บทที่ 144 ลูกคือความภาคภูมิใจของแม่!

"อย่าเบียด! ถอยออกไปหน่อย! กาวยังไม่แห้ง!"

เจ้าหน้าที่ติดประกาศสองคนถูกเบียดจนเซไปเซมา ถังกาวในมือแทบจะหกคว่ำลงพื้น พวกเขาปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผากไปพลาง ตะโกนสุดเสียงไปพลาง แต่เสียงนั้นก็ถูกคลื่นฝูงชนที่ส่งเสียงจอแจกลบไปในพริบตา

นี่คือฤดูร้อนปี 2003 ไม่มีโทรศัพท์มือถือให้เช็กคะแนน ไม่มีการประกาศผลบนอินเทอร์เน็ต ชะตากรรมของคนหลายร้อยคน ล้วนถูกแปะไว้บนกระดาษสีแดงแผ่นนี้

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อ กลิ่นน้ำมันใส่ผม ผสมปนเปกับกลิ่นครีมทาผิวบนตัวผู้หญิง ระเหยคลุ้งไปทั่วภายใต้แสงแดดแผดเผา

คนแถวหน้าเอาหน้าแนบกับตู้กระจก ลมหายใจรดจนกระจกเป็นฝ้าฝ้ามัว คนแถวหลังเขย่งปลายเท้า ถึงขั้นมีคนขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังรถจักรยาน ชะเง้อคอยาวมองเข้าไปด้านใน