บทที่ 66 กล่องไม้ขีดไฟผู้โดดเดี่ยว

ภายในรถเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เฉินอวี่ถึงได้พ่นลมหายใจอันหนักหน่วงออกมา

ลมหายใจขุ่นมัวนั้น ราวกับได้ปลดปล่อยเอาความคับแคบและวิสัยทัศน์อันสั้นจุ๊ดจู๋ตลอดชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมาของเขาออกไปจนหมดสิ้น

เขาไม่มีความตื่นเต้น หรือความคลางแคลงใจใดๆ อีกต่อไป

มีเพียงการพยักหน้าอย่างหนักแน่นให้จางหมิงหย่วน

"พี่หย่วน"

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

ในวินาทีนั้น ความไม่ยอมรับและความหยิ่งผยองเฮือกสุดท้ายในใจของเขา มลายหายไปจนหมดสิ้น

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ถึงช่องว่างอันมหาศาลราวกับหุบเหวไร้ก้น ระหว่างตัวเขากับผู้ชายตรงหน้านี้

สิ่งที่เขาเห็น คือต้นไม้เพียงต้นเดียวที่อยู่ตรงหน้า

แต่สิ่งที่จางหมิงหย่วนเห็น คือผืนป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตาในอีกสิบปีข้างหน้า

นับจากนี้ไป เขาไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว

เขาแค่ต้องเกาะท่อนขาที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่จะใหญ่ได้นี้ไว้ให้แน่น แล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าพร้อมกับพี่แกก็พอ!

ความฝันที่จะรวยจะไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไปสำหรับเขา!

ในเวลาเดียวกัน

ที่หน้าไปรษณีย์กลางอำเภอชิงสุ่ย

ฟ้าเพิ่งจะสาง ที่หน้าประตูก็มีคนมายืนต่อคิวกันเป็นแถวยาวสิบกว่าคนแล้ว

ส่วนใหญ่เป็นนักสะสมแสตมป์วัยเกษียณ พวกเขาพกเก้าอี้พับตัวเล็กๆ กับแว่นขยายมาด้วย มารอซื้อแสตมป์ที่ระลึกนักษัตร "ปีมะแม (กุ่ยเว่ย)" ลอตใหม่ที่จะเปิดขายในวันนี้

ทว่าบรรยากาศในวันนี้กลับดูแปลกประหลาดพิกล

เพราะคนที่ยืนอยู่หัวแถวสุด คือพวกอันธพาลวัยรุ่นหัวทอง ใส่เสื้อกล้าม ดูแล้วไม่น่าจะเฉียดกรายเข้าใกล้คำว่า "สะสมแสตมป์" ได้เลยแม้แต่น้อย

ใช่แล้ว หัวทองนั่นเอง

เมื่อประตูไปรษณีย์ค่อยๆ ถูกเลื่อนเปิดออก

หัวทองก็พุ่งพรวดเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์เป็นคนแรก

"นี่!" เขาตบแบงก์ร้อยหลายใบลงบนเคาน์เตอร์ดัง "ป้าบ" พูดด้วยท่าทางนักเลงโต "แสตมป์ปีแพะอะไรนั่นที่เข้ามาใหม่วันนี้น่ะ! เหมาหมดเลย!"

พนักงานหญิงสวมแว่นสายตายาวที่อยู่หลังเคาน์เตอร์สะดุ้งตกใจกับท่าทางของเขา

เธอขยับแว่นตา ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า "พ่อหนุ่ม... เธอ... เธอพูดว่าอะไรนะ? เหมาหมดเลยเหรอ?"

เธอเหลือบมองสมุดบันทึกใกล้มือ

"ลอตแรกที่เพิ่งมาใหม่วันนี้ของเรา มีแค่ยี่สิบหกแผ่นเองนะ เธอ... เธอแน่ใจนะว่าจะเอาหมดเลย?"

"ก็เออสิ!" หัวทองทำท่ารำคาญ "ผมไม่สนหรอกว่ามีกี่แผ่น! เอาหมดนั่นแหละ! ทำไม? ไปรษณีย์ไม่ให้ลูกค้าซื้อของเยอะๆ หรือไง?"

พนักงานหญิงทำงานที่ไปรษณีย์มาเกือบยี่สิบปี ไม่เคยเจอใครซื้อแสตมป์ด้วยวิธีแบบนี้มาก่อนเลย

เธอถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

คำว่า "เหมาหมดเลย" ของหัวทอง ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความไม่พอใจในหมู่คนที่ต่อคิวอยู่ข้างหลังทันที

"นี่! พ่อหนุ่ม! ทำแบบนี้มันผิดกฎนะ! พวกเรามาต่อคิวกันตั้งแต่เช้ามืด เธอมาถึงก็เหมาไปคนเดียวหมด แล้วพวกเราจะซื้ออะไรล่ะ?"

"ใช่! มีใครเขาซื้อแสตมป์กันแบบนี้บ้าง!"

ยังไม่ทันที่หัวทองจะได้ตอบโต้ ลูกน้องท่าทางนักเลงที่อยู่ข้างหลังก็โวยวายขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดทันที!

"บ่นบ้าอะไรวะ! บ่นอะไรของพวกมึง!"

"พวกกูจะซื้อของ พวกมึงมีสิทธิ์อะไรมาสาระแน! ขืนบ่นอีกคำเดียว เดี๋ยวปั๊ดกระทืบซะหรอก!"

สถานการณ์ตรงนั้นวุ่นวายขึ้นมาทันที

พนักงานหญิงหลังเคาน์เตอร์เห็นท่าไม่ดีก็ลนลาน รีบพูดว่า "รอเดี๋ยวนะ" แล้ววิ่งเหยาะๆ ไปขอคำปรึกษาจากหัวหน้าด้านหลัง

ไม่นานนัก หัวหน้าแผนกพุงพลุ้ยที่ถือแก้วน้ำชาเคลือบอีนาเมลก็เดินนวยนาดออกมา

พอฟังเรื่องราวทั้งหมด แกก็แค่ปรายตามองพวกคนแก่ที่กำลังโวยวายอยู่ข้างนอก แล้วหันมามองเงินสดหนึ่งพันหยวนบนเคาน์เตอร์ ตัดสินใจเด็ดขาดโดยไม่ต้องคิดเลย

"ขายให้เขาไป!"

ในความคิดของแก มีคนยอมเหมาโควตาของวันนี้ไปรวดเดียวหมด ถือเป็นเรื่องดีงามพระรามแปด! จะได้ไม่ต้องมานั่งขายทีละแผ่นให้เสียเวลา

ส่วนคนที่รออยู่ข้างหลังน่ะเหรอ?

"แสตมป์แพะนี่เปิดขายตั้งหกวันรวด! ให้พวกนี้พรุ่งนี้ค่อยมาซื้อใหม่ก็เหมือนกันแหละ!"

เมื่อหัวหน้าสั่งการ เรื่องก็ง่ายนิดเดียว

และแล้ว ภายใต้สายตาที่โกรธแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ของเหล่านักสะสมแสตมป์ด้านหลัง หัวทองก็กวาดแสตมป์ปีมะแมแผ่นใหม่เอี่ยมทั้งยี่สิบหกแผ่นใส่กระเป๋าได้อย่างราบรื่น

เขาถึงขนาดไม่วางใจ ถามย้ำไปอีกประโยคว่า "ป้าครับ ถามหน่อยสิ ตอนบ่าย... จะมีของใหม่เข้ามาอีกไหม?"

พนักงานตอบอย่างรำคาญๆ ว่า "ส่วนใหญ่ตอนบ่ายไม่มีหรอก นานๆ... นานๆ ทีอาจจะมีมาเติมนิดหน่อย แต่ก็น้อยมาก"

หัวทองนึกถึงคำสั่งเด็ดขาดของพี่หย่วนที่บอกว่า "ห้ามหลุดรอดไปแม้แต่ดวงเดียว"

เขากัดฟัน หันไปสั่งการลูกน้องที่ทำท่าจะเผ่นหนีว่า

"ห้ามไปไหนทั้งนั้น!"

"วันนี้พวกเราจะเฝ้าอยู่ที่นี่แหละ! จับตาดูให้ดี! ห้ามปล่อยให้แสตมป์ปีมะแมลอตใหม่ของวันนี้หลุดรอดไปได้แม้แต่ดวงเดียว!"

"หา?!" ลูกน้องคนหนึ่งทำหน้ามุ่ย "พี่อวี่ แบบนี้มันน่าเบื่อตายชักเลยนะ? จะให้มานั่งแก่วอยู่ที่นี่เนี่ยนะ?"

"น่าเบื่อพ่อมึงสิ!" หัวทองตบกบาลลูกน้องไปฉาดใหญ่ ถลึงตาใส่ "นี่มันเรื่องคอขาดบาดตาย ที่ตัดสินว่ากูจะได้เป็นผู้จัดการร้านเน็ตหรือเปล่าเว้ย! ถ้าใครกล้าทำพัง กูจะถลกหนังหัวมันแน่!"

ดังนั้น ในวันที่ 21 กรกฎาคม 2003

ที่หน้าไปรษณีย์กลางอำเภอชิงสุ่ย จึงปรากฏภาพทิวทัศน์อันงดงามแปลกตาขึ้น

กลุ่ม "วัยรุ่นสร้างตัว" หัวหลากสี พากันมานั่งยองๆ อยู่ตรงบันไดหน้าไปรษณีย์ สูบบุหรี่ นั่งเหม่อ คุยโวโอ้อวด นั่งแช่อยู่อย่างนั้นทั้งวัน

รถอัลโตคันเก่ากระเด้งกระดอนไปตามถนนราดยางเส้นใหม่

ในที่สุดก็มาจอดสนิทหน้าตึกพาณิชย์ทรงสี่เหลี่ยมที่ดูโดดเดี่ยวอ้างว้าง

จางหมิงหย่วนลงจากรถ

อาคารตรงหน้า ทำให้แม้แต่เขายังรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

ตึกทั้งหลังเป็นผนังปูนซีเมนต์สีเทา ประดับด้วยกระจกบานใหญ่สีฟ้า เส้นสายเรียบง่ายและดูแข็งแกร่ง

ดีไซน์ที่เต็มไปด้วยความ "โมเดิร์น" และ "อินดัสเทรียลลอฟท์" แบบนี้ ถ้านำไปไว้ในเมืองใหญ่อีกยี่สิบปีให้หลัง คงดูธรรมดามาก

แต่ในปี 2003 ในเขตใหม่หนานอ้านที่รอบข้างยังมีแต่ทุ่งนาและไซต์ก่อสร้าง

มันช่างดูขัดหูขัดตาเสียเหลือเกิน

ราวกับกล่องไม้ขีดไฟผู้โดดเดี่ยว ที่ทะลุมิติเวลามาจากอนาคต

"พี่หย่วน ที่นี่แหละครับ"

เฉินอวี่ลงจากรถ เขามองดูตึกที่ดูโอ่อ่าแต่กลับไร้ชีวิตชีวานี้ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

"ตึกนี้สร้างเสร็จมาเกือบปีแล้ว ตอนแรกเถ้าแก่เขาตั้งใจจะปั้นให้เป็นห้างสรรพสินค้าหรูหราแห่งแรกของอำเภอเรา แล้วผลเป็นไงล่ะ?"

เขาชี้ไปที่ร้านค้าที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน หัวเราะเยาะตัวเอง

"ไม่มีห่าอะไรเลย! จนป่านนี้ยังไม่มีคนมาเช่าสักราย ตึกผีสิงชัดๆ!"

"แต่ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรานะ" ดวงตาของเฉินอวี่เป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง "พื้นที่กว้างขวางสะใจแน่ๆ! ตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นแปด พื้นที่หลายพันตารางเมตร พวกเราเลือกได้ตามสบายเลย! แถมเถ้าแก่เขาก็ร้อนรนอยากปล่อยเช่าจนแทบจะเป็นบ้า ค่าเช่าเลยถูกแสนถูก! ยิ่งชั้นสูงยิ่งถูก!"

เขาก้มดูนาฬิกาข้อมือ

"ผมโทรนัดแกไว้เมื่อวาน แกกำลังมาครับ"