บทที่ 136 ใบหน้าจอมปลอม

ความเงียบงันจนน่าอึดอัดภายในห้องนั่งเล่นถูกทำลายลง

หลี่จินฮวาราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น เสียงก็กลับมาแหลมปรี๊ดเหมือนเดิม

"ใช่! ใช่แล้ว! ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกนะ!"

หล่อนตบต้นขาฉาดใหญ่ ใบหน้ากลับมาเจ้าเล่ห์และมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

"ไอ้เด็กเวรนั่นตอนเด็กๆ สอบเลขไม่เคยผ่านเลย! ข้อสอบภาค ก มีแต่คำนวณทั้งนั้น มันจะสอบได้ดีได้ยังไง? น่าขันจริงๆ! ขอแค่มันสอบตก ฉันก็สะใจแล้ว!"