บทที่ 67 เช่าเหรอ? ไม่ล่ะ จะซื้อขาดเลย!

รถซานตาน่า 2000 สีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดริมถนน เครื่องยนต์กระตุกดังสองสามที ก่อนจะดับสนิท

ประตูรถเปิดออก ผู้ชายอายุราวสี่สิบลงมาจากรถ รองเท้าหนังสีดำที่เท้าเปื้อนฝุ่นจับเป็นชั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวค่อนข้างยับยู่ยี่ คอเสื้อมีคราบเหงื่อไคลสีเหลืองจางๆ ผมที่บางตาถูกหวีอย่างเรียบแปล้ปิดบังกลางศีรษะ

ชายคนนั้นหน้าตาอิดโรย ถุงใต้ตาบวมเป่ง พอเห็นเฉินอวี่กับจางหมิงหย่วน เขาก็รีบก้าวเข้ามาหา ฝืนยิ้มอย่างกระตือรือร้น

เขายื่นมือออกมา น้ำเสียงแหบพร่า

"ใครคือน้องเฉินอวี่เหรอ?"

"ประธานฟาง ผมเองครับ เฉินอวี่!"

เฉินอวี่รีบทิ้งก้นบุหรี่แล้วเดินเข้าไปหาทันที ใช้สองมือจับมืออีกฝ่าย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเช่นกัน เขาเบี่ยงตัวเพื่อแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน

"ประธานฟางครับ ขอแนะนำให้รู้จัก หุ้นส่วนของผม พี่หย่วนครับ"

"พี่หย่วนครับ นี่คือคุณฟางกัง ประธานฟางครับ!"

ตอนที่เฉินอวี่เรียกชื่อนี้ออกมา ภายใต้ดวงตาที่เรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นของจางหมิงหย่วน กลับเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

ความทรงจำจากชาติก่อนบทหนึ่งตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ฟางกัง!

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ในอนาคตของอำเภอชิงสุ่ย ถือว่าเป็นตำนานคนหนึ่งเลยทีเดียว

ตึกหลังนี้ "กล่องไม้ขีดไฟ" ผู้โดดเดี่ยวหลังนี้ คือจุดเริ่มต้นตำนานของเขา และก็เป็นความพ่ายแพ้ของเขาในเวลานี้ด้วย

ในชาติก่อน ฟางกังร่วมมือกับผู้ถือหุ้นอีกสองคน ทุ่มเงินหมดหน้าตักเพื่อพัฒนาตึกพาณิชย์หลังนี้ ผลสุดท้ายคือเขตใหม่หนานอ้านไม่เจริญสักที ตึกทั้งหลังก็เลยค้างติ่งอยู่ในมือ

ผู้ถือหุ้นอีกสองคนขาดทุนย่อยยับ มาอาละวาดขอถอนหุ้นทุกวัน เรื่องนี้คนทั้งอำเภอชิงสุ่ยในตอนนั้นรู้กันทั่ว กลายเป็นเรื่องตลกขบขันหลังอาหารของทุกคน

ต่อมา ฟางกังกัดฟันสู้ ไม่รู้ว่าไปกู้หนี้ยืมสินมาจากไหน กว้านซื้อหุ้นของอีกสองคนกลับมาทั้งหมด แบกรับหนี้สินทั้งหมดไว้เพียงผู้เดียว และกัดฟันทนประคองตัวมาได้ถึงสี่ปีเต็ม

จนกระทั่งแผนพัฒนาเขตใหม่หนานอ้านเป็นรูปร่าง ลานกีฬาเริ่มตอกเสาเข็ม

"ตึกผีสิง" หลังนี้ในอดีต ก็กลายเป็นแม่ไก่ออกไข่ทองคำในชั่วข้ามคืน

ฟางกังผู้ครอบครองกรรมสิทธิ์ตึกทั้งหลังแต่เพียงผู้เดียว ก็พลิกผันกลายเป็นเศรษฐีสิบล้านรุ่นแรกของอำเภอชิงสุ่ยในเวลาเพียงไม่กี่ปี

เมื่อใครต่อใครพูดถึงเขา ก็มักจะถอนหายใจและพูดประโยคเดียวกันว่า—

"ไอ้แซ่ฟางนี่ มันเหยียบขี้หมาได้โชคจริงๆ!"

แต่จางหมิงหย่วนรู้ดีกว่าใคร

ในโลกนี้ มีเรื่องของโชคชะตาล้วนๆ ที่ไหนกัน

มันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ในตอนที่ทุกคนยอมแพ้ เขาเลือกที่จะกัดฟัน แบกรับความสิ้นหวังทั้งหมดไว้เพียงลำพัง

และตอนนี้

ว่าที่เศรษฐีสิบล้านคนนี้ ผู้ชายที่กำลังจะถูกความสิ้นหวังกลืนกินคนนี้ ก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

มือของเขายังคงยื่นค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ทั้งเหนื่อยล้าและกระตือรือร้น

จางหมิงหย่วนยื่นมือออกไป จับมือที่เปื้อนคราบเหงื่อของฟางกังเบาๆ

"สวัสดีครับ ประธานฟาง"

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ฟางกังก็เบี่ยงตัว ผลักประตูกระจกนิรภัยบานใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเปิดออก

"น้องเฉิน แล้วก็... น้องหย่วน เชิญข้างในเลยครับ"

พอประตูเปิด กลิ่นสีทาผนังใหม่เอี่ยมผสมกับกลิ่นฝุ่นปูน ก็โชยมาเตะจมูกจนฉุน

หลังประตูคือห้องโถงที่กว้างขวางและว่างเปล่า ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกทั้งหมด แสงแดดส่องเข้ามาจนแสบตา พื้นกระเบื้องสีขาวใหม่เอี่ยมมีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่ เหยียบลงไปก็เกิดเป็นรอยเท้าชัดเจน บนฝ้าเพดานตะแกรง หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เรียงรายยังไม่ได้ลอกพลาสติกหุ้มออกเลย

ที่มุมห้องโถง มีถังสีเปล่าๆ สายไฟที่ใช้ไม่หมด และเศษไม้ปูพื้นที่ถูกตัดทิ้ง กองระเกะระกะอยู่

"เป็นไงบ้างล่ะ?"

ฟางกังกางแขนออก ทำท่าโอบกอด น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจที่กดไว้ไม่มิด

"ตึกหลังนี้ของเรา มีแปดชั้น บนล่าง รวมพื้นที่ใช้สอยก็เกือบสามพันตารางเมตรแล้ว! อย่าว่าแต่ในเขตใหม่หนานอ้านเลย มองไปทั้งอำเภอชิงสุ่ย นอกจากศาลากลางแล้ว นายหาที่ไหนที่กว้างขวางสว่างไสวเท่านี้ไม่ได้อีกแล้ว!"

เฉินอวี่ถูกภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาอึ้งจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่ เขากลืนน้ำลายลงคอตามสัญชาตญาณ

"ประธานฟาง ที่นี่ของพี่... มันโอ่อ่าเกินไปแล้วนะ"

"แน่นอนสิ!" ฟางกังเชิดคางขึ้นอีกนิด "จะบอกให้ฟังนะ แค่กระเบื้องปูพื้นนี่ กับกระจกบนผนังนั่น ก็ผลาญเงินไปเกือบล้านแล้ว! ในอำเภอชิงสุ่ยเนี่ย ที่ของฉันถือเป็นขี้แมงป่องเลยล่ะ—มีที่เดียว!"

เขาเดินนำทั้งสองคน มุ่งตรงไปยังประตูโลหะสองบานที่ปิดสนิทกลางห้องโถง

"มา ขึ้นลิฟต์กัน"

ฟางกังกดปุ่มขึ้น

เฉินอวี่ชะงักไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นลิฟต์ในอำเภอ นอกจากที่ตึกผู้ป่วยในของโรงพยาบาลอำเภอ

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง พื้นที่ข้างในไม่ใหญ่นัก ผนังโลหะมันวาวจนสะท้อนเงาคนได้

ทั้งสามคนเดินเข้าไป

ประตูลิฟต์ปิดลง ตัดขาดความว่างเปล่าและฝุ่นละอองภายนอก

"ติ๊ง—"

ถึงชั้นสองแล้ว

วินาทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก พื้นที่ที่กว้างขวางและว่างเปล่ายิ่งกว่าก็ปรากฏแก่สายตา ทั้งชั้นสองไม่มีเสารับน้ำหนักเลยแม้แต่ต้นเดียว ทัศนวิสัยกว้างไกลมองเห็นทะลุปรุโปร่งไปจนสุดทาง

ฟางกังชี้ไปที่ผนังไกลๆ แล้วอธิบายว่า "ชั้นนี้หกร้อยตารางเมตร ฉันใช้กำแพงอิฐกั้นครึ่ง ตอนแรกฉันตั้งใจจะทำชั้นสองทั้งชั้นให้เป็นศูนย์การค้าเสื้อผ้า ก็เลยตั้งใจเว้นทำเลที่ดีที่สุดเอาไว้"

เขาเดินนำทั้งสองคน มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ฝั่งซ้ายมือ

"น้องเฉิน ดูสิ ตรงนี้แหละ"

มันเป็นพื้นที่อิสระที่ถูกล้อมด้วยกำแพงอิฐแดงก่อใหม่ รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเป็นระเบียบ พื้นปูด้วยกระเบื้องสีขาวเช่นกัน หน้าต่างบานใหญ่หลายบานรับประกันแสงสว่างที่เพียงพอ

นอกจากมุมห้องที่มีปูนซีเมนต์เหลือใช้อยู่สองสามถุง พื้นที่ทั้งหมดก็โล่งโจ้งมองเห็นได้หมด

"พี่หย่วน! ตรงนี้แหละ!"

เฉินอวี่รีบก้าวไปเดินวนไปวนมากลางพื้นที่ว่าง ใช้เท้ากะระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ที่นี่ใหญ่และสว่างกว่าที่เขาคิดไว้ซะอีก!

ฟางกังเห็นสีหน้าพึงพอใจของเฉินอวี่ ก็ตีเหล็กตอนร้อน เริ่มการขายทันที

"พื้นที่ตรงนี้ ไม่ใหญ่ไม่เล็ก ไม่มากไม่น้อย สองร้อยสามสิบตารางเมตรพอดีเป๊ะ! ตรงข้ามบันไดกับลิฟต์พอดี คนขึ้นมา มองแวบแรกก็เห็นที่นี่เลย! ทำเลน่ะ ดีที่สุดในชั้นสองแล้ว รับรอง!"

เขากระแอมในลำคอ ลองเสนอราคาหยั่งเชิงดู

"ถ้านายอยากได้จริงๆ ปีละ... แปดพัน! ค่าน้ำค่าไฟต่างหาก!"

พอได้ยินราคา "แปดพัน" ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเฉินอวี่ก็แข็งค้างไปทันที

เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่บานนั้น ยกมือชี้ออกไปข้างนอก

"ประธานฟาง พี่ลองเอามือทาบอกแล้วพูดสิ ว่าข้างนอกนอกจากไซต์ก่อสร้างกับที่รกร้างแล้ว มีเงาคนสักคนไหม?"

"ปีละแปดพัน นั่นมันราคาของทำเลทองที่สุดบนถนนเป่ยซินนู่น! ส่วนที่นี่ของพี่น่ะเหรอ? ให้ผมฟรียังต้องขอคิดดูก่อนเลย!"

สีหน้าของฟางกังดูแย่ลงไปนิด แต่ก็ยังฝืนอธิบาย "นายนี่ไม่รู้อะไรเลย! เอกสารแผนพัฒนาของรัฐบาลออกมาแล้วนะ อีกหน่อยแถวนี้ต้องพัฒนาหมด! ที่นี่ของฉันน่ะเป็นหุ้นที่มีศักยภาพนะโว้ย!"

"ศักยภาพเหรอ?" เฉินอวี่หัวเราะก๊าก เขาเดินไปที่มุมห้อง ชี้ไปที่ตู้ไฟเปล่าๆ กับท่อน้ำที่ต่อทิ้งไว้ "สายไฟยังไม่ได้เดิน ท่อน้ำยังไม่ได้ต่อ ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง! ถ้าเราเช่า ก็ต้องควักกระเป๋าเดินน้ำเดินไฟเองอีก! เงินก้อนนี้ ประธานฟางจะไม่ช่วยเราออกหน่อยเหรอ?"

ความมั่นใจของฟางกังลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

"...มันเป็นธรรมเนียมอยู่แล้ว เช่าบ้านที่ไหนเจ้าของเขาจะมาออกค่าพวกนี้ให้ล่ะ..."

เฉินอวี่ขี้เกียจเถียงกับเขาต่อ แค่เดินเตาะแตะไปมาในห้องกว้างๆ สองสามก้าว สุดท้ายก็หยุด ยืนมองหน้าฟางกัง แล้วถามคำถามที่จี้จุดที่สุดออกมา

"ประธานฟาง ตึกพี่ทิ้งร้างมาเกือบปีแล้วใช่ไหม?"

"นอกจากผมแล้ว มีคนที่สองมาถามเช่าบ้างไหม?"

ประโยคนี้ ราวกับสว่านเจาะทะลุเปลือกจอมปลอมทั้งหมดของฟางกังอย่างแม่นยำ

เฉินอวี่มองเขา แล้วชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้ว

"ราคาขาดตัว สี่พัน! ต่อปี!"

"ตอนนี้ที่นี่ก็แค่ตึกเปล่าๆ พวกเราทุ่มเงินมาเปิดร้านเน็ต ก็เท่ากับช่วยพี่สร้างความคึกคักให้ที่นี่ด้วย! พอมีเราอยู่ หน้าห้องอื่นๆ ทั้งชั้นบนชั้นล่างของพี่ก็จะปล่อยเช่าง่ายขึ้น!"

"เงินสี่พัน พี่รับไว้เถอะ ดีกว่าปล่อยให้ที่นี่ทิ้งร้างจนขึ้นราต่อไป!"

"ถ้าพี่ตกลง เราก็เซ็นสัญญากันเดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าพี่ไม่ตกลง..." เฉินอวี่แบมือสองข้าง "งั้นพวกเราก็คงต้องไปดูที่อื่นต่อ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางกังพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง สุดท้ายเหลือเพียงรอยยิ้มขื่นๆ

เขาหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้เลย

ทุกคำที่เฉินอวี่พูด แทงทะลุจุดอ่อนของเขาทั้งหมด

และในขณะที่เฉินอวี่กับฟางกังกำลังต่อปากต่อคำฟาดฟันกันเรื่องค่าเช่าแค่ไม่กี่พันหยวน จางหมิงหย่วนกลับไม่ปริปากพูดแทรกเลยแม้แต่น้อย

สายตาของเขา จับจ้องอยู่ที่ฟางกังตลอดเวลา

จับจ้องไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของเขา จับจ้องไปที่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับยู่ยี่ของเขา และจับจ้องไปที่รอยยิ้มฝืนๆ รวมถึงความเหนื่อยล้าและสิ้นหวังอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น

ความคิดที่บ้าบิ่นยิ่งกว่า และกล้าหาญยิ่งกว่า ระเบิดขึ้นในหัวของเขา

เช่าเหรอ?

ไม่ล่ะ

เขาต้องการจะกว้านซื้อตึกหลังนี้ต่างหาก!