บทที่ 125 มังกรที่แท้จริงของตระกูลจาง!

ความอึกทึกครึกโครมในลานบ้านราวกับถูกปิดกั้นไว้ด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น จางหมิงหย่วนเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหลินเจิ้นกั๋ว

เขายื่นมือขวาออกไป มือข้างนั้นเรียวยาว แห้งสนิท ค้างอยู่กลางอากาศ มั่นคงดั่งศิลา ไม่มีอาการสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้แบบจางเผิงเฉิง และไม่มีความต่ำต้อยถึงขั้นแทบจะคุกเข่าลงกับพื้นแบบจางเจี้ยนกั๋ว

"ท่านอธิการบดีหลิน สวัสดีครับ" จางหมิงหย่วนมองสบตาหลินเจิ้นกั๋ว น้ำเสียงกังวานใส