บทที่ 134 ฉันจะเป็นคนเลวเอง

ถนนในอำเภอยามเช้าตรู่ หมอกยังไม่ทันจางหาย

จางหมิงหย่วนหิ้วปิ่นโตเก็บความร้อน เดินไปตามถนนที่มุ่งสู่โรงพยาบาลประจำอำเภอ ปิ่นโตค่อนข้างร้อนลวกมือ ภายในบรรจุหมั่นโถวที่เพิ่งอุ่นเสร็จ และโจ๊กข้าวที่เพิ่งแวะซื้อมา

ริมถนน พนักงานกวาดถนนที่ตื่นแต่เช้ากำลังกวาดใบไม้แห้ง เสียงดัง "สวบสาบ" ฟังดูแห้งแล้งและโดดเดี่ยวเป็นพิเศษ

จางหมิงหย่วนเดินช้ามาก

ความจริงแล้วในใจเขารู้ดีกว่าใคร ว่าการไปโรงพยาบาลครั้งนี้ คงหนีไม่พ้นต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวลุงใหญ่อีก และเผลอๆ อาจจะต้องรับมือกับคำด่าทอของคุณปู่หลังจากฟื้นขึ้นมาด้วย