บทที่ 64 วิสัยทัศน์

เฉินอวี่ขับรถ "อัลโต" สีขาวที่มีรอยบุบตรงประตูมารับ

รถคันนี้ดูโทรมและพังยิ่งกว่ารถเซี่ยลี่สีแดงคันก่อนเสียอีก

"พี่หย่วน ขึ้นรถเลย!"

เฉินอวี่เกาหัวอย่างเขินๆ อธิบายว่า "ถึงรถจะโทรมไปหน่อย แต่ก็เป็นรถมือสองที่ผมควักเงินตั้งสามพันซื้อมานะ พวกเรากำลังจะเป็นเถ้าแก่กันแล้ว ไม่มีรถส่วนตัวมันก็ไม่สะดวก"

จางหมิงหย่วนยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร เปิดประตูขึ้นไปนั่ง

รถส่งเสียงกระหึ่มเหมือนคนใกล้ตาย ชิ้นส่วนโลหะร้องครวญครางราวกับจะหลุดเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ ในที่สุดมันก็แล่นไปตามถนนเป่ยซิน มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกอย่างทุลักทุเล

เป้าหมายแรกของพวกเขาคือ โจวเจียวาน ที่อยู่ห่างออกไปสามกิโลเมตร

เลยโจวเจียวานขึ้นไปอีกนิด ก็จะเป็นโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง และโรงเรียนมัธยมหมายเลขสามของอำเภอชิงสุ่ย

โรงเรียนสองแห่ง มีนักเรียนรวมกันสามสี่พันคน

กลุ่มนักเรียนจำนวนมหาศาลนี้ ทำให้เกิดธุรกิจใต้ดินที่ผิดเพี้ยนแต่กลับได้รับความนิยมอย่างล้นหลามขึ้นมา—

ร้านอินเทอร์เน็ตเถื่อน

ทันทีที่รถแล่นเข้าสู่เขตโจวเจียวาน บรรยากาศเฉพาะตัวก็โชยมาปะทะหน้า

ความวุ่นวายที่เป็นเอกลักษณ์ของเขตรอยต่อระหว่างเมืองกับชนบท บ้านเรือนเตี้ยๆ กับตึกพักอาศัยเก่าๆ ปะปนกันไปมา

บนกำแพง มีตัวอักษรสีแดงเขียนโย้เย้ว่า "เล่นเน็ต", "เหมาคืน", "เกมตำนาน (Legend)" ดูสะดุดตาเป็นพิเศษบนกำแพงสีหม่นๆ

สิ่งที่เรียกว่า "ร้านอินเทอร์เน็ตเถื่อน" ก็ซ่อนตัวอยู่ในบ้านเรือนที่ดูธรรมดาๆ เหล่านี้แหละ

ไม่มีป้ายร้าน ไม่มีใบอนุญาต แม้แต่หน้าร้านดีๆ ก็ยังไม่มี

ร้านใหญ่หน่อยก็อาจจะมีคอมพิวเตอร์ "จอตู้" สักสิบกว่าเครื่อง ร้านเล็กๆ ก็อาจจะมีแค่สี่ห้าเครื่อง

ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวของพวกมันคือราคาถูกและ "อิสระ" เพื่อดึงดูดเด็กนักเรียนที่กระเป๋าแบนแต่ถูกโลกอินเทอร์เน็ตดึงดูดจิตวิญญาณไปจนหมด

"พี่หย่วน ดูสิ"

เฉินอวี่ชี้ไปที่หน้าร้านเล็กๆ นอกหน้าต่าง ที่มักจะมีเด็กนักเรียนใส่ชุดนักเรียนผลุบๆ โผล่ๆ เข้าไปอย่างลับๆ ล่อๆ

"ร้านอินเทอร์เน็ตเถื่อนพวกนี้ นอกจากจะมีแบบเหมาจ่ายทั้งคืนสิบหยวนแล้ว ยังมีแบบเหมา 'ครึ่งคืน' หกหยวนด้วยนะ ตั้งแต่สี่ทุ่มถึงตีสอง"

"บางร้านที่หัวหมอหน่อย ก็ตั้งเตียงรวมไว้หลังร้าน เล่นเหนื่อยก็ไปนอนพักได้เลย จ่ายแค่แปดหยวนก็เล่นด้วยนอนด้วยได้ทั้งคืน"

"พวกเด็กหอ หรือเด็กที่บ้านเข้มงวดมากๆ ก็มองที่นี่เป็นสวรรค์เลยล่ะ"

สุดท้าย รถอัลโตก็มาจอดหน้าลานกว้างเล็กๆ ที่ทรุดโทรมข้างโรงเรียนมัธยมหมายเลขสาม

ลานกว้างไม่ใหญ่นัก พื้นซีเมนต์ถูกตีเส้นเป็นที่จอดรถไม่กี่ช่อง ข้างๆ กันคือ "ร้านหนังสือซินหัว" ที่หน้าร้านดูเก่าคร่ำคร่า และ "โรงภาพยนตร์หงฉี" ที่ปิดตัวไปนานจนโปสเตอร์เปื่อยยุ่ยหมดแล้ว

"พี่หย่วน ที่นี่แหละ!"

เฉินอวี่ชี้ไปที่หน้าต่างกระจกชั้นสองของลานกว้างที่ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

จางหมิงหย่วนลงจากรถ กวาดสายตามองไปรอบๆ

ที่นี่ถูกขนาบด้วยโรงเรียนมัธยมสองแห่ง ใช้เวลาเดินไม่ถึงสิบนาทีทั้งคู่

พอถึงเวลาเลิกเรียน คลื่นนักเรียนจำนวนมหาศาลก็จะพากันเดินผ่านที่นี่

ทำเลที่ตั้ง ถือว่ายอดเยี่ยมจริงๆ

"พี่หย่วน ผมจะบอกอะไรให้นะ" เฉินอวี่ทำตัวเหมือนกุนซือที่รีบร้อนอยากจะนำเสนอผลงาน พล่ามวิเคราะห์ไม่หยุด "โรงเรียนมัธยมสองแห่งในอำเภอชิงสุ่ยของเราเนี่ย รวมๆ กันแล้วมีนักเรียนไม่ต่ำกว่าสี่ห้าพันคนเลยนะ! นี่มันบ่อเงินบ่อทองชัดๆ!"

"ทำธุรกิจกับเด็กนักเรียนนี่แหละง่ายสุด! ถึงพวกเขาจะมีเงินไม่เยอะ แต่ได้เปรียบตรงที่คนเยอะไง! แถมแต่ละคนก็พลังเหลือเฟือ เล่นเกมกันแบบไม่หลับไม่นอน!"

"ขอแค่เราตั้งราคาให้สูงกว่าร้านเถื่อนพวกนั้นนิดหน่อย แต่ทำร้านให้ดีกว่าพวกนั้นหลายๆ เท่า! รับรองว่าลูกค้าเพียบ!"

ทั้งสองคนเดินตามเฉินอวี่ ขึ้นบันไดซีเมนต์กลางแจ้งที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ

ชายวัยกลางคนผมบางจนน่าเป็นห่วง สวมเสื้อแจ็กเก็ต หวีผมเรียบแปล้ไปด้านหลัง ยืนรออยู่ตรงนั้นนานแล้ว

"โอ้โห! น้องเฉินอวี่ ในที่สุดก็มาสักทีนะ!" ชายวัยกลางคนรีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"พี่หวัง นี่ไงหุ้นส่วนที่ผมเล่าให้ฟัง พี่หย่วน" เฉินอวี่แนะนำ

"สวัสดีครับพี่หวัง" จางหมิงหย่วนพยักหน้าทักทายอย่างมีมารยาท

"มาๆ เข้ามาดูข้างในกัน เข้ามาเลย"

พี่หวังล้วงพวงกุญแจขึ้นสนิมพวงใหญ่ออกมาจากกระเป๋า พยายามไขแม่กุญแจบานใหญ่บนประตูบานหนึ่งอย่างทุลักทุเล

"เมื่อก่อนตรงนี้พี่เปิดเป็นร้านเช่าวิดีโอ แต่พอพวกเครื่องเล่น VCD กับ DVD ออกมา ธุรกิจมันก็ไปไม่รอด เลยต้องปิดไป ปล่อยทิ้งไว้เกือบสองปีแล้วเนี่ย"

เขาผลักประตูบานหนักๆ เปิดออก เสียงบานพับดัง "เอี๊ยดอ๊าด"

กลิ่นเหม็นอับของฝุ่น เชื้อรา และผ้าเก่าๆ ลอยมาปะทะจมูกทุกคนในทันที

หลังประตู คือพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่กว้างขวางและว่างเปล่า

พื้นปูด้วยพรมที่สกปรกจนดูไม่ออกว่าสีเดิมคือสีอะไร บนผนังมีโปสเตอร์หนังที่สีซีดและม้วนงอติดอยู่

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกที่เปื้อนคราบสกปรก ตัดผ่านอากาศจนเห็นเป็นลำแสงชัดเจน ฝุ่นละอองนับไม่ถ้วนกำลังเต้นระบำอยู่ลำแสงเหล่านั้น

ภายในห้อง การ "ต่อรองราคา" ระหว่างพี่หวังเจ้าของที่กับเฉินอวี่ดำเนินมาถึงจุดดุเดือดแล้ว

"...น้องอวี่ พี่หวังไม่ได้โม้นะ" พี่หวังพูดน้ำลายแตกฟอง ชี้ไม้ชี้มือ "พวกนายอยากเปิดร้านอินเทอร์เน็ตใช่ไหม? งั้นมองไปทั่วทั้งอำเภอชิงสุ่ยเลย นายหาทำเลที่ดีกว่าตรงนี้ไม่ได้อีกแล้ว! ซ้ายมือคือโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง ขวามือคือโรงเรียนมัธยมหมายเลขสาม นักเรียนเป็นพันๆ คนนะ! นั่นน่ะบ่อเงินบ่อทองทั้งนั้น!"

"ที่ของพี่ตั้งสองร้อยกว่าตารางเมตร กว้างขวาง! ตอนเปิดร้านวิดีโอนะ คนแน่นร้านทุกวัน! ถ้าไม่ติดว่า... อะแฮ่ม เอาเป็นว่า ที่นี่ฮวงจุ้ยดีสุดๆ!"

เขากระแอมในลำคอ แล้วเสนอราคาสุดท้าย

"ค่าเช่าปีละหมื่นแปด! ลดให้ไม่ได้แล้วแม้แต่แดงเดียว!"

"หมื่นแปด?!" เฉินอวี่เสียงหลงทันที "พี่หวัง! แบบนี้มันปล้นกันชัดๆ! ผมบอกเลยนะ หมื่นเดียว! ขาดตัว ไม่เพิ่มให้แม้แต่แดงเดียว!"

"โอ๊ย! หมื่นเดียวไม่ได้หรอก แบบนั้นพี่ก็ขาดทุนย่อยยับสิ..."

ทั้งสองคนต่อปากต่อคำ เถียงกันหน้าดำหน้าแดงเพื่อส่วนต่างแค่ไม่กี่ร้อยหยวน

สุดท้าย ด้วยลูกตื๊อของเฉินอวี่ พี่หวังก็ยอมใจอ่อน "หั่นราคา" ลงมาอย่างเสียไม่ได้

"เออๆ ยอมแพ้นายแล้ว! ถือซะว่าคบเพื่อนก็แล้วกัน! ปีละหมื่นสาม! ถูกสุดแล้ว! ลดให้ไม่ได้อีกแล้ว!"

"ตกลง!"

เฉินอวี่ตบหน้าขาตัวเองอย่างตื่นเต้น! เขาหันขวับกลับมา เตรียมจะโอ้อวดผลงานกับจางหมิงหย่วนอย่างดีใจสุดขีด

"พี่หย่วน! เรียบร้อย! ปีละหมื่น..."

"พี่หวัง พวกเราขอกลับไปปรึกษากันก่อนนะครับ"

ทว่าจางหมิงหย่วนกลับพูดแทรกขึ้นมาอย่างช้าๆ

น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้น ทำให้บรรยากาศคึกคักในห้องถูกแช่แข็งในพริบตา

เมื่อกลับมานั่งในรถอัลโตโทรมๆ เฉินอวี่ก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป!

"พี่หย่วน! พี่คิดอะไรอยู่เนี่ย!"

เขาทุบพวงมาลัยดังปัง แตรดังลั่นแสบแก้วหู

ใบหน้าของเฉินอวี่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจและไม่ยอมรับอย่างไม่อาจเข้าใจได้

"ทำเลดีขนาดนั้น! ปีละแค่หมื่นสาม! พลาดร้านนี้ไปก็ไม่มีร้านหน้าแล้วนะ!"

จางหมิงหย่วนไม่ได้อธิบายตรงๆ

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วถามกลับ

"อาอวี่ นายคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดของร้านอินเทอร์เน็ตคืออะไร?"

"ต้องถามอีกเหรอ?" เฉินอวี่ตอบแบบไม่ต้องคิด "ก็ต้องทำเลสิ! ปริมาณคนที่เดินผ่านไปผ่านมาไง!"

"ผิดแล้ว"

จางหมิงหย่วนส่ายหน้า พูดคำสั้นๆ ออกมาสองคำ

"มันคือ 'ความปลอดภัย' และ 'อนาคต' ต่างหาก"

เขาหันไปมองเฉินอวี่ที่ทำหน้างุนงง ด้วยแววตาที่สงบนิ่งจนน่ากลัว

"ข้อแรก ความปลอดภัย"

"นายเห็นแค่ว่าที่นี่อยู่ใกล้โรงเรียนสองแห่ง แต่นายรู้ไหมว่า โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งคือโรงเรียนระดับมณฑลของเรานะ! เขาเข้มงวดกว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขสามเยอะ!"

"หัวหน้าฝ่ายปกครองของเขาน่ะ ฉายา 'พญายมราช' เป้าหมายในชีวิตแกคือการตามจับเด็กนักเรียนเล่นเน็ต! เดือนนึงแกพาคนมาบุกร้านนายแปดรอบได้สบายๆ!"

จางหมิงหย่วนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วถามต่อว่า "เวลาแกมา นายจะปิดร้านหนีเหรอ? แล้วแบบนี้นายจะทำมาหากินยังไง?"

สีหน้าของเฉินอวี่ซีดเผือดลงเล็กน้อย

เรื่องนี้เขาไม่ได้คิดไว้จริงๆ เขาคิดแต่ว่าคนเยอะ แต่ลืมคิดถึงปัญหาที่จะตามมา

เสียงของจางหมิงหย่วนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความผันผวนใดๆ

"ข้อที่สอง อนาคต"

"นายคิดว่าที่นี่ทำเลดี แต่ฉันจะบอกให้นะ อย่างมากก็แค่ห้าปี หรืออาจจะเร็วกว่านั้น!"

"โรงเรียนมัธยมหมายเลขสามเขตเมืองเก่าทั้งหมด จะต้องย้ายไปที่เขตใหม่ทางตอนใต้ของเมือง!"

"ตู้ม!"

คำพูดประโยคนี้ ราวกับระเบิดที่ตูมตามขึ้นในหัวของเฉินอวี่!

ย้าย?

จะเป็นไปได้ยังไง!

"ถึงตอนนั้น 'ทำเลทอง' ที่นายว่า ก็จะกลายเป็นแค่เมืองร้าง!"

ทั้งหมดนี้คือความทรงจำที่แท้จริงจากชาติก่อนของจางหมิงหย่วนผู้ที่เกิดใหม่

เขาใช้น้ำเสียงบอกเล่าความจริง ทำลายความเข้าใจเดิมๆ ของเฉินอวี่ต่อไป

"ก่อนมาที่นี่ ฉันแวะไปดูที่บอร์ดประกาศของศาลากลางอำเภอมาแล้ว ร่างแผนพัฒนาเมืองฉบับล่าสุดบอกว่า ทิศทางการพัฒนาของอำเภอชิงสุ่ยในอีกสิบปีข้างหน้า คือการขยายลงใต้และรุกคืบไปทางตะวันตก!"

"พี่..." เฉินอวี่อ้าปากค้าง ลำคอแห้งผาก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขารู้สึกว่าสิ่งที่เรียกว่า "หัวการค้า" ที่เขาได้มาจากประสบการณ์ข้างถนน เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ มันช่างน่าขันราวกับกระดาษเปล่าเสียจริง

จางหมิงหย่วนยื่นมือออกไป ตบแผนที่ที่ขีดเขียนจนเละเทะของเฉินอวี่เบาๆ

"เวลาทำธุรกิจ สายตาของเราจะจับจ้องอยู่แค่เศษเนื้อที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้หรอกนะ"

จางหมิงหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"นายต้องหัดดูแผนที่ให้เป็น"

"แต่ไม่ใช่แผนที่แผ่นนี้นะ"

"นายต้องดูแผนผังการพัฒนาของรัฐบาล ดูแผนที่อำเภอชิงสุ่ยในอีกห้าปี สิบปีข้างหน้า"

เฉินอวี่จ้องมองจางหมิงหย่วนอย่างเหม่อลอย จ้องมองดวงตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึงคู่นั้น

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า โลกที่เขาเห็นกับโลกที่พี่หย่วนเห็น มันไม่ใช่โลกใบเดียวกันเลยสักนิด

"งะ... งั้นตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันครับ?"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เจือไปด้วยความรู้สึกยินยอมพร้อมใจ

เฉินอวี่หยิบแผนที่ที่กลายเป็นของน่าขันแผ่นนั้นออกมาอีกครั้ง

"จะไปดูอีกสองที่ที่เหลือไหมครับ พี่หย่วน?"