บทที่ 170 ลงมือเอง

พอได้ยินคำพูดของจางหมิงหย่วน เหล่าเฮยก็ชะงักไป

"ดนตรีประกอบน่ะทำเสร็จแล้ว"

เขาเอาขาพาดโต๊ะ จุดบุหรี่ ชี้ไปที่กระดาษเนื้อเพลงพวกนั้นด้วยสีหน้ารังเกียจ

"แต่เนื้อเพลงพวกนี้... ฉันอ้าปากร้องไม่ออกจริงๆ"

เหล่าเฮยพ่นควันบุหรี่ออกมา นั่นคือความดื้อรั้นเฮือกสุดท้ายของคนทำเพลงร็อก