บทที่ 119 กาตัวน้อยหรือจะรู้ซึ้งถึงความมุ่งมั่นของหงส์เหิน

เส้นทางของจางเผิงเฉิงในวันนี้ เรียกได้ว่าราบรื่นไร้อุปสรรคและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

บรรดาญาติผู้ใหญ่ในละแวกบ้านที่เห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก พอเห็นเขาเดินผ่านมา ต่างก็พากันยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านชาเข้ามาหาด้วยความสนิทสนม พร้อมกับส่งเสียงเรียกชื่อเล่นของเขา

ฝีเท้าของจางเผิงเฉิงไม่ได้หยุดลง

เขาทำเพียงแค่พยักหน้ารับเล็กน้อย เปล่งเสียง "อืม" ออกมาจากในลำคอเพียงพยางค์เดียว แถมสายตายยังมองลอยไปในอากาศโดยไม่ชายตามองหางตาแลเลยแม้แต่น้อย ราวกับกลัวว่ามือที่ยื่นเข้ามานั้นจะสกปรก และเกรงว่าจะทำให้เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบของเขาต้องแปดเปื้อน

แต่พอหันหน้ากลับมาเจอเข้ากับหัวหน้าหวังหัวล้านที่นั่งอยู่โต๊ะประธาน จางเผิงเฉิงก็โค้งตัวลงลดความหยิ่งผยองลงสามส่วนในพริบตา