บทที่ 169 ช่องโหว่ของเงินทุน

บ่ายสามโมง รถซานตาน่า 2000 สีดำแล่นอยู่บนถนนที่มุ่งหน้าไปยังบ้านพักคณะแสดงร้องรำทำเพลงประจำมณฑล

กระจกรถเลื่อนลงครึ่งหนึ่ง ลมร้อนพัดเข้ามา ช่วยปัดเป่ากลิ่นเหล้าให้จางลง

จางหมิงหย่วนกุมพวงมาลัยด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเคาะหัวเกียร์ไปมาอย่างลืมตัว แอลกอฮอล์ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เขามึนงง แต่กลับทำให้ลูกคิดที่มองไม่เห็นในหัวของเขาดีดรางคำนวณดังเปาะแปะ

เขาจำเป็นต้องทบทวนเรื่องกระแสเงินสดเสียหน่อยแล้ว

ตลอดหนึ่งเดือนที่เกิดใหม่นี้ เงินไหลออกไปราวกับสายน้ำ ใช้จ่ายมือเติบเกินไปแล้ว