บทที่ 135 พวกเรายังไม่แพ้?

ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกที่เต็มไปด้วยฝุ่นของห้องพักผู้ป่วย แผดเผาจนทำให้คนรู้สึกกระวนกระวายใจ

นาฬิกาแขวนบนผนังชี้บอกเวลาสิบโมงเช้า

จางหมิงหย่วนมองดูดวงตาที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากการอดนอนของพ่อ แล้วมองไปที่ท่าทางของแม่ที่คอยนวดบั้นเอวอยู่บ่อยๆ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน

"พ่อครับ แม่ครับ กลับไปพักเถอะครับ"

เขายืนขวางหน้าเตียงผู้ป่วย น้ำเสียงเด็ดขาดไม่ยอมให้โต้แย้ง