บทที่ 65 ขนแกะออกมาจากตัวหมู

จางหมิงหย่วนหยิบแผนที่ที่เฉินอวี่ขีดเขียนจนเละเทะขึ้นมา

เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง

ในบรรดาวงกลมสีแดงทั้งสามวง เขาหยิบปากกาขึ้นมา ขีดกากบาท "×" ตัวเบ้อเริ่มทับลงไปบนสถานที่ที่สอง

"ที่นี่ ไม่ต้องไปแล้ว"

"ตรงไปที่สุดท้ายเลย"

เฉินอวี่งงเป็นไก่ตาแตก

สถานที่ที่โดนขีดทิ้งนั่น เป็นตัวเลือกที่เขาหมายตาไว้มากที่สุดเลยนะ!

ทำเลชั้นสองช่วงกลางถนนเป่ยซิน ตอนนี้ถ้าไม่นับถนนการค้าสายเก่า ก็มีแต่ตรงนั้นแหละที่คึกคักที่สุด!

คนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะที่สุด!

โดนปัดตกง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ส่วนที่สุดท้ายน่ะ...

เฉินอวี่มองไปที่วงกลมสีแดงที่อยู่ใต้สุดของแผนที่ ในใจเต็มไปด้วยความคับข้องใจ

เขตใหม่หนานอ้าน

เป็นที่ที่ต้องข้ามสะพานแม่น้ำชิงสุ่ยไป ห่างจากตัวเมืองหลักออกไปเป็นกิโล จนป่านนี้ยังเป็นแค่เขตชานเมืองรกร้างที่มีแต่ไซต์ก่อสร้างและดินโคลนสีเหลืองอยู่เลย

จางหมิงหย่วนยิ้ม ความคิดของเฉินอวี่ เขามองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

ด้วยวิสัยทัศน์ของเฉินอวี่ในตอนนี้ ไม่มีทางมองเห็นมูลค่าทางธุรกิจอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังตัวเลือกนี้ได้หรอก

ตลาดร้านอินเทอร์เน็ตของอำเภอชิงสุ่ย เป็นมหาสมุทรสีฟ้าที่ไร้คู่แข่งจริงๆ เหรอ?

ไม่หรอก

นี่มันปี 2003

ทั้งอำเภอมีร้านอินเทอร์เน็ตขนาดใหญ่ที่ถูกกฎหมายแค่สองร้านก็จริง

แต่ "ร้านอินเทอร์เน็ตเถื่อน" ที่ซ่อนตัวอยู่ตามตึกแถวหรือเขตรอยต่อระหว่างเมืองกับชนบทน่ะ ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดตั้งนานแล้ว

ตลาดในเขตเมืองเก่า อันที่จริงโดนแย่งชิงไปจนแทบไม่เหลือซากแล้ว ถ้าขืนเบียดตัวเข้าไปตอนนี้ ยังไงก็หนีไม่พ้นต้องไปติดหล่มสงครามตัดราคากับพวกเจ้าถิ่นแน่ๆ

แล้วเขตใหม่หนานอ้านล่ะ?

ตามความทรงจำในชาติก่อนของจางหมิงหย่วน ในปีหน้า 2004 นี้นี่เอง!

"ลานกีฬาอำเภอ" แห่งใหม่เอี่ยม บนพื้นที่หลายร้อยหมู่ จะเริ่มตอกเสาเข็มบนที่ดินรกร้างผืนนี้!

และทันทีที่ลานกีฬาสร้างเสร็จ หมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่แห่งใหม่ก็จะผุดขึ้นรอบๆ เป็นสิบๆ โครงการ!

ที่สำคัญไปกว่านั้น!

ลานกีฬาแห่งนี้จะเป็นเหมือนแม่เหล็ก ดูดเอากิจกรรมบันเทิงที่ล้ำสมัยและทันสมัยที่สุดของวัยรุ่นทั้งอำเภอมากระจุกรวมกันอยู่ที่นี่ทั้งหมด!

ศูนย์อาหาร ลานสเก็ต KTV ร้านบิลเลียด...

ที่นี่แหละ จะกลายเป็นศูนย์กลางความบันเทิงแห่งอนาคตของอำเภอชิงสุ่ย!

บนทำเลทองที่เต็มไปด้วยหนุ่มสาวและฮอร์โมนพลุ่งพล่าน การเปิดร้านอินเทอร์เน็ตขนาดใหญ่ที่ตกแต่งหรูหรา อุปกรณ์จัดเต็ม และสภาพแวดล้อมสะดวกสบาย เป็นเจ้าแรกและเจ้าเดียว...

ธุรกิจมันจะรุ่งเรืองขนาดไหนล่ะ?

มุมปากของจางหมิงหย่วนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ

เขาจะไม่ทำตัวเป็นไฮยีน่าที่คอยแย่งเศษเนื้อ

สิ่งที่เขาจะทำ คือการบุกเบิกดินแดนที่ยังไม่เคยมีใครเหยียบย่างเข้าไป...

บุกเบิก ขยายอาณาเขต และตั้งตนเป็นราชา!

"พี่หย่วน... ผม... ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี"

เฉินอวี่ขับรถมุ่งหน้าไปยังเขตใหม่หนานอ้านอันรกร้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

"ต่อให้! ต่อให้แผนพัฒนาที่พี่พูดมาจะเป็นเรื่องจริง แต่นั่นมันก็เรื่องของอีกหลายปีข้างหน้านะ!"

"พวกเราเปิดร้านอินเทอร์เน็ต ธุรกิจมันต้องหาเงินเดี๋ยวนี้! ไปเปิดร้านในที่กันดารนกไม่วางไข่แบบนั้น อย่าว่าแต่นักเรียนเลย ผีสักตัวยังไม่เห็น! ขืนเปิดไปก็รอวันเจ๊งไม่ใช่หรือไง?"

เมื่อได้ยินความกังวลในเชิง "สัจนิยม" ของเฉินอวี่ จางหมิงหย่วนก็หัวเราะออกมา

เขาลดกระจกรถลง ปล่อยให้สายลมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอดินพัดเข้ามา

"อาอวี่ ความคิดของนายไม่ผิดหรอก"

"แต่นั่นมันเป็นวิธีคิดของคนเปิดร้านอินเทอร์เน็ตทั่วๆ ไป"

"พวกเขาน่ะ มุ่งแต่จะไปเอาใจลูกค้าที่เดินผ่านไปมา"

"แต่พวกเรา จะใช้รูปแบบธุรกิจที่พวกเขาไม่มีทางเข้าใจ เพื่อสร้างฐานลูกค้า และดึงดูดลูกค้าเข้ามาเอง!"

"แถวถนนเป่ยซินมีแต่ตึกเก่าๆ โทรมๆ ทั้งเล็กทั้งแคบ แล้วเขตใหม่หนานอ้านล่ะ? มีแต่ตึกพาณิชย์สร้างใหม่ ปูพื้นหินอ่อน หน้าต่างกระจกบานใหญ่ กว้างขวาง ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ค่าเช่ามันถูกแสนถูกเหมือนได้เปล่า!"

"พวกเรากับร้านอินเทอร์เน็ตแบบดั้งเดิม มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง"

"สิ่งที่เราจะทำ ไม่ใช่ 'ร้านอินเทอร์เน็ต'"

จางหมิงหย่วนพูดทีละคำ พ่นคำที่จะกลายเป็นผู้นำเทรนด์ในยุคถัดไปออกมา

"มันคือ 'เน็ตคาเฟ่'"

"...เน็ต... คาเฟ่?"

เฉินอวี่ทวนคำศัพท์ที่ทั้งเรียกยากและไม่คุ้นหูนี้ ลิ้นแทบจะพันกัน

"ใช่"

จางหมิงหย่วนพยักหน้า ก่อนจะทิ้งไพ่ตายใบสุดท้ายที่มากพอจะทำให้เฉินอวี่สติแตกออกมา

"ตอนเราเปิดร้าน สโลแกนมีแค่ไม่กี่คำ—"

"เล่นเน็ตฟรี!"

"อะไรนะ?!"

"เอี๊ยด—"

เสียงเบรกดังลั่น!

รถอัลโตโทรมๆ ลากเส้นยางสีดำเป็นทางยาวบนถนนที่ว่างเปล่า!

เฉินอวี่หันขวับ ใช้สายตาเหมือนมองคนบ้าจ้องเขม็งไปที่จางหมิงหย่วน ก้นแทบจะนั่งไม่ติดเบาะ!

"พี่หย่วน! พี่ไม่ได้ไข้ขึ้นใช่ไหม?! เปิดร้านเน็ตแต่ไม่เก็บตังค์?! แล้วพวกเราจะเอาอะไร... แดกวะครับ?!"

มองดูใบหน้าที่เขียนคำว่า "พี่บ้าไปแล้ว" ของเฉินอวี่ จางหมิงหย่วนก็หัวเราะออกมา

เขาส่งสัญญาณให้เฉินอวี่จอดรถเข้าข้างทาง

จางหมิงหย่วนเริ่มอัดฉีดแนวคิดทางธุรกิจแบบข้ามมิติจากอีกยุคสมัยหนึ่ง ให้กับหุ้นส่วนที่ยังคงติดอยู่ในความคิดแบบ "ขายเวลา" คนนี้

"อาอวี่ ใจเย็นๆ ฟังฉันพูดให้จบก่อน"

"ที่ฉันบอกว่า 'เน็ตคาเฟ่' ความหมายตามตัวก็คือ 'อินเทอร์เน็ต' บวกกับ 'คาเฟ่' มันเป็นสถานที่ที่ทั้งเล่นเน็ตได้ และก็นั่งดื่มน้ำ พูดคุย พักผ่อนได้เหมือนร้านกาแฟไง"

"แล้วที่บอกว่า 'เล่นเน็ตฟรี' ก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้เล่นฟรีๆ หรอกนะ"

เขามองเฉินอวี่ อธิบายด้วยจังหวะการพูดที่ช้าลง

"พวกเราสามารถจัด 'เซ็ตโปรโมชั่น' ได้"

ในปี 2003 ที่อำเภอชิงสุ่ย มีร้านชานมไข่มุกเปิดอยู่ประปราย ขายแต่ชานมที่ชงจากผงสีๆ ชานมธรรมดาแก้วละหยวนครึ่ง ถ้าใส่ไข่มุกก็สองหยวน เปิดหน้าโรงเรียนรับรองว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

สมองของเฉินอวี่ยังคงหมุนตามไม่ทัน

"แต่... แต่นี่มันก็เท่ากับเก็บค่าเน็ตทางอ้อมไม่ใช่เหรอ? แถมชานมแก้วละแค่สองหยวน แล้วแถมเล่นเน็ตฟรีตั้งหนึ่งชั่วโมง พวกเราขาดทุนย่อยยับเลยนะ!"

"ใครบอกนายว่าจะขายแค่ชานมล่ะ?"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า สายตานั้นทำเอาเฉินอวี่รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

"อาอวี่ จำไว้เลยนะ สิ่งที่เราขายคือ 'เซ็ตโปรโมชั่น' มันคือ 'ไลฟ์สไตล์' รูปแบบใหม่"

เขาเริ่มคำนวณบัญชีหลักที่สำคัญที่สุดให้เฉินอวี่ฟัง

"ต้นทุนชานมแก้วละห้าเจียว (0.5 หยวน) ไก่ป๊อปไม้ละสามเจียว (0.3 หยวน) เฟรนช์ฟรายส์ที่นึงสี่เจียว (0.4 หยวน) รวมต้นทุนทั้งหมดก็หนึ่งหยวนสองเจียว (1.2 หยวน)"

"พวกเราจับมัดรวมกันเป็น 'เซ็ตเล่นเน็ตสุดคุ้ม' ขายห้าหยวน! แล้วก็บอกทุกคนว่า— ซื้อเซ็ตนี้ แถมเล่นเน็ตฟรีหนึ่งชั่วโมง!"

"หนึ่งเซ็ต เราได้กำไรขั้นต้นสามหยวนแปดเจียว (3.8 หยวน)!"

"ส่วนค่าไฟค่าเน็ตต่อชั่วโมง ต้นทุนไม่ถึงสามเจียว (0.3 หยวน) ด้วยซ้ำ!"

"พวกเราใช้ต้นทุนไม่ถึงสามเจียว แลกกับกำไรสุทธิจากของกินตั้งสามหยวนแปดเจียว! แถมยังได้ลูกค้ามาเล่นเน็ตอีกหนึ่งคนฟรีๆ!"

"นายลองบอกฉันสิ ว่าธุรกิจแบบนี้ ใครขาดทุนใครกำไรกันแน่?!"

จางหมิงหย่วนมองเฉินอวี่ที่กำลังอ้าปากค้าง ก่อนจะโยน "แนวคิดอินเทอร์เน็ต" ที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุดออกมา

"แบบนี้แหละที่เรียกว่า ขนแกะออกมาจากตัวหมู แล้วให้หมาเป็นคนจ่ายเงิน!"

"พวกเราไม่ได้พึ่งพาค่าเล่นเน็ตเพื่อทำกำไรเลย! เราพึ่งพากำไรจากชานม จากของทอดเสียบไม้ จากบริการเสริมอื่นๆ นอกเหนือจากการเล่นเน็ตต่างหาก!"

"ในตอนที่ร้านเน็ตทั้งอำเภอกำลังตีกันหัวร้างข้างแตกเพื่อแย่งชิงค่าเน็ตแค่หยวนครึ่ง หรือสองหยวน พวกเราก็ประกาศออกไปโต้งๆ เลยว่า— เล่นเน็ตไม่เสียตังค์!"

"อาอวี่ นายลองบอกฉันมาสิ"

เขาจ้องตาเฉินอวี่ ถามย้ำทีละคำ

"ถึงตอนนั้น วัยรุ่นทั้งอำเภอ จะแห่กันไปที่ไหน?"

เฉินอวี่ถึงกับพูดไม่ออกไปอย่างสิ้นเชิง

สมองดังวิ้ง!

เขารู้สึกเหมือนกะโหลกศีรษะตัวเอง ถูกจางหมิงหย่วนงัดเปิดออกอย่างแรง!

ความเชื่อเก่าคร่ำครึเกี่ยวกับการ "ทำธุรกิจ" ตลอดชีวิตยี่สิบปีที่ผ่านมาของเขา ถูกควักออกมาโยนทิ้งลงพื้น แล้วเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด!

ก่อนจะถูกยัดเยียดด้วยตรรกะใหม่เอี่ยมที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับทำให้เขาขนลุกซู่และสั่นสะท้านไปทั้งตัว!

จางหมิงหย่วนมองดูท่าทางโลกพังทลายของเขาแล้วก็หัวเราะออกมา

เขายื่นนิ้วออกไป ชี้ไปที่เขตใหม่หนานอ้านที่ยังคงกำลังก่อสร้างและดูรกร้างอยู่นอกหน้าต่าง

"ตอนนี้นายเข้าใจหรือยัง ว่าทำไมฉันถึงเลือกที่นี่?"

เขาร้อยเรียงเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกันจนเป็นวงจรตรรกะที่สมบูรณ์แบบในท้ายที่สุด

"ค่าเช่าที่เขตใหม่หนานอ้านตอนนี้ถูกมาก เราสามารถกดต้นทุนคงที่ให้ต่ำที่สุดได้!"

"ตึกแถวนี้เป็นตึกสร้างใหม่ทั้งหมด กว้างขวาง จัดสรรพื้นที่ได้ดี เราสามารถตกแต่งให้ร้านกว้างขวาง สว่างไสว และนั่งสบายกว่าร้านเน็ตร้านไหนในอำเภอได้เลย!"

"ต้นทุนที่ต่ำที่สุด สภาพแวดล้อมที่ดีที่สุด บวกกับจุดขายสุดโหดอย่าง 'เล่นเน็ตฟรี'..."

จางหมิงหย่วนมองเฉินอวี่ น้ำเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำกลับมีน้ำหนักมหาศาล

"พวกเราไม่เพียงแต่จะสามารถทำกำไรจากของกินได้อย่างสูงสุดเท่านั้น"

"แต่ยังสามารถดูดลูกค้าทั้งอำเภอ ให้มาอออยู่ที่ร้านเราได้เหมือนใช้แม่เหล็กดูดเลยล่ะ!"

พูดจบ จางหมิงหย่วนก็ไม่พูดอะไรอีก

เขาเอนหลังพิงเบาะ จุดบุหรี่สูบ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ

สิ่งที่ควรพูด ก็พูดไปหมดแล้ว

ส่วนที่เหลือ เฉินอวี่ต้องไปย่อยและทำความเข้าใจเอาเอง

ภายในรถ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเฉินอวี่ที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ดังเป็นจังหวะ และหนักหน่วงราวกับเสียงกลองรบ