บทที่ 120 เด็กคนนี้ กระตือรือร้นที่จะก้าวหน้าเหลือเกิน!

ข้างประตูเหล็กบานใหญ่ของเขตบ้านพัก ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงเรื่อยๆ แสงสีส้มแดงยามเย็นลากเงาของคนกลุ่มหนึ่งให้ทอดยาวออกไป

แม้จะเข้ายามเย็นแล้ว แต่ไอความร้อนระอุของเดือนเจ็ดก็ยังระบายออกไปไม่หมด เสียงจั๊กจั่นร้องแผดเสียงดังระงมอยู่ตามต้นป๊อปลาร์ริมถนน ยิ่งเพิ่มความอบอ้าวเข้าไปอีก

สี่คนที่ใหญ่ที่สุดในบ้านตระกูลจาง พร้อมด้วยกู้เสี่ยวอวิ๋น ยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งราวกับขบวนต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ยืนตากแดดเปรี้ยงๆ ยืดยาวคอชะเง้อมองตรงไปที่หัวมุมถนน

จางเจี้ยนกั๋วยกนาฬิกาขอบเงาวับขึ้นดู แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก

"ห้าสิบห้านาทีแล้ว"