บทที่ 162 ต่อราคาอย่างเหนือชั้น

ชายอ้วนหน้าแดงก่ำ เหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามแก้มที่มันเยิ้ม

ผู้คนมุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ เขาปรายตามองคีย์บอร์ดที่เฉินอวี่ยกขึ้นมา แล้วตวาดเสียงแข็งแต่ใจฝ่อ

"แก... แกมาหาเรื่องนี่หว่า! ไม่ซื้อก็ไสหัวไป! อย่ามาเกะกะฉันทำมาหากิน!"

เลือดขึ้นหน้าเฉินอวี่ทันที

ทั้งชีวิตนี้เขารังเกียจที่สุดก็คือการถูกคนอื่นหลอกให้เป็นไอ้โง่