูไม่มีเหี้ยอะไรจะคุยกับมึงแล้ว! วันนี้กูขอคำเดียว มึงจะจ่าย! หรือไม่จ่าย!"

"พี่หวัง! พี่หวัง! ปล่อยมือก่อน! ค่อยๆ คุยกัน!" ฟางกังถูกรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก โบกมือเป็นพัลวัน "เรื่องเงิน ผมก็กำลังหาทางอยู่นี่ไง เมื่อบ่ายเพิ่งจะมีเถ้าแก่สองคนมาดูตึก บอกว่าสนใจจะเช่าชั้นสอง..."

"เช่าเหรอ?" พอจ้าวลี่เปิ่นได้ยิน อารมณ์ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที คว้าแขนอีกข้างของฟางกังไว้แน่น "เช่าแล้วมันจะได้อะไร! ค่าเช่าปีนึงมันกี่บาทกันเชียว! จะไปพอยาไส้อะไร! ฟางกัง ผมบอกคุณเลยนะ ผมไม่สน! งานแต่งลูกชายผมเลื่อนไม่ได้! คุณต้องคืนเงินต้นให้ผมเดี๋ยวนี้!"

"กูก็ไม่สนเว้ย!" หวังต้าจวินตะคอกใส่หน้า "วันนี้ถ้ามึงหาเงินมาไม่ได้ กูจะเกณฑ์ลูกน้องกูมาให้หมด! มานอนเฝ้าหน้าบ้านมึงทุกวัน! ให้มึงก้าวออกจากบ้านไม่ได้เลยคอยดู!"

"พี่ชายทั้งสอง! ทำแบบนี้มันบีบกันเกินไปแล้วนะ!" ฟางกังชักจะโมโห สะบัดหลุดจากการเกาะกุมของทั้งคู่ เสียงดังขึ้น "ตึกหลังนี้มันขายไม่ออก ไม่ใช่ผมคนเดียวที่ขาดทุนนะ! ตอนสร้างตึก พวกพี่ก็เรียกผม 'ประธานฟาง' 'ประธานฟาง' หวานหูเชียว! พอขาดทุน ก็จะมาโยนขี้ให้ผมรับผิดชอบคนเดียวงั้นเหรอ? ในโลกนี้มันมีตรรกะแบบนี้ด้วยเหรอไง!"

"กูไม่สน!" หวังต้าจวินเริ่มเล่นบทอันธพาล "มึงเป็นคนชวนพวกกูเอง! มึงเป็นคนเป่าหูพวกกูว่ายังไงก็กำไรชัวร์ๆ! ตอนนี้เจ๊ง มึงก็ต้องรับผิดชอบ!"

"ใช่!" จ้าวลี่เปิ่นผสมโรง "พวกเราเห็นแก่หน้าคุณถึงได้ยอมลงทุน! ตอนนี้พวกเราไม่เอาแล้ว! คุณต้องคืนเงินมา!"

ทั้งสามคนยืนเถียงกันคอเป็นเอ็น ท่ามกลางแดดจ้าในลานบ้านยามบ่าย

"บีบพวกนาย? ฉันบีบพวกนายงั้นเหรอ?"

ฟางกังถูกประโยคนี้ของหวังต้าจวินจุดระเบิดจนสติแตก เขาชี้หน้าตัวเอง หัวเราะร่าด้วยความโกรธจัด

"ไอ้หวัง มึงพูดอีกทีซิ! ตอนนั้นใครเป็นคนตบอกรับประกันกับพวกมึงว่า ไม่เกินสามปี ได้กำไรสองเท่าแน่ๆ?!"

"ใครเป็นคนเอาไอ้แผนผังพัฒนาผีบอกนั่น มาหลอกล่อให้พวกมึงสองคนหลงเชื่อ จนยอมทุ่มเงินเก็บทั้งชีวิต เงินบำนาญ เอามาละลายแม่น้ำในตึกปูนนี่?!"

จ้าวลี่เปิ่นก็ตาแดงก่ำ ช่วยพูดเสริม "ใช่สิ! ตอนนั้นเราเชื่อใจแกขนาดไหน! แล้วดูตอนนี้สิ! ตึกสร้างเสร็จแล้ว แต่เงาคนสักคนยังไม่มีให้เห็น! เงินบำนาญของฉันจมอยู่ในนั้นหมดแล้ว!"

คำถามที่ถาโถมเข้ามา ราวกับมีดแหลมคมนับไม่ถ้วน ฉีกกระชากเปลือกจอมปลอมบนใบหน้าของฟางกังจนขาดวิ่น!

เขาผลักหวังต้าจวินที่ยังคงดึงดันเขาอยู่ออกไปอย่างแรง ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจ้องเขม็งไปที่ "ผู้ร่วมหุ้น" ทั้งสองคนในอดีต!

ความเหนื่อยล้า ความอดทน และความอัดอั้นตันใจทั้งหมด ปะทุออกมาในวินาทีนี้!

"กูไปบีบพวกมึงตอนไหน?! หา?!"

เสียงของฟางกังแหบพร่า ราวกับสัตว์ร้ายที่จนตรอกแผดเสียงคำราม!

"ตอนเซ็นสัญญากัน ในนั้นก็ระบุไว้ชัดเจนตัวเบ้อเริ่ม ว่าการลงทุนมีความเสี่ยง! พวกมึงตาบอดกันหมดหรือไง?!"

"ตอนที่ตกลงกัน พวกมึงคนไหนบ้างที่ไม่เดินตามตูดกู เรียก 'ประธานฟาง' อย่างนู้น 'ประธานฟาง' อย่างนี้?! ตอนวิเคราะห์อนาคตให้ฟัง พวกมึงว่าไงกันบ้าง?!"

"พอตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดี ตึกปล่อยเช่าไม่ได้ พวกมึงก็เห็นกูเป็นกระดาษชำระ พอใช้เสร็จก็จะถีบหัวส่งเลยงั้นเหรอ?!"

เขาชี้หน้าหวังต้าจวิน แล้วหันไปชี้หน้าจ้าวลี่เปิ่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง โมโหจนแทบกระอักเลือด!

"กูจะบอกพวกมึงให้นะ! ทำธุรกิจ มันต้องร่วมเป็นร่วมตาย! มีแต่ร่วมสุขแต่ไม่ร่วมทุกข์ มันใช้ได้ที่ไหน!"

"กู ฟางกัง ขอประกาศไว้ตรงนี้เลย! ตึกหลังนี้คือหยาดเหงื่อแรงกายทั้งชีวิตของกู! กูไม่ขาย! และจะไม่มีวันปล่อยให้มันล้มเด็ดขาด!"

เขาหอบหายใจอย่างหนัก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงราวกับท่อสูบลมพังๆ

ท้ายที่สุด เขาก็ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด ทรุดตัวพิงประตูรถอย่างหมดสภาพ เค้นคำพูดลอดไรฟันออกมา

"...ขอเวลาให้กูเดือนนึง"

"อีกหนึ่งเดือน กูจะเอาเงินมาคืนพวกมึง"

"แต่ว่า!" แววตาของเขากลับมาเฉียบขาดอีกครั้ง "กูขอบอกไว้ก่อน ขาดทุน กูรับไว้คนเดียวไม่ได้! เงินที่พวกมึงลงทุนมา กูคืนให้ได้แค่... สี่สิบเปอร์เซ็นต์!"

"ถือซะว่ากู ฟางกัง ตาบอดเอง! ที่ไปรู้จักกับพวกไอ้ชาติหมาอย่างพวกมึง ต่อจากนี้ไป ขาดกันไปเลย ไม่ต้องมาเผาผีกันอีก!"

"สี่สิบเปอร์เซ็นต์?! มึงให้ขอทานหรือไง!" หวังต้าจวินได้ยินก็ฟิวส์ขาด กำหมัดเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาเรื่องอีกรอบ

แต่จ้าวลี่เปิ่นกลับตาไว รีบคว้าตัวเขาไว้แน่น แล้วขยิบตาให้รัวๆ

หวังต้าจวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้

ได้คืนมาสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยสักแดง!

"ได้!" หวังต้าจวินชี้หน้าฟางกัง ทิ้งท้ายด้วยคำขู่ "เดือนนึงก็เดือนนึง! ถ้าอีกหนึ่งเดือนกูยังไม่เห็นเงินนะ ฟางกัง กูจะทำให้มึงไม่มีที่ยืนในอำเภอชิงสุ่ยเลยคอยดู!"

พูดจบ เขาก็เลิกตอแย หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับจ้าวลี่เปิ่น