บทที่ 68 ต้องได้มาครอบครองให้จงได้!

ในหัวของจางหมิงหย่วนตอนนี้ กำลังคำนวณบัญชีอีกเล่มหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เป็นบัญชีที่มหาศาลกว่าค่าเช่าไม่กี่พันหยวนเป็นร้อยเท่าพันเท่า

เช่างั้นเหรอ วิสัยทัศน์แคบเกินไปแล้ว

ในอีกสิบปีข้างหน้า มูลค่ารวมของตึกหลังนี้ อย่างน้อยๆ ก็เริ่มต้นที่แปดหลัก

และตอนนี้ ก็คือช่วงเวลาที่แม่ไก่ที่จะออกไข่ทองคำในอนาคตตัวนี้ กำลังอ่อนแอที่สุดและราคาถูกที่สุด ฟางกังถูกผู้ถือหุ้นสองคนที่ขอถอนหุ้นและใบแจ้งหนี้จากธนาคาร บีบให้จนตรอกอยู่ริมหน้าผาแล้ว

สถานการณ์ที่ดีที่สุด คืออาศัยจังหวะที่เขากำลังแย่ ซ้ำเติมให้จมดิน แล้วฮุบกรรมสิทธิ์ของตึกทั้งหลังมาไว้ในคำเดียว

แต่นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

จางหมิงหย่วนรู้ดีว่า ฟางกังไม่ใช่คนโง่ การที่ชาติก่อนเขาสามารถกัดฟันแบกรับภาระมาได้ถึงสี่ปีเต็ม พิสูจน์ให้เห็นว่าผู้ชายคนนี้ไม่เพียงแต่มีวิสัยทัศน์ แต่ยังมีความอดทนอดกลั้นที่คนธรรมดายากจะเทียบเคียง เขามองเห็นมูลค่าของตึกหลังนี้ และจะไม่มีทางยอมปล่อยมือไปง่ายๆ แน่นอน

ถ้าไม่สามารถฮุบมาได้ในคำเดียว งั้นก็ต้องถอยมารองลงมาอีกขั้น...

ร่วมหุ้น!

ใช้เงินสดก้อนหนึ่งที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ในตอนนี้ เพื่อแลกกับสัดส่วนการถือครองในตึกหลังนี้!

แม่ไก่ที่ออกไข่ทองคำตัวนี้ ในชาตินี้ จะต้องมีส่วนแบ่งของจางหมิงหย่วนอยู่ด้วยให้ได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น จางหมิงหย่วนก็เงยหน้าขึ้น ส่งสายตาไปทางเฉินอวี่ที่ยังคงต่อปากต่อคำกับฟางกังอยู่

เฉินอวี่เข้าใจความหมายในพริบตา

เขาคิดว่าพี่หย่วนมองว่าสี่พันยังแพงไป เลยอยากให้เขากดราคาลงไปอีกนิด!

"เอาล่ะครับ ประธานฟาง" เฉินอวี่ยืดหลังตรงทันที ทำท่าทางเตรียมจะเดินหนี "สี่พันต่อปี พวกเราสองคนก็ต้องขอกลับไปปรึกษากันดูก่อน ถึงยังไงที่นี่มันก็เปลี่ยวเกินไป ความเสี่ยงมันสูง"

เมื่อเห็นว่าเป็ดต้มสุกกำลังจะบินหนีไป ฟางกังก็ร้อนรนขึ้นมาทันที!

การเสแสร้งและฟอร์มทั้งหมดของเขามลายหายไปในพริบตา เขารีบก้าวเข้าไปหา คว้าแขนเฉินอวี่ไว้แน่น น้ำเสียงเจือไปด้วยความอ้อนวอน!

"เดี๋ยวก่อนสิน้องเฉิน!"

เขากัดฟัน ราวกับตัดสินใจแน่วแน่แล้ว

"สามพัน! สามพันก็ได้! น้องชาย มันลดไปกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ ถ้าต่ำกว่านี้พี่ก็ต้องควักเนื้อจ่ายค่าน้ำค่าไฟเองแล้ว!"

เฉินอวี่กำลังจะเอ่ยปาก แต่จางหมิงหย่วนกลับหันมาเสียก่อน บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอย่างสุภาพ

"ประธานฟาง ใจเย็นๆ ครับ"

เขายื่นมือไปตบไหล่ฟางกังเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยน

"พวกเราขอตัวไปกินข้าวกันก่อน ช่วงบ่ายจะกลับมาคุยรายละเอียดกับคุณอีกที"

"ฉันเป็นเจ้ามือเอง! ฉันเลี้ยงเอง!" ฟางกังกลัวพวกเขากระเจิดกระเจิง รีบร้องตะโกน "พวกเราไปกันตอนนี้เลย! กินไปคุยไป!"

"พ่อแม่ที่บ้านยังรอพวกเรากลับไปกินข้าวด้วยอยู่น่ะครับ" จางหมิงหย่วนกุมขมับแต่งเรื่องโกหกออกไป ให้ยาหอมเขาไปหนึ่งเม็ด "ช่วงบ่าย พวกเรามาแน่นอนครับ"

พอลงมาชั้นล่าง ทันทีที่นั่งบนรถอัลโตคันโทรม เฉินอวี่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

เขาตบลงบนพวงมาลัยดังปัง แตรแตรรถส่งเสียงดังสั้นๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"พี่หย่วน! ผมล่ะยอมพี่จริงๆ! พี่นี่ยังใจเย็นอยู่ได้!" เขาพูดพล่ามไม่หยุด "พี่ดูตาแก่ฟางเมื่อกี้สิ ร้อนรนจนแทบจะเรียกพวกเราว่าพ่ออยู่แล้ว! ผมว่านะ ตอนนี้พวกเราไปหาที่กินข้าว ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น แค่ปล่อยให้เขารอไปก่อน! รอให้เขาเป็นฝ่ายโทรมาเอง อย่าว่าแต่สามพันเลย สองพันต่อปีก็คงเอามาได้สบายๆ!"

แต่จางหมิงหย่วนกลับส่ายหน้า

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเช่า"

"อะไรนะ" เฉินอวี่อึ้งไป เท้าที่เหยียบคลัตช์อยู่แทบจะลื่นหลุด "ไม่เช่า? แล้วพวกเราจะมาวุ่นวายกันทั้งเช้าทำไมเนี่ย"

"ฉันจะซื้อมันมา"

ดวงตาของเฉินอวี่เบิกโพลงขึ้นมาทันที เขาเหยียบเบรกดังเอี๊ยด จ้องมองจางหมิงหย่วนด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า

"ซื้อ?! พี่หย่วน พี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? ที่กันดารนกไม่วางไข่แบบนี้ จะซื้อมันมาทำไม? เงินเยอะจนร้อนเงินหรือไง"

"อาอวี่ ปกตินายเคยดูบอร์ดประกาศหน้าศาลากลางอำเภอบ้างไหม" จางหมิงหย่วนไม่ได้เถียงกลับตรงๆ แต่กลับถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันขึ้นมาแทน

"ของพรรค์นั้นใครเขาจะไปดู ไม่ใช่ว่ามีแต่พวกเอกสารการประชุมอะไรพวกนั้นหรอกเหรอ..." เฉินอวี่บ่นพึมพำ

"เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ทางอำเภอเพิ่งจะประกาศร่างแผนแม่บทการพัฒนาขยายเมืองลงใต้ออกมา" น้ำเสียงของจางหมิงหย่วนสงบนิ่งมาก "ในเอกสารเขียนไว้ชัดเจนว่า ในอีกห้าปีข้างหน้า ทิศทางการพัฒนาของอำเภอชิงสุ่ยคือขยายลงใต้และรุกคืบไปทางตะวันตก สะพานแม่น้ำชิงสุ่ยจะถูกขยาย และจะมีการสร้างลานกีฬาที่ใหญ่ที่สุดของอำเภอริมแม่น้ำด้วย"

เขาหันไปมองเฉินอวี่

"พอลานกีฬาสร้างเสร็จ คนก็จะมา พอคนมา ราคาที่ดิน ราคาบ้านแถวนี้ นายคิดว่ามันจะเป็นยังไง"

เฉินอวี่ถึงกับพูดไม่ออกไปเลย

เขามองจางหมิงหย่วนอย่างเหม่อลอย ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

สุดท้ายทั้งสองก็มาจอดรถหน้าร้านอาหารเล็กๆ ริมถนนที่ฝุ่นตลบ

บนโต๊ะอาหาร เฉินอวี่ยังคงพูดจ้อไม่หยุด เขายังคงรู้สึกว่าเรื่องซื้อตึกมันดูเพ้อฝันเกินไป จึงพยายามพูดเกลี้ยกล่อมไม่เลิก

"พี่หย่วน หรือว่าพวกเราเช่าไว้ก่อนค่อยว่ากันดีกว่า เปิดร้านเน็ตให้ได้ก่อน หาเงินเข้ากระเป๋าให้ได้ก่อนนั่นแหละเรื่องสำคัญ เรื่องซื้อตึก... ซื้อตึกนั่นมันเรื่องของอนาคตนี่นา"

แต่จางหมิงหย่วนกลับไม่ค่อยได้ฟังเท่าไหร่นัก

เขาคีบข้าวในชามเข้าปากเงียบๆ ในหัวกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว

จะทำยังไงถึงจะใช้เงินสดในมือที่มีไม่ถึงสามแสนหยวนนี้ ไปงัดตึกมูลค่านับล้านหลังนี้มาได้?

จางหมิงหย่วนคีบข้าวในชามเข้าปาก แต่ในหัวกลับกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว

ทุ่มเงินสดสามแสนลงไปเป็นเงินดาวน์ ส่วนที่เหลือ ก็เซ็นสัญญาผ่อนชำระ ใช้การเช่าแทนการซื้อ ท้ายที่สุด ก็นำตึกหลังนี้ไปค้ำประกันเงินกู้กับธนาคาร เพื่อสร้างกระแสเงินสดหมุนเวียน

พลังงัดทางการเงินที่แสนเรียบง่ายนี้ กลับมีปมตายสองปมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ข้อแรก ฟางกัง เขาไม่ใช่คนโง่ ชาติก่อนเขาทนกัดฟันมาได้สี่ปี พิสูจน์ให้เห็นว่าเขามองเห็นมูลค่าของตึกหลังนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะยอมปล่อยขายไปง่ายๆ

ข้อสอง ธนาคาร ตึกหลังนี้ ร้อยทั้งร้อย พวกเขาสามคนคงร่วมมือกันเอาไปค้ำประกันกับธนาคารไปตั้งนานแล้ว เพื่อแลกกับเงินทุนก้อนแรกในการสร้างตึก ทรัพย์สินที่ถูกนำไปค้ำประกันแล้ว การจะไปขอกู้เงินจากธนาคารอีก มันเป็นเรื่องยาก

จางหมิงหย่วนเงยหน้าขึ้น มองเฉินอวี่ที่ยังคงพูดพล่ามไม่หยุด

"อาอวี่ ไปจัดการเรื่องนึงให้หน่อย"

เขาเอ่ยปาก

"ไปสืบดูหน่อยว่า ตึกหลังนี้นอกจากฟางกังแล้ว ผู้ถือหุ้นอีกสองคนมีเบื้องหลังยังไงบ้าง ขอข้อมูลแบบละเอียดถี่ยิบเลยนะ ยิ่งเร็วยิ่งดี!"

เฉินอวี่มองแววตาที่แน่วแน่ของจางหมิงหย่วน ก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อกี้ ศูนย์เปล่าหมดแล้ว

เขาถอนหายใจ คีบข้าวคำสุดท้ายในชามเข้าปาก

"ได้ กินเสร็จเดี๋ยวผมไปจัดการให้"

กินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็ขึ้นรถ

จางหมิงหย่วนไม่ได้ให้เฉินอวี่สตาร์ทรถทันที แต่กลับหยิบบุหรี่ออกจากซองแล้วยื่นให้

เขาตบไหล่เฉินอวี่เบาๆ

"อาอวี่ จำคำที่ฉันบอกไว้ให้ดี"

"ทำธุรกิจ ต้องหัดมองอนาคต"

"ตึกหลังนี้ ตอนนี้เป็นแค่ของเน่าๆ ที่ไม่มีใครเอา ใครๆ ก็คิดว่ามันค้างติ่งอยู่ในมือแล้ว แต่ก็เพราะแบบนั้นแหละ ตอนนี้ถึงเป็นจุดที่ราคาต่ำที่สุด และเหมาะที่สุดที่เราจะช้อนซื้อ"

"มันก็คือแม่ไก่ที่จะออกไข่ทองคำดีๆ นี่เอง ตอนนี้แหละ คือจังหวะที่ดีที่สุดในการเข้าซื้อ"

เฉินอวี่ถือบุหรี่ไว้ ชะงักไป เขามองดวงตาที่สงบนิ่งแต่ราวกับมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างของจางหมิงหย่วน ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้พยักหน้าอย่างหนักแน่น

"...เข้าใจแล้วครับ พี่หย่วน"

เขาไม่ได้ถามอะไรอีก ผลักประตูรถลงไป เดินไปโทรศัพท์อยู่อีกด้านหนึ่ง

ในรถ เหลือเพียงจางหมิงหย่วนคนเดียว

เขาลดกระจกรถลง มองข้ามแม่น้ำชิงสุ่ยที่ไม่ได้กว้างนัก ทอดสายตามองไปยังตึกที่ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างที่อยู่อีกฝั่งแม่น้ำแต่ไกล

ต้องได้มาครอบครองให้จงได้!