บทที่ 137 ลูกกตัญญูหลานประเสริฐ

หน้าประตูโรงพยาบาลประจำอำเภอ มีแผงขายผลไม้ตั้งเรียงรายเป็นแถว กู้เสี่ยวอวิ๋นหยุดเดิน เลือกดูผลไม้ ซื้อกระเช้าผลไม้มาหนึ่งใบ ชั่งแอปเปิลฟูจิสายพันธุ์ดีที่สุดมาอีกหลายชั่ง แล้วก็ยังหิ้วนมโคแท้มาอีกหนึ่งลัง

เมื่อเห็นของถุงนั้นที่ราคาตั้งหลายสิบหยวน หลี่จินฮวาก็รู้สึกเสียดายเงินจนหน้ากระตุก หล่อนขยับเข้าไปด้านหลังจางเผิงเฉิง กดเสียงต่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ไม่ได้เป็นคนดูแลบ้านก็ไม่รู้หรอกว่าข้าวของมันแพงแค่ไหน! จะซื้อของดีขนาดนี้ไปทำไม? ตาแก่หนังเหนียวนั่นตอนนี้ปากเบี้ยวตาเหลือกไปแล้ว จะกินลงเหรอ? นี่มันเอาเงินมาละลายทิ้งชัดๆ!"

"แม่!" จางเผิงเฉิงสะดุ้งตกใจ รีบเอามือปิดปากหลี่จินฮวาทันที แล้วหันกลับไปมองกู้เสี่ยวอวิ๋นที่กำลังจ่ายเงินอยู่ด้วยท่าทางมีพิรุธ เขาหันมาดึงหลี่จินฮวาไปด้านข้าง กัดฟันกรอด เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา

"แม่พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะครับ! นี่มันเป็นน้ำใจของเสี่ยวอวิ๋น!"